We hadden in iedergeval al het halve eiland gezien, veel bergen en vooral veel leegte. We kwamen aan rechts bovenin waar de oversteek zou plaats vinden naar Nanan Rikarikaru (of zo iets) het eiland waar charlies place gevestigt was.

Toen de taxi eenmaal weg was (we gaven hem 30 dollar`extra' voor zijn goede gidsdiensten, uiteraard had hij ons ook op de hoogte gesteld van zijn astronomisch grote familie, en dat een van zijn dochters overleden was door een of ander familiedrama, en dat hij maar 50 dollar per week verdiende enz enz. (Beiden dachten we -zo bleek later- daar gaan we weer, er is vast een internationaal drama boek voor touristische dienstverleners in arme landen waar al dit soort verhalen in staan ;O).

We geloofden maar de helft, maar je moet toch wel erg koudbloedig zijn om je er niets van aan te trekken. En daarom werkt het ook zo goed. Onze scepsis werd bevestigt door het feit dat hij wel ongemakkelijk werd van het vertellen over dat hij nog nooit van het eiland was afgeweest. We vertellen graag dingen over Holland, zo geef je iets terug van jezelf...het was dus absoluut zuiver bedoeld...

Toen de taxi eenmaal weg was vroeg de oude piraat die de boel een beetje runde bij Ellington Wharf hoeveel we kwijt waren...toen we 150 dollar zeiden kwam er een heel verhaal dat het een schande was enz. Volgens mij mochten we gratis met de boot ...dus dat scheelde weer ;o)

Er werd gebeld en ze zouden ons komen halen, ondertussen kocht Marianne nog wat water en een paar bananen. We zaten onder een boom en de ene oprecht vriendelijke persoon na de andere kwam ons begroeten en een praatje maken. In de internetschuur zat een Amerikaans klinkend meisje van puberleeftijd die uit Duitsland bleek te komen en al maanden en maanden onderweg was....Ze vroeg hoe het met ons ging, als reactie een eerlijke getuigenis dat ons achterwerk nog op het vliegtuig zat, onze geest al op het eiland en ons bewustzijn nog maar op 2o% functioneerde. Er werd hard gelachen uit begrip. Toen ze vertelde over haar volgende reisplannen werd ik nieuwsgierig hoe ze dit voor elkaar kreeg...'de backpackers' way...

Dat wij dit goedkoop reizen niet meer aankonden, moest blijken uit de grap dat als wij een nacht op een slecht bed slapen we een week moeten bijkomen.

Ook de lokale concurrentie kwam opduiken. Een Australian surferdude die ons subtiel mededeelde dat als Charlie's place niet zou werken, we van harte welkom waren. En dat we hoe dan ook moesten komen duiken.

De boot heette Charlie jr. hoe kon het ook anders , we hebben heel Charlie nog niet gezien....een serie uit de jaren 70 springs to mind...

De zee is onbeschrijfelijk helder, en we zien al van alles zwemmen. Op het eiland aangekomen, nog meer vriendelijke mensen en een pracht van een huisje met uitzicht op zee (aan 2 kanten !!!)

We krijgen de korte toer van een Fijiaans meisje, en de baas herhaalt een en ander nogmaals. Ze zit vreselijk achter het kind aan, en net als we medelijden krijgen, blijkt dat moeder de baas zwanger is en last heeft van de warmte, het zweten en just everything.

We gaan heel even liggen, na een korte douche, en worden wakker om half acht 's avonds.... dan ploffen we even op het terras, soepie en wat USA pretzels, korte wandeling langs het strand, waar dezelfde krabben als in Brazilie rondrennen...(wist niet dat die dingen zo ver migreerden ;o).

En weer terug naar bed...om 3 uur werden we weer wakker. Marianne draaide zich om en ik zit nu al een paar uur te tikken en foto's te bewerken, en bloed te doneren aan de lokale flora en fauna.

On a personal note was het voor het eerst sinds... (de vorige vakantie ? heel lang in ieder geval) dat ik weer gedroomd had. Dit geeft zeer te denken, heeft volgens mij te maken met het slapen in meer ruimte of met de mindset die dat te weeg brengt... De droom ging overigens over den AMORC, en een 2e wat vage droom over een auto en een jong kind. In de auto zat een beeldscherm waar dvd's op konden worden afgespeeld. Alleen het ding werkte ook zonder dvd's. Hier was geen verklaring voor. Voor het grootste deel kan ik me bij deze dromen iets voorstellen. De eerste betreft een van de hoogtepunten in mijn bestaan, het doet nog steeds zeer dat ik daar niet meer werk. De 2e droom kan te maken hebben met het feit dat we geen auto meer hebben (dit voor wat betreft het dagdeel/realiteit, maar de symboliek? ...)

Op zoek naar voedsel en internet (vrijdag 20 januari)

Toen het eindelijk licht werd, wilden we na het ontbijt (wat verrukkelijk was gemaakt van vers tropisch fruit en daarna nog heerlijk geroosterd brood, met een frisse jam, de koffie was absoluut walgelijk, slap en met de smaak van modder water)....  boodschappen gaan doen. Dat kon niet met de visa... dus hadden we een probleem, aangezien we ons fortuin al hadden afgestaan aan moeder de baas (en daarbij, de shop, die deze term niet eens verdient, had 4 planken met blikjes en een koelkast met drank). Niets dat niet kan worden opgelost door een tijdje hangen in de mat... Wij wilden immers naar een eiland waar je niets kon.

Na vragen, nadenken, wikken en wegen, hakten we de knoop door en zouden dan maar naar de stad gaan. Dit betekende wel een boot en een taxi.. en gelet op de prijzen en ons budget was dat een tegen valler.   Het onbijt bij Macdonalds (jawel op dit piepkleine eiland zit... een familie die zo heet en eigenaar van klein strandtentje o:) was wel relaxt geprijsd 8 Fiji dollar pp  (4 euro). Ik vond alleen de hangmat dit al waard, dan heb ik het nog niet over uitzicht op zee...zo wat met je tenen in het water, en toch onder de schaduw van een palm. Ook diners zijn hier redelijk, 16 Fiji dollar pp (ze zijn hier erg Indisch dus we gaan zeker de currie een keer proberen).

De boot met Manoch (?) als kapitein (een jonge knul, die -bijna- nooit vakantie heeft 7 dagen per week werkt, zijn familie dus niet vaak kan zien, maar zich erg opgenomen voelt bij Fam Charlie) scheurde weg en we genoten alweer van een stukje varen (altijd leuk stukje varen) aan wal stond de taxi al klaar met een oude baas. Manoch vroeg of het oke was dat hij meeging, en we vertrokken.

Half uurtje verder reden we the town binnen. Het gaf de indruk van een Wilde Westen dorp. Eenvoudige winkeltjes met uithangborden, die zelf gemaakt waren, en met merchandise die voornamelijk de primaire levensbehoeften betrof. We werden afgezet bij de lokale super, maar hadden ook een real life markt gezien. Indiers handel zit ze in het bloed. We kochten bergen met groente, 1 eggplant kon je niet krijgen. Je kreeg er minstens 3 (voor 20 cent), als ook komkommers. Wortels, en bonen namen we ook mee.

In de super kochten we wat rijst....nou nee die hadden ze alleen in macro verpakking. Spaghetti dan maar. (3 dollar = import) wat blikjes tonijn, en tomaten toestanden. (en natuurlijk chips voor wat zout in deze hitte, heten helaas geen pappas fritas). Alle import producten zijn voor de gemiddelde fijiaan onbetaalbaar.

We hadden met de taxi afgesproken om ons een uur later op te halen, dus we hingen wat rond, en toen drong door dat de meeste arbeiders,  toch wat minder positief ten opzichte van toeristen staan. De kinderen keken allemaal heel nieuwsgierig en lachten (een klein dametje kwam Marianne zelfs een hand geven ;o) maar de door dit ruige bestaan geharde volk zag ons niet staan, en sommigen keken ronduit neerbuigend. Het voelde wat negatief. Wat me volledig verrastte. Dit deel van het vasteland van Fiji komt minder in aanraking met toeristen.

Ik vroeg op de man af aan Manoch wat de gemiddelde Fijiaan van toeristen vindt. Hij reageerde wat twijffelend. I don't know zei hij met een grote grijns. Toen ik aandrong en wees op het feit dat hij heel veel mensen kende, leek hij in verlegenheid gebracht. Maar de keiharde muziek uit de manshoge speaker bij deze super is wel heel cool (soort rapmuziek gangsta this en mf that) zei ik toen maar om hem niet verder te pushen, het antwoord was in feite duidelijk.

Had alleen gehoopt op een waarom...zal wel een zekere trots zijn,  en de Engelse toeristen (die hier het meeste komen- oude kolonie) zullen niet altijd even decent zijn... Of misschien heeft het te maken met dat de meeste Fijianen nooit reizen (waarom zouden ze, ze leven in een natuurlijk Paradijs)), en dus niet begrijpen wat toeristen bij hun komen zoeken.

Is toch een groot verschil met Brasil, waar de meeste mensen neutraal reageerden en hier lijkt men van alles te vinden. Hoewel we te weinig weten van Fiji, om verdere vergelijkingen te maken...denkend aan corruptie e.d. Feit is dat je als toeist hier in het paradijs zit, en de toeristenbranche is wel heel erg vriendelijk.

Terug met onze boodschappen, en op naar de internetschuur. We hadden bij Ellington Wharf (de zeehaven vanwaar we vertrokken naar Charlies) een internet bordje gezien...als je goed kijkt zie je Marianne ergens zitten in deze rommelschuur of schatkamer..afhankelijk van je point of reference... Na een uurtje proberen en proberen,

(was zelf vissen en krabben aan het vangen, terwijl de dames dit zouden regelen...

"can you see me" (Docter Doolittle)

Op een gegeven moment werd dan toch de professional er maar bij gehaald. Inbellen duurde vreselijk lang, maar uiteindelijk hadden we een IP en een dns servert...die niet te pingen was....dus hoe kon ik nu uitleggen dat ik het ook niet kon fixen... moest Manoch niet op tijd terug zijn bij Charlie's place ;o)

Eenmaal terug (en helaas geen bericht naar het thuisfront, er was nl ook geen mobielbereik), gingen we na het uitpakken terug naar Macdonalds en de hangmatten. In onze favoriete hangmat hing een jong stel, die vroeg of we een foto wilden maken, meer romantisch werd het immers niet met ze 2en in een hangmat aan zee op Fiji...we kletsten wat,vergeten te vragen waar ze vandaan kwamen, de gok is op Engeland, gelet op de verbrandingsgraad van de jongen. Marianne hing te lezen in Richard Bach's Vlucht voor veiligheid. Ik had de laatste hangmat, die scheef hing en half tegen een boom aan...en nog steeds was het mega relaxing...beetje het baarmoedergevoel...                  Oh en dat we niet ook met zijn 2en in een hangmat moesten ... we zijn al 8 jaar romantisch ...need I say more...

(weet niet of Marianne hier ook zo over denkt btw;  ........          redaktie: we zitten al 8 jaar in een hangmat ;o)

We wilden nog een stukie wandelen en besloten de linkerkant (de korte kant voor ons) rond het eiland te lopen, zou 2 uur duren, en was prachtig om te doen. Onderweg nog heerlijk gezommen. Wonderschoon ...woorden doen er eigenlijk aan af..

Daarna aan de kook, en ook hier hebben ze géén aardappelschil mes...hoe krijgen ze het voor elkaar ...is net zo iets als de missing sok. In vakantiehuisjes is het  belangrijkste piecce of cutlery altijd zoek...Maar we hadden ons nieuwe multi knife...(Dundee style)

Heerlijk gegeten een eenvoudige pasta...na afloop zat er ineens een schim in mijn ooghoek. Het bleek de hond van de internetpagina...Die had het voorgeschoven bord binnen 5 minuten brandschoon. Kijk dat scheelt weer afwassen, en ook de pan ..keurig leeg. We made a new friend. Volgende dag zelfde tijd, zelfde plaats was ie er weer.          Na een kop thee was ik volledig uitgelogd, hoewel het nog maar half 10 was. Marianne las nog wat (geloof ik) maar ik was naar dromenland. En weer gedroomd, hoewel ik ben vergeten waarover...

Zit nu rond 0500 uur op ons terras met de laptop on battery en een zaklampie voor het toetsenbord, te genieten van het wassende water, en te vechten tegen de muggen die de laatste stukjes bereikbare huid/ vingers/oren en neus proberen te veroveren... tis warm, zelfs om deze tijd. Alles is hier warm (de zee is echt 20 graden). Als het regent wordt het nog warmer (tropen).