London

In de bus zat een typisch Engels stel (a la Coronation Street), net terug uit Egypte, die nog helemaal in de vakantiestemming was...ze kwamen terug uit Egypte, hadden 7 dagen  slecht weer, en een hoop lol gehad.

Het Russ Hillhotel was vergelijkbaar met Fawlty Towers, alleen Manuel was op vakantie....

Originele chesterfield stoelen bij een nep open haard (had dit pas de volgende dag door, 's ochtends stond ie nog steeds aan ...)

Inchecken was snel gedaan, vond de man ook erg aardig (decent English gentleman) tot we beseften dat de sleutel die hij ons gaf behoorde bij de kamer die het verst verwijderd was, nog net in de zelfde tijdzone.....(geen lift aanwezig) dus daar gingen we met de rugzak en handbagage....

Eenmaal op de kamer, waren we zo moe dat na een douche en een kop thee (welke opvallend verrukkelijk smaakte) we snel sliepen.

Wake up in London  (dinsdag 17 januari)

De volgende ochtend zagen we een nogal vreemde boom (een Ent, zie Lord of the Rings) die ons beschermd had die nacht.

Na wat rondwandelen, en navraag bleek onze aansluiting relaxt te gaan. We zouden eerst terug gaan naar Gatwick, om daar een national expres bus te nemen naar Heathrow.

Onderweg genoten we van de English countryside, de dronken engelse jeugd die in onze nek zat te ademen, kregen we er gratis bij.

Op Heathrow aangekomen ook zo een indrukwekkend groot vliegveld, ging alles voorspoedig. We waren ruim op tijd bij de checkin, en zowaar, er waren nog nooduitgangstoelen. We hadden nu nog 3 uur to spare en gingen door het enorme winkelcentrum, wat het in feite is, op zoek waarnaar wisten we zoals velen met ons niet precies....

Ergens in een hoek vonden we een opeenstapeling van eet/drink en lounge gelegenheden, waar we van thee en koffie een mooi uitzicht en relaxte stoelen genoten.

Zowaar ik kon al weer lezen, een van de grote nadelen van ons drukke bestaan is dat we alleen nog maar beroepsmatig (of verplicht) lezen. Pas als er rust is, komt het verlangen weer naar een goed boek. We hebben in totaal ongeveer 20 kilo aan leesvoer, en mijn 1^e is Het bewustzijn verklaard, van  Daniel Dennet (bekend van de Wim Kayzer tv vertelling, Een schitterend ongeluk.

Deze filosoof heeft zijn levenswerk gevangen in deze nogal zware pil. Hij deed dit al in 1990, zo lang staat het boek ook al in de kast....

Het begin is komisch daar hij over de ict van die tijd spreekt. De computer bleek een graag gewilde metafoor voor psychologen en andere neurowetenschappers.

Dat dit enigzins achterhaald is en tegelijk de lezer terug in de tijd neemt, is waarom het begin in dit boek makkelijk gaat. Zijn eerste insteek overigens is die van de geest in de fles, en dan gaat het niet over een arabische variant, maar 1 die origineel door Descarte voor het eerst werd gebruikt. “Stel je voor dat boze wetenschappers je hersenen verwijderd hadden uit je lichaam, en in staat waren om kunstmatig je van inpulsen te voorzien...Zou je het verschil kunnen merken... (zie ook the man with 2 brains met Steve Martin en natuurlijk The Matrix). Hij benadert het geheel wetenschappelijk uiteraard via de  ‘zware hallucinatie’ dat deze onmogelijk zijn na te bootsen omdat de mogelijke variaties oneindig veel zijn, en dus ook oneindig veel capaciteit vragen. Dus in 1990 zo stelt hij geruststellend was het onmogelijk dat dit ooit werkelijkheid zou zijn. Ik durf wel toe te voegen dat ook nu er nog geen supercomputers zijn die in staat zijn de menselijke zintuigelijke gegevens (real time) te kunnen weergeven ( je steekt je hand in het zand, afhankelijk van de snelheid en druk waarmee je dit doet, of je je hand naar links of naar rechts draait enz. als ook de substantie van het zand (vochtig droog met klei vermengd enz) is de mogelijke uitkomst  erg moeilijk na te bootsen, daar onze vrije wil van ons blijft....

Marianne was door mijn aanstekelijk leesplezier weer aangespoord het boek te vinden waar ze in Nederland niet meer optijd de Engelstalige versie voor kon krijgen. En jawel ze vond hem, Down Under van Bill Bryson (en weer een Marion Bradley, uit de reeks Avalon). Het totaal gewicht van onze baggage is dus nu al toegenomen.

Na het loungen en winkelen voor troep die we verder niet nodig hebben, wilde ik de laptop opladen, en zowaar er bleken hotspots van T mobile hier op Heathrow. Het inloggen was geen punt maar ik mocht niet verder zonder abonnement. Het enige waar we mochten surfen was op het T.mobile net. En de mains was onbereikbaar omdat onze “world adapter”  rond van vorm met uitsteeksels per land niet tussen de tafel en de stekker paste.....

Wilde de laptop opladen om tijdens de vlucht te kunnen tikken....Helaas, we kwamen wel een betere lounge plek tegen nl. ligstoelen....met een leuk uitzicht...

Checkin tijd en we komen aan bij onze nooduitgang stoelen, blijkt dat maar 1 stoel bij de nooduitgang zit....Marianne zit tussen mij en een vreemde in een normale stoel...mijn stoel omdat de nooduitgang schuin loopt is wel met extra beenruimte.....Marianne flipt terecht de pan uit en heeft het de eerste paar uren behoorlijk moeilijk met aan alle kanten mensen en virtually weinig tot geen beenruimte...ik voel me schuldig maar weet al snel een beter doel, de kleine verwende Amerikanen voor ons die 1.50m lang zijn en bijna een eigen kantoor hebben. Bovendien zitten ze steeds te slijmen bij de "waitress with a death wish" . Er moet een wet komen die dit verbiedt, die stoelen zijn voor lange mensen en anders blijven ze leeg... en wat een muts at London Heathrow dan....

Maar goed, we hebben wel ons eigen tv-tje (ieder heeft een scherm in de stoel voor hem) en de nooduitgangen hebben een soort stang. De films vielen tegen, we hebben er geeneen afgezien. Het werd een nare vlucht, half slapen, wakker worden, het voedsel was wel goed...