In Ocean world gingen we eerst uit ons bol van bijv. de platypus (vogelbekdier), en de kleine koraalvissen. Maar naarmate de route vorderde en de dieren groter werden, werden de kooien dit niet, en wij werden al droeviger. Ik kan er maar niet bij dat heel veel mensen niet aanvoelen of inzien dat dit een gruwelijke toestand is... zeehonden horen kilomers lang te zwemmen, en zijn van nature speels. Die horen niet eindeloos hetzelfde 2 meter lange baantje te zwemmen. De schildpad (zie foto),de haaien en zo waren er nog meer schrijnende gevallen. Die kleine visjes, dat geloof ik wel, hebben ook nauwelijks een bewustzijn... maar die grote... triest. Terug naar buiten beetje rond gelopen, Marianne had wel nieuwe vrienden gemaakt. De kraanachtige vogel, we dachten dat dit heel bijzonder was zo midden in de stad. Toen de hoek omgingen zagen we er 10 talle tussen de meeuwen en eenden ...

We kochten een boek in de aboriginalwinkel (over euhmm aboriginals ;o) vertellingen over de natuurkrachten van aboriginal vrouwen om precies te zijn) en liepen naar de haven (zie foto's).

Even met de ferry een stukje varen, en verder wandelen maar weer.

Op de camping stonden we vlak bij een electriciteitsmast, dat was minder. Hoewel we er geen last van hadden (wakker met hoofdpijn enzo) was het geknetter een beetje een onnatuurlijk rot geluid. Maar de douches in this place ongelofelijk, de kracht van het water, samen met een fijne douche kop...het was met recht de meest heerlijke douche ooit !!!! Gemasseerd en schoon tegelijk. Ook bij de camper, de kraan daar, de druk was ongelofelijk, binnen 2 sec 1.5 liter fles vol, en ik klets nat ;O)

Voor het eerst zagen we op de camping (gelegen in een natuurpark net buiten Sydney) allerlei tropische vogels live vliegen (die mee kwamen eten). Vanaf dat moment zal iedere vogel die er net weer iets anders uitziet gefotografeerd worden.

De volgende dag eerts lekker freaken met de camera bij Harbour Bridge en het Operagebouw. Een leuke (hoewel toeristische) omgeving, met een enorme cruiseboot in de haven. We hebben nog nooit zo'n groot schip gezien, de titanic/loveboat is er niets bij (11 verdiepingen hoog! en erg breed). Het schip zou naar NZ varen (samen met nog 1 andere het grootste cruiseschip van P&O ferries). Na de fotoshoot met de boot naar Manly beach, falaffel aan het strand gegeten. Het eerste contact met een nieuwe zee/oceaan nl de South Pacific! Prachtige vertraagde golven, zoals alleen een oceaan kan hebben.

Op het strand staan bordjes verboden te roken ??? Je kan ook te ver gaan, what's next... (zoals jullie merken rookt Henk nog steeds, red.)

Boot was heel relaxed zie foto night sky. Met metro en bus (oeps laatste was net geweest - dan maar een taxi) weer terug naar de camper, na een geslaagde dag. Sydney is een leuke, relaxte, toegankelijke stad.

's Nachts het wasgebouw nog een ondefinieerbaar beest gezien, wat net zo hard schrok van mij (M) als ik van hem. Later blijkt het een soort van possum (weet even het NL woord niet), grote muisachtig dier met ringstaart en spitse snuit, de grootte van een kat. De eerste kennismaking met de wildlife van Ozzy (& more to come).

Katoomba

Na 2,5 dagen Sydney geloofden we het verder wel, en vertrokken we naar de Blue mountains een bergachtig gebied buiten Sydney. Bij Katoomba kwamen we terecht op een gemeentecamping met een aardige kabouter als caretaker met snoezellampjes aan zijn huis. We hadden eerst geen idee dat het een municipal was, wel wisten we meteen dat het een minder fijne camping was. Allemaal betonnen platen en alle campers bovenop mekaar. We zaggen schuin tegenover ons een Wicked camper. Onze conclusie was unaniem the thing really sucks, te klein, buiten koken en slapen in een tent... (berucht om de zogenaamd artistieke schilderwerken op de zijkant, de camper dus, niet de tent)

Leuk Engels stel (grens bij ierland of schotland) ontmoet. Zij gaven ons van allerlei spullen zoals hun boek Costal explorer en de muggen lamp (soort enge wierook, die nu staat te branden). Tijd mee staan praten, leuke kerel! Samen groene ijsthee gedronken, Chris was his name (achterin de 40 begin 50)

We gingen boodschappen doen in het dorp. Daar was een k-mart en die hadden campingstoelen voor 9 dollar (6 euro) die echt geweldig zitten incl. gratis bekerhouder o;). Eindelijk lekker zitten (de camper had alleen krukjes voor buiten)

Op weg naar de winkel kwamen we in vol ornaat gekleede tibetaanse monnik tegen. Marianne zag hem als eerste en draaide zich om naar mij om me te attenderen. De "ontmoeting" die plaatsvond had een inwijdend karakter. Het gevoel wat de man uitstraalde was ronduit vredig, gemixt met vreugde voor alles, hij had een twinkel in zijn ogen.

Die dag gewandeld langs de bergen (niet afgedaald naar het woud) naar de 3 zusters, een plek waar een rotsformatie van 3 pieken staat (het verhaal gaat dat de gezusters van de ene stam, verliefd waren op 3 broers van een andere stam. Zij mochten natuurlijk niet trouwen. Er kwam oorlog, en om de zusters te beschermen werden zij door de 3 broers in bergen omgetoverd. Helaas sneuvelden alle broers, en de zusters staan nog steeds te wachten...). Een mooie wandeling, langs prachtige vergezichten. In de verte hangt een blauw schijnsel (Blue Mountains). Dit schijnt van de damp te komen van de eucalyptusbomen die in het dal staan. Doordat deze opstijgt en de zon er op een bepaalde manier op schijnt, krijgt het dal een blauwe zweem.

Over inwijden gesproken die nacht ervoor werd ik zoals gewoonlijk rond 4 uur wakker, meestal doe ik dan sigaretje en kruip weer onder de wol. Ditmaal ging ik een stukje wandelen en na een rondje rond de camping liep ik "spontaan" naar buiten de camping zo midden in de wolken. Het was behoorlijk vochtig dus de weg over naar een soort bushuis en daar sigaretje gerookt. Ik kijk op en zie mijn schaduw precies in het midden van het enige raam, het zag er heel surrealistisch uit. Ik was goed wakker, goed ontspannen enz. na een tijdje bijna gedachtenloos daar gezeten te hebben, voelde ik me aangespoord om weer te gaan wandelen, ik wist nog niet waarheen. De weg af langs de camping voelde niet goed, terug ook niet. Er was nog maar 1 weg over, richting het bos. Het was nog redelijk donker, maar ik kon goed zien. Door de dikke bomen het pad af, heel voorzichtig. Nu waren er gedachten als van angst en is dit wel verstandig. Bij de eerste afslag aangekomen wilde ik weer naar het uitkijkpunt. Daar aangekomen voelde ik eerst de schoonheid van de enorme grote ruimte before me, gevuld met bijna lichtgevende wolken. Daarna zo bij de onzichtbare afgrond staande kwam die angst weer: doodsangst (bij de rand, het vreemde gevoel dat als je niet oppast je er in een onbewaakt ogenblik vanaf wilt springen, erg vaag en tegelijk voor iedereen ergens wel herkenbaar, dit is de bron van hoogtevrees. Mensen die dit niet voelen zijn dus niet goed bij hun gevoel? Hoe dan ook schrok ik van de hevigheid ervan en stond een tijdje half meditatief te voelen. Toen kwam er een ingeving "vraag om hulp" (niet in zoveel woorden meer een gevoel van licht) Ik formuleerde een RC aanroep en voelde direct verlichting... de inwijding bleek volledig geslaagd. Ik liep weer terug naar de camper verwonderd en dankbaar voor dit geschenk te hebben mogen ontvangen. Vergelijkbaar met de meer algemene (vermoedelijk oosterse ?) -wijsheid die ongeveer zo gaat: "What is the first thing you do when you walk in to a dark room ? You turn on the licht. Fear is like walking into a dark room....God is the licht your mind is the switch ....Turn on the licht....

Blackheath

Een andere kant vd Blue mountains.

Misty city door de hoge ligging was dit dorp voor 50% van de tijd in mist gehuld, zo ook vandaag ....

Geweldige camping, heerlijk rustig en veel ruimer van  opzet.

De helft van de huizen hier staat te koop, vind je het gek zo in de mist.

Na een lange, mysterieuze (ivm de mist) wandeling over een van de paden (er zijn overal, in alle natuurgebieden, ontzettend veel walking tracks, in allerlei moeilijkheidsgradaties) in de buurt (tip van de campinghoudster) door het bos. De beloning van de dag was onze eerste grote(re) hagedis, 40/50 cm. Mooi gekleurd beest.

In een poging de camping terug te vinden door de mist, toch maar weer hulp gevraagd (iedereen is zo hulpvaardig hier). Eerst even shoppen en een kapper voor H.

Tijdens het wachten voor de kapper ging Marianne een authentiek boekwinkeltje in en ik naar Tibet ;o). Er was een klein (heeeel klein) winkeltje propvol met frutsels uit India/Tibet ed. en heel veel troep. Een oud vrouwtje had een kledingstuk gevonden en ging die passen. Zij was wel cool, dit in tegenstelling tot de mevrouw in de paarse jurk die zich zelf als heeeel spiritueel beschouwde. Nu kan het best zijn dat ze dit ook echt was. Ze had zeker een besliste gevoeligheid, maar volgens mij als je echt heel spiritueel bent, keur je niemand af. Ook al is die ongeduldig, of ook al heeft ie het spaans benauwd door de "voorzichtige" energie die hier hing (ondergetekende). Dat boterde dus nietzo, vooral vanwege het feit dat het beste mens echt 20 minuten bij de balie stond te OH-en wat ze allemaal deed, ancient Egyptian dances, bending over backwords and stuff. Erg fijn voor je, maar rot op, ik kom hier het een en ander kopen, dit is een winkel toch ? (dacht ik-niet hard op ;o) Eindelijk was ze uitge- thee mutst en kon ik een mega pack nachshampa kopen, een incent die in Nederland moeilijk te krijgen is. Bij de ingang hingen Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Dit leek ons een mooie zegening voor de Van (Marianne was inmiddels ook naar binnen geschuiffeld (als je normaal zou lopen viel de helft om). God dank weer buiten in de ruimte, onze campervan was er een bungalow bij...

De kapster was van Griekse afkomst. Op onze vraag over de grote hoeveelheid Chinezen/Japanners... (eerder vertelde een australische dame mij dat de meeste Ozzies niet zo blij zijn met de Japanners, omdat zij weinig respect tonen en dat zij met zovelen komen, maar ja Japan ligt natuurlijk geografsich gezien als NL tov Frankrijk) vertelde dat zij dat ze waarschijnlijk op ruimte afkomen, maar er was iets wat ze niet zei. Vermoedelijk vond zij hen ook raar of misschien worden zij als gastarbeiders gezien. Het was een typisch mens echt een extra-verte kapster die in Sydney woont, en al zoveel toeristen gefotografeerd heeft dat ze inmiddels een enorme verzameling camera's zou kunnen hebben, zoals ze zelf grappend zei- LOL, leuk mens). De reden waarom zoveel huizen te koop staan btw is dat rijkere australiers hier een tijdje een vakantiehuis willen hebben en dan weer ergens anders willen wonen.

Marianne is nu de camper aan het versieren met onze tibetaanse gebeds vlaggetjes. En het is nu na een dag met mist ronduit koud, in en om de kamper. Ik ga even koken... beide gaspitten aan geen pannen erop zo dat lijkt er meer op. (we hebben geen heater in de Van).

Nacht van zondag 5 feb gedroomd dat ik iemand vermoord had, dat was op zich niet zo een probleem (in de droom) daarna moest ik nog allerlei dingen doen om niet gepakt te worden, zoals iets met een gebit (brrr, zie film Shallow Grave) en de al begraven echtgenoot van een oud vrouwtje. Wat ik vooral nog goed weet is dat in de droom ik last kreeg van gewetensbezwaren. Dat oude vrouwtje vertrouwde me niet zo, dacht ik. Later vertelde ze allerlei dingen die maakte dat ik dacht, dat ze het wist...en nu... ik zag de gevangenis al voor me, maar ik had het alleen gedaan om Marianne te beschermen... Het bleek dat ze instructies gaf voor een of ander feest waar ik nog niet van af wist. Voor mijn gevoel vermoedde ze het wel degelijk. Ik werd wakker met een naar gevoel, het was een heel echte droom, en ik ging rond 2 uur naar de wc alsof ik het echt had meegemaakt. Ik wist toen ook nog alle details van de droom... nu om 6 uur alleen nog maar bovenstaande.

Geen idee wat het betekent, hoop dat dit zo een intern verwerkingsgeval was, en dat ik er verder niets meer mee hoef...

We zijn 's ochtends nog terug gegaan naar dantes peak (de plek waar de wandeling de dag ervoor uitkwam maar geen uitzicht vanwege de mist). We zagen nu wat we gisteren hebben gemist een wonderschone vista ;O)

Helaas was het licht niet optimaal, maar het geeft een aardige indruk.

Ook zijn we nu een andere route gelopen, naar beneden ditmaal. Op een gegeven moment werd het zo steil, en we moesten nog helemaal terug, dat we maar zijn omgekeerd. We hadden immers de dag ervoor al 4 a 5 uur gelopen (gorillas in de mist) en nu zoveel treden naar beneden... naaa maar niet. De waterval was prachtig dat wel!

Eenmaal terug boven wilden we net wegrijden kwam er een jongen vragen of we start kabels hadden..Hij was samen met een vriendin wiens auto de geest had gegeven.... euhm we willen best even kijken, maar weet je zelf misschien waar ze zitten? Nou geen startkabels, Marianne opperde al snel om bij het bezoekers\toeristen centrum te vragen (200 mt terug). Zogezegd zo gedaan. We spraken ondertussen over van alles en nog wat. Hij woonde in Sydney en had ook al in Canada gewerkt, (omdat ze daar maar 10 dagen vakantie per jaar krijgen is ie weer verder gereisd). Hij werkte nu bij big blue (als code klopper) en deelde een appartement omdat het anders te duur is (2000$ pmnd). Beiden waren erg sympathiek, en blij met onze hulp. Terug van de vvv met kabel, konden we de accu niet vinden (de motor zit onder de linkerstoel, en de accu zo bleek later dankzij de hulp van een Zwitser die net aan kwam met dezelfde soort camper, ook, maar iets hoger). We spraken verder over de rellen die hier een paar weken geleden waren tussen 1000-en australiers en balinezen ? (vergelijkbaar met Frankrijk) en Marianne had het met het Duitse meisje over haar reizen/werken in Australie en alle leuke en minder leuke ervaringen -het blijkt in de stad lastig om echt goed contact te krijgen met de Ozzies aangezien zij weten dat je er maar tijdelijk bent, ook nog even met de Zwitserse berggeiten gesproken. Wat een leuke internationale ontmoeting en gaaf dat iedereen zonder problemen voor elkaar klaar staat... Het werd tijd om verder te gaan, de uitnodiging voor een kop koffie sloegen we af want we hadden een hele reis voor de boeg, wel e-mail uitgewisseld, zal ze de website mailen. Hij vertelde ook nog dat ict-ers altijd welkom zijn in Ozzy en dat IBM met een groot security project bezig is onder de naam tivoli (sso ed). We namen afscheid onder te titel pay it forward en no worries, en tot slot follow your dreams thats what their fore......

We zitten nu in Oaksdale, absoluut hill billy country, beetje vreemde mensen (en een raar gevoel wat we beide hebben om hier te staan) De eigenaars zijn wel ok maar de permanente residenten kunnen zo in de film. Wat een types, maar we oordelen niet, we constateren ;o)

We hebben niets gedaan hier dan een beetje lezen en de was doen. Een half dagje bijkomen van de overvloed aan indrukken. Wel genieten we van een uitgebreide maaltijd, naast de gebruikelijke brood en soep krijgen we der een ei bij, en we hebben ontdekt dat met de gril het goed brood roosteren is, dus broodje ei met sla en tomaat op geroosterde broodjes heerlijk ! We kunnen er zo de markt mee op, in onze mobiele keuken (we kunnen af en toe koken, maar ook heerlijk om lekker makkelijk te doen).

De volgende ochtend worden we beide raar wakker. Vermoedelijk speelt onbewust gespannen slapen (stukje angst?) maar ook de vreemde energie alhier een rol. We hebben een kort gesprek met onze buurman, een wat oudere man, die we maar voor de helft kunnen verstaan vanwege zijn accent. Wij vertellen dat we net in de Blue mountains zijn geweest, hij reageert met een verhaal over toeristen die net door een slang zijn gebeten daar, wij vertellen dat we brood en soep hebben gegeten en hij begint over de gevangenis dat ze daar allang geen brood en soep meer eten... een beetje een typische gedachtenwereld als je het mij vraagt... over onze andere buren wil ik het eigenlijk hellemaal niet hebben, anders dan dat ik deze nacht graag een afgezaagde dubbelloops onder het bed had gehad...

 Terug naar de kust maandag 6 februari

We zijn onze afdaling begonnen na eerst nog de outlook point van Oaksdale bezichtigd te hebben (we hadden 2 parkrangers nodig om het te vinden) We gaan onder Sydney naar beneden. Wederom een prachtig uitzicht. Ons eerste doel is pebbly beach waar zogezegd de kangeroes af en toe gaan surfen? (letterlijk) Nou dat wilden we wel zien. Voor we daar arriveren stoppen we in een kustplaats, Kiama, omdat het anders zo een lange rit wordt en het weer is onbeschrijffelijk mooi vandaag. Geen wolkje aan de lucht en een beetje wind. De kust is prachtig met dit weer. We belanden in een van de vele big 4 campings (om eens uit te proberen - we hebben een kortingskaart via de camper). Het grappige is dat deze korting bestaat uit 10% en de meeste campings gemiddeld zo veel goedkoper zijn ;o)

Het is een degelijke (vooral voor families) en we zitten op 2 minuten van het strand. Vooral de rotsen en de heuvels om deze kleine baai heen zijn prachtig. Marianne neemt de groene heuvels en ik de rotsen daar vlak onder. We treffen elkaar weer bovenaan, en genieten in stilte van het uitzicht, en kijken met enige jaloezie naar de lokale bevolking die dit uitzicht vast allang niet meer op prijs stelt ;o)

We hebben nog even gezwommen, in de sterke golven, daarna heeft Marianne vnl gelezen, en ik ben ff naar het centrum gewandeld. Oh wat had ik een spijt, de ene astronomische heuvel na de andere. Mijn kuiten zijn vanmorgen uit protest naast me op het nachtkastje gaan zitten. Was wel goeie oefening, 4 uur lopen in de zon. En ik heb een krop sla gevonden (ook flippers en een snorkel, omdat het op Fiji zo een succes was).

Pebbly beach 7 feb

Een (van de vele) natuurpark(en) waar je mag kamperen. We zien hier onze eerste kangeroes/walibis (what's the difference), (red. : walibi's zijn kleiner, dit zijn kangeroes) en werden beide omver geblazen door de schoonheid van de natuur. De varaanen van 2 meter hebben we niet gezien. Ze waren er wel volgens de parkwachtersvrouw, maar toen liepen wij net omhoog de lokale berg op (jezus mina wat een tocht, de lucht was extreem droog, en het was een eindeloos lange klim, ik heb nog spierpijn, en kreeg op een gegeven moment het zo zwaar dat ik echt moest gaan zitten, enge insecten of niet. de langskomende australier zei desgevraagd oohh nog 500 mtr " dus ik ben er bijna....de redneck bedoelde waarschijnlijk nog 500mtr omhoog (straight up) want het was nog 3 kwartier ploeteren voor we de top bereikten. En wat was daar...een suffe picknicktafel, op een grasveld omringd door bomen. Je zag dus echt helemaal niets, no view. Afgezien van de goeie excercise, a total waste of time. Jammer, maar you win some, you lose some. In die tijd hadden we dus de varanen kunnen zien, als we tenminste op de camping waren gebleven.... (de redactie heeft 's nachts wel van alles op en rond de camper gehoord, maar durfde niet te kijken).
En de mevrouw die savonds langs kwam om wat geld te innen voor het park, (verder was er geen receptie of iets dergelijks) vertelde nog wat spook verhalen. Zo was er ooit een jongen geweest die voor de foto de varaan een worstje wilde voeren, en hij stak zijn vinger te ver uit...hap met vinger en al, maar het beest heeft geen tanden. Dus niet je hand terug trekken, wat de jongen (heel begrijppelijk) wel deed, tot op het bod alles erhalf vanaf. ook zei zelf had een keer uit de auto stappend, op zo een beest zijn nek gestaan, (ze lijken op boomstammen) het beest was boos achter haar aangerend. pas toen ze zich op de wc had opgesloten, en hij een tijdje aan de deur had staan krabben ging ie weer weg. Niet zo heel erg dat we hem niet hebben gezien. (comodo varaan is overigens veel erger en groter).
Maar de wonderen die we wel hebben gezien, zijn zeker ook om over naar huis te schrijven, zoals de blauwe hagedis die M zag (weer een maat groter dan de vorige, helaas geen foto), kleine papegaaien zo op je hoofd, en schouder, kangeroes die op schoot komen zitten, en een oceaan zo prachtig en krachtig. We hebben onbeschrijfelijk genoten....en ook wat angsten uitgestaan, in dat mooie, maar vooral steile bos. We hadden de avond ervoor net gelezen wat er allemaal rondloopt in Ozzy....nou bij iedere struik en boom zag ik slangen, spinnen, teken, enz. Eigenlijk wilde ik een ijzeren pak aan (vergelijk de middeleeuwse ridders, maar dan wel luchtdicht...... heerlijk hoe irrationeel angst werkt). We hebben werkelijk geen enkel insect, slang of wat dan ook gezien....maar de mogelijkheid dat het kan creeert een opening en in die zin is angst waarlijk het enige waar je bang voor hoeft te zijn....Toch al een paar keer flink gestoken, door die ene wesp op Fiji, en gisteren op het strand een of ander raar beest, die en dat is het vooral, ze zijn niet bang,en ze leren ook niets, ze gaan alleen maar heel ferocious voor de onbedekte huid, en ze blijven dit doen(ondanks gewapper van armen en benen)...
 

De zee is ook hier prachtig, heerlijk gezwommen en zolang de oersterke golven de bril op me neus lieten, ook leuk gesnorkeld (vooral om te constateren dat er niets zichtbaars leefde in deze enorme branding).

 

Na pebbly beach *(lag tussen Ulladulla en Batemans bay) via Batemans bay (accu probleem, nu was het onze beurt :o( licht aan laten staan tijdens boodschappen doen, slik.... maar even wachten een kort schietgebed en er zat schijnbaar nog genoeg in want hij deed het weer; ook meteen een fan gekocht voor als het weer heel warm wordt) Daarna weer doorgereden. Ineens kwamen we allemaal speelgoed beertjes aan de bomen tegen en kwamen uit op een soort alto camping zonder stroom waar we dus niet gingen, staan we wilden juist weer wel een douche en stroom (we kwamen net van een natuurcamping), dus op naar Turoshead ofwel one tree point.... (zie foto's), maar eerst nog even langs Bingey Bingey point. De naam klinkt zo leuk. Het was ook een mooie plek met enorme rotsblokken die ooit uit een vulkaan km's verderop zijn gekomen. Mount dromedare.... (2 bulten he ;o)

One-tree point Datum onbekend
In de zon op de vroege morgen, aan het opwarmen, aan het genieten, van zo iets eenvoudigs als de warmte van de zon. Dankbaar en humble....met het geluid van de oceaan op de achtergrond, en met als meest recente herinnering, de opkomst van diezelfde zon (zie foto's). Was vanmorgen vroeg wakker (zoals altijd) en ging de zee begroeten. Daar aangekomen (3 min wandeling) bleek de zon nu wel uit de zee op te komen, we zijn dus inmiddels zoveel verder. Vorige week nl kwam de zon nog uit de bergen ;o)
Daar staand bij dit vredig ochtendgloren, besefte ik me dat dit is, waar we het voor deden (waar het idee van de reis is begonnen). Dit is de ode aan Marijke.... ook dacht ik in dit bezielde moment aan sr Yvonne D. (AMORC) die een vergelijkbare trilling zelf IS (of kan afstemmen op) ook het contrast met het dagelijkse leven in Holland komt nu duidelijk naar voren: te veel voedsel, te weinig natuur, te veel randstad, te weinig God... allerlei kunstgrepen om een geforceerde balans (schijnbalans) op te houden...om ons in het gareel te houden.....of is it just me....

We hebben aan het strand gegeten, en zeiden niet zoveel, een licht spanning bestond tussen ons: oorzaak onbekend en ook niet verder onderzocht (volgens mij werd Marianne gewoon chaggerijnig wakker :O) (kijken of de redactie dit laat staan...:O)
Ik ben even in de zee gedoken, of liever de zee even op mij (wat een prachtige en krachtige golven) onder de douche en het scheermes. We zouden voor vertrek naar de hoogste Ozzy berg (Mt. Koszieosko?) nog een stuk wandelen. Het is immer schitterend weer en prachtig hier..... zie foto's

We zijn vandaag bij one tree point, een bepaald aboriginal punt wat helaas omgetoverd is tot redelijk relaxte, maar toch zeer gecultiveerde camping (niet ver van Narooma).
We zouden nog een flinke strandwandeling maken en Marianne was al onderweg. Ik stond nog even the one tree point op beeld vast leggen, en ging haar achterna, stond weer ergens stil om iets te fotograferen, en werd ik aangesproken door een Ozzy dude met spiegelbril, lang haar en een hoed op. Hij was achter in de veertig, gok ik (in de 40 zeker), en hij vroeg of ik dolfijnen aan het fotograferen was, daar die hier vaak zwommen. Nee hoor slechts de golven die de kust raken vind ik al prachtig, zei ik. We raakten aan de praat over de schoonheid hier, waar vandaan en naar toe en filosofie....(alleen God weet hoe die draai in
het oppervlakkig beginnend gesprek is ontstaan...2.5 uur later was o.a. God, maar ook de Koran, veel uit de bijbel, boedhisme en het hindoe geloof voorbij gekomen, de kern van de spirit, die in alle geloven voorbij komt, dat in de koran eigenlijk niets nieuws staat omdat mohammed "slechts een profeet was" en geen eigen inbreng had. De rellen van Ozzy's tegen arabieren, die sinds 9-11 ook hier zwaar worden gediscrimineerd, de aboriginals, die door de blanken zijn uitgeroeid middels vergiftigd meel en met small pocks besmette dekens...net als de newzeelandse maories..en de moeilijkheid van het bestaan terwijl je weet hoe het moet, lukt het toch niet consequent. Plato zei dat uitgangspunten voor een maatschappij fatsoen
moesten zijn, niet handel, en dat oorlog vermeden moest worden, waarop de discussie verder ging dichter bij huis, de buren, en dan overstappen op het landen- of volken perspectief....
We zijn allemaal in een zak met vlees en botten gevangen, verbaasde spirits, die niet kwaad op elkaar zouden moeten zijn...maar elkaar zouden moeten helpen...was de conclusie :-)

Mijn eeuwige :"verschil dilemma" wist hij ook geen antwoord op (hoewel tijd niet bestaat voor de ziel, zijn er verschillen tussen mensen als het gaat om ingevingen, inspiraties, hulp van bovenaf of binnenuit, die niet iedereen krijgt....technisch is het een verschil van graad van bewustzijn. Maar hoe komt dat verschil? Zijn bepaalde zielen al langer bezig dan?
Ik kan het niet begrijpen... Of is het zo dat we alleen een uniek stuk zijn van de totaal puzzel? Dan kan ik er ook wat mee...hij snapte de vraag gelukkig, wat al heel wat is ;o)....hij antwoordde met dat de 'ziel in periodes van 10.000 jaar kan incarneren en kan ontsnappen uit deze cyclus door verlichting te bereiken (hij zei het anders, maar de vergelijking met boedhisme die ik aanhaalde, erkende hij...guttenberg project (kende ik al via frater ruud, early greek filosofie zijn mail adres voor we het vergeten (of het papiertje kwijt raken) gus9@dodo.com.au  verder nog wat boeken tips:a kempis "the immitation of christ" heraclitus collection of savings ?epictetus the manual en the discourses...

Ik, de redactie, heb onderwijl genoten van de zon en een wandeling. Soms voelt het goed dit even alleen te doen.



Como lake 11 feb
Ineens is het zaterdag de 11e en zijn we weer afgebogen van de kust af, het land in, op weg naar Kuzioezkyo national park (of zoiets ;O)) een van de grootste parken met een van de hoogste bergen (wel heuvels) 2000 nog wat meter. Echte bergen zijn hier niet meer, het land is al te oud, alles is al half weggesleten. Toch wilden we (ik vooral) de hoogte in, en Marianne had een reusachtig meer gevonden, en daar staan we nu. De weg hier naar toe was verbazend. Hele vlaktes van enorme leegte en droogte. Het leek vooral op prairy/steppe, en sommige stukken hadden ineens groepen met reuzekeien, wonderlijk. Desgevraagd wist men niet zeker hoe die stenen daar terecht zijn gekomen, of er was ooit een nog groter meer, (binnen zee dan toch ;o) of misschien was hier ook een ijstijd.... We zijn in het plaatsje Cooma nog gestopt voor koffie en icecream.
Morgen hoeven we nog maar 40 minuten te rijden en dan ff 8km lopen tot de top... ;o) Daarna buigen we terug af naar de kust.
Hoewel we nu andere delen van NSW zien, zijn ze niet mega spectaculair, maar intern beweegt een en ander flink. We zijn beide flink bezig met loslaten, en Marianne gaat als een speer,
ze heeft al even spontaan gehuild, en zekere inzichten te pakken. Vanmorgen, door een vage ozy dude die vond dat we teveel in zijn uitzicht stonden (op de vorige camping) hiervan pikte ik een zekere lading op, welke eruit kwam tussen ons. Klinkt heel negatief maar het was juist de "spanning" die nodig was voor een doorbraak. De details zijn net iets te persoonlijk, voor dit log, maar in het kort komen ze neer op groeiend contact met het innerlijk, vs zintuigelijk/rationeel bezig zijn, en de blokkades die iedereen heeft uit de jeugd en hoe daar mee om te gaan.
Een en ander werd mede geinspireerd door gisteren, toen Marianne een tijdje alleen was bij de zee, en ik het filosofische gesprek had, wat ook een echte "ontmoeting" was met iemand uit Australie, die verder geen belang had (geen dienstverlener zoals in tourisme) en dit raakt je toch altijd. Hij vertelde over zijn broer die een klassieke bully was, en dat hij dankzij een heilige tekst eindelijk een manier had gevonden hoe hier succesvol mee om te gaan, en hij vertelde over een aantal vrouwen die hij had ontmoet, die steeds hetzelfde patroon herhaalden, (ze zochten een man die ze zouden slaan, of alcoholmisbruik enz) ....ook hier hebben vrouwen een minderwaardeigheidscomplex, of ze hier net zo actief met emancipatie bezig zijn, heb ik niet gevraagd. Wel vertelde ik dat ze bij ons een beetje aan het doorslaan zijn, met dagopvang ed. (of je wilt een carierre en dat gaat je kosten hoe dan ook, of je wilt kinderen...beide lijkt gewoon bijna niet te kunnen -in de rat race waarin iedereen van alles moet, maar van wie?-, want dan gaat het weer ten koste van de kinderen, hebben we dat in de jaren 70 niet al geleerd....?)

Ze hebben in dit dorp Yindabyne (aan het comoo meer) ook een bios (1 zaal waar 2 films per week worden vertoond, Flight plan met Jodie Foster, hadden we nog niet gezien; de andere film over een waargebeurd griezelverhaal in de outback gaan we maar niet zien ;O) Flightplan was een goede film, en leuk om zo'n bios mee te maken, waar normaal informatiefilms mbt de omgeving worden
(visitor's center) De popcorn was niet echt lekker, maar dat hoort er nu eenmaal bij.
Terugwandelend, begrijpen we waarom deze film niet tijdens welke vlucht dan ook wordt vertoond. Nu zelfs hebben we al zo iets van: we gaan vanaf nu alleen maar met de boot...
Terug bij de camping lopen we aan tegen het besef dat we eigenlijk een heel sterke associatie hebben met thuis. Als we dan naar de film zijn geweest, eten we nog iets lekkers, kopje thee en kruipen in ons heerlijke bed.... nu moeten we de camper weer in :o) We zijn even helemaal een beetje van slag ... grappig om te ervaren. Bij ons meer schijnt de volle maan magisch over het water, en drinken we in stilte een kop "cammomile" thee. Morgen gaan we de berg op 8km heen en 8km terug...ben erg benieuwd.
Dankzij zo een hard stuk mais in de popcorn ben ik een stuk van mijn kies kwijt....dus ik heb er nu een orale fixatie bij (constant met de tong eraan zitten en kijken of het geen pijn doet of dat het gat niet groter wordt).

Mount Kusziosko 12 februari
Gisteren is vandaag niet, zegt marianne terwijl ze uitlegt dat ze eerst rustig gaat toileteren en of ik daarna ff buiten in de kou wil gaan zitten, zodat zij haar aankleedritueel kan gaan uitvoeren..... (gisteren zei ze nog dat we om 7 uur naar de berg zouden vertrekken ;o)
Overigens is ze eindelijk door het Richard Bach boek heen en met veel genot nu bezig in Bill Brysons: Down under (geweldig leuk, humoristisch, informatief geschreven over natuurlijk :Australie).         De eerste feiten komen al naar boven. Australie blijkt in 1967 zijn prime minister verloren te zijn (hij ging een stukje zwemmen bij brisbane en was never seen or heard of again, is dit ooit in het nieuws geweest?.... ook duurde het schijnbaar 4 jaar voor ze ontdekten dat de aanslag in de japanse metro was voorbereid in die outback, door een stel fanatici die er een zelfgemaakte atoombom lieten afgaan (russische wetenschappers waren er ook bij betrokken)...
Interessanter zijn de geschiedkundige feiten, ozzy is de plek waar de oudste fossielen op aarde zijn gevonden, en 44.000 jaar voor christ waren hier al aboriginals....aangekomen en in staat tot oceaan travel...de vraag is dan, waar kwamen ze vandaan... atlantis?
Tasmanie werd 8000 jaar geleden na de laatste ice-age gescheiden van het vaste land door een stijgende zeespiegel...
1600 dutch sailors reach het westen van ozzy
1770 james cook maakt de eerste maps
1788 komen de eerste convicts btw op 26 januari (hint hint Robin .....)

Auto pech maandag 13 februari
Gisteren zijn we de berg opgeweest, heel ambitieus wilden we 8km lopen (heen) maar eenmaal daar ,waaide het enorm hard was het berekoud, en onbeschrijffelijk mooi. The great divide range in park juzsjiofski (of zo iets), de hoogste "bergen" in Ozzy. Het zijn meer heel hoge heuvels (toch zo'n 2000 m), omdat het zo oud is. Het eerste stuk met de kabelbaan. Het was voor het eerst met zo een skistoel ding (dit is normaal het skigebied), was best cool en vredig het eerste stuk..... een beetje als vliegen. Het was stil en geen wind, en toen kwamen we boven de bomen uit.... ineens waren we in een storm, het ding begon te bewegen en de hoogte was eng...we waren blij dat we boven waren... maar de wind ging niet meer weg...en het eerste stuk wandelen was echt klimmen zonder zuurstof. Sterker nog de hele heenweg naar "de top" was hard werken. Ik stond regelmatig stil foto's te maken (en uit te hijgen).
Marianne had de hemel al bereikt toen ik ongeveer nog moest beginnen. Bij een uitkijkpunt vroeg een sympathiek ogende man of ik een foto wilde maken, hij deed me denken aan mezelf uit de toekomst. Toen ik zei "je ziet er goed uit voor iemand van mijn toekomstige leeftijd" (of zo iets) moest ie wel lachen. We raakten aan de praat, en hij bleek een Indier die opgegroeid was in Canada, dus we hadden een band. Ik vroeg hem over de Indiers die je overal tegenkomt met hun innerlijke licht, en hij wist niet precies wat ik bedoelde (zij lijken over het algemeen een soort innerlijke vrede te hebben, een bepaalde uitstraling hiervan).
Wel haalde hij aan dat de Indiers de laatste 1000en jaren geen colonisaties, oorlogen ed. hadden gevoerd en dat er een collectief verschil bestaat (qua trilling -vul ik zelf in) met de volken die we meestal tegenkomen (Hollanders, Duitsers, Engelsen enz). Hij werkte voor een houtzagerij something in Canada en reisde de hele wereld over om iets met ict te doen... lucky bastard ;o) We liepen verder op zoek naar Marianne, die ik uit het oog verloren was.
Ik kwam 2 ozzy dames tegen die ik vroeg of ze een meisje "jay high met bruine trui waren tegen gekomen, en ze zeiden nee... Ik kon even niet nalaten aan de film van gisteren te denken. Later bleek dat de dames achter ons liepen ipv op de terug weg ;o) Weer een stuk verder liep Marianne another stairway to heaven. Ik foto's maken...,batterijen op, vlug wisselen, en maar hopen dat ze bleef staan...komen er net 2 figuren het beeld in gelopen...ooohh (het was te ver weg om te praten). Toen ze dichterbij kwamen, bleken ze in de gaten te hebben dat ze "in beeld liepen" en vroegen "en staan we erop, "nou nee",
stamelde ik "maar als je even wacht..." en wat is je e-mail dan stuur ik ze je op. Het bleken 2 pubers uit de "sunshine state" Queensland te zijn (altijd gedacht dat dat calefornia was ;O) en ze waren op weg naar Perth, dus meteen meer reistips opgedaan, WA - Broome moesten we naar toe. Het zegt ons nog niks, maar dat vinden we vast nog wel uit. Hun mailadres is k8_Marsh@hotmail.com.
We kwamen de oudere ozzy dames weer tegen :'here she is' riep ik uitgelaten, en ze moesten lachen. Ze vertelden toen we twijffelden of we wel all the way to the top wilden, dat het er allemaal hetzelfde uitzag, en dat er geen groot uitzicht te wachten stond. Dus toen waren we snel klaar. Na 3-4 km gingen we weer terug, we hadden ook al 600mb aan foto's en waren heerlijk uitgewaaid. De kabelbaan naar beneden was overigens nog veeel enger, maar het laatste stuk was weer like flying. Terug in het skidorp kwamen we bij de koffie een meisje tegen die Engels bleek en niet wist of ze nu in Australie of Engeland\Nederland wilde wonen.
Ze was nogal gecharmeerd van onze bovenwindse eilanden en het oeralfestival, which reminded us, we moeten nog kaarten regelen hiervoor !!!

Terug in de Van scheurden we met flinke vaart de berg af, lekker in z'n vrij, flink remmen.
Na een klein uurtje roken we tegelijk een verdachte lucht en tot stilstand gekomen bleken onze remmen een raar geluid te maken, en niet meer volledig te werken... Sterker nog alleen op de (hand)-rem kwam de Van op de steile berg niet tot stilstand. Een lichte angst maaktezich van mij meester, daar we nog midden op de berg waren....in z'n 1 en handrem op max bleef ie stil staan. Deur open, kwam de rook uit de wielen vandaan.....
Dat was even spannend... GBG na 10 minuten stopte de eerste auto of we hulp nodig hadden (cool dat ze zo betrokken zijn). We legden uit what had happened en het advies een half uurtje te wachten en de gears te gebruiken (ipv de rem), is wat we nu gingen doen....
In het half uur zijn vele auto's gestopt of afgeremd, een vriendelijk handzwaai maakte dat de meesten doorreden.
Het enige enge wat resteerde, is of de remmen na afkoelen weer zouden werken, als ze nl bijna op waren, hadden we alsnog een probleem. We stonden nog steeds midden op de berg zo'n
40 km verwijderd van heteerstvolgende dorp. En natuurlijk hadden we op de 06 geen netwerk ;O)
Na de remtest, alles werkte weer!!!, waren we meestal in z'n 2e versnelling on our way down, no worries dus...

In het dorp, nou ja dorp, 3 huizen met heeeel veel ruimte er tussen en een heel mooie rozentuin aangekomen, kwamen we op de camping een stel Engelsen tegen. Er was in een soort voetbalveld 1 electra paal dus daar kom je als campervan al gauw andere campervans tegen. Ze
waren gepensioneerd en erg aardig. Gingen wat betreft route andersom (Adelaide, Sydney) dan wij (Sydney, Adelaide etc), dus over en weer veel tips. Beechworth, Bright are lovely.
Verder vertelde vooral zij 100 uit over hoeveel ze van Australie hielden om te overwinteren, en nu spijt hadden dat zij vroeger -toen zij van de regering naar Australie mochten verhuizen- het aanbod niet aangenomen hadden. NU is het erg lastig om Australie binnen te
komen.Daarnaast hebben ze in Engela nd een eigen campervan waarmee ze eerdere/andere jaren mee door de tunnel gingen om in Spanje/Portugal te verblijven in de winter.

Persoonlijk word ik (los van de vliegen- die nu op zich nog meevallen, en de muggen vergeleken bij Fiji) door de kou in de ochtend, altijd heel vroeg wakker. Bij al die meren waait het en is het stervenskoud, Marianne is zo slim dat ze pas de tent op wielen uitkomt
als de zon schijnt (7.00 uur) maar ik kan niet zo lang blijven liggen. Er moet natuurlijk ook iets te zeuren overblijven.
We zijn de ochtend begonnen met na het onbijt een heerlijke wandeling langs het meer, we zagen een pelikaan die zich niet graag liet vangen en veel mooie natuur. We hebben de remmen van de auto in het dichtsbijzijnde dorp met een garage laten checken, er bleek gelukkig niets aan de hand te zijn. Gewoon oververhit geweest maar niet beschadigd. De garagehouder en zijn vrouw waren onze helden van de dag (relaxte vakmensen). De rest van de dag hebben we gereden door nog meer bergen, en langs een kunstmatig meer. We wisten er niets van dus at first keken we elkaar aan wat is hier gebeurd...?Zie foto's
Bij een volgende fotogelegenheid kwamen er ineens 2 oude maar zeer gewiekste ozzy's naast ons staan (tante Sjaan met 2 enorme brillen op 1 gewoon en zonnebril eroverheen en keukenschort voor en ome Kees die een beetje moeilijk sprak; ze vertelden enthousiast alles
over dit ooit reusachtige project. Er werden miljarden liters water hier verzameld voor irrigatie voor oa citrusvruchten en andere boerderijen. Er had ooit een klein stadje in de vallei gestaan. Dit was in de jaren 50 opgepakt en een paar kilometer verderop weer neergezet.
Ze hadden de bomen expres laten staan om de grond vast te houden (erosie). Later bedachten we ons dat het vreemde droge landschap misschien in verband staat met dit gekunstel met
water.
Deze 2 oudjes leken een beetje 'de ghost of the town, ze wisten veel te veel en gaven ons beiden het geestige gevoel, dat als je hen een uur later zou zoeken, iedereen zou beweren dat ze al 50 jaar geleden zijn overleden ... Het was ook grappig dat moeders heel direct was
(heerlijk en verfrissend) you sound kind a like a yankee to me (op ze ozzys), ja nou ehh we kijken veel Amerikaanse tv (meestal met tegen zin), maar de films vind ik wel goed, ahh zei ze than you have never seen a good austraalian movie! Naa just Mel Gibson and Paul Hogan,
Marianne however, heeft onlangs the rabbit proof fence gezien, en die kon tante Sjaan wel goedkeuren. Ze moest hem zelf nog zien. Ome Sjaak vertelde graag over de dam, dat het zo'n enorme structuur was. De grootste van Ozzy en dat het hier al 5 jaar onvoldoende regent
*(past goed bij de gekunstel met water theorie) leuk en verrassend.

We reden verder en kwamen aan het einde van de dag via een industriestadje aan bij Beechworth, de oudste goudmijnstad van Victoria waar veel chinezen hun geluk kwamen zoeken in 1800 zoveel. Voor de verandering hebben we gekookt gisteravond, vis en spinazie was heerlijk. En de volgende dag echte pancakes for breakfast. We hebben trouwens ook onze eerste possum gezien (wat het in het ned is weten we niet ;O) leuk beest met heel enge groene ogen die licht geven als je erop scherp stelt met de camera......euuhhmmm is ons tallylampje niet ook groen ;o).....
Die ochtend genoten van de flapjacks, en rondgewandeld in dit historische goudzoekersdorp.
Het valt op dat de sfeer heel erg gemoedelijk en vriendelijk is. Hartelijk is het woord.
Helaas is er iets met de elctriciteit in het goudzoekersmuseumpje, dus lopen We via de authentieke rechtszaal (je waant je in een oude film, en schrikt van het hoorspel bij iedere kamer die je binnentreedt) en telegraafkantoor, naar de oa Chinese begraafplaats, er zijn in
1800 zoveel veel chinezen geweest die hun geluk kwamen beproeven (was een tip van tante Sjaan en ome Sjaak).
Toen was het tijd voor koffie met taart. 's Ochtends hadden we in de lokale bakkerij heerlijke appel/blackberry pies gezien, en God wat zijn ze onbeschrijffelijk verrukkelijk.
Ze werden alleen per hele taart verkocht, oh wat erg, we kijken nu al uit naar morgenochtend rond de middag.....

Via een kleine omweg langs de dorpscanyon rijden We door naar Bright zo'n 30 km verder via de Great Alpine road. We zitten inmiddels al 2 dagen in de staat Victoria (de volgende staat van 6 in totaal, of waren het er nu 7). Daar aangekomen zien we een internetcaffe en Lama Norbu heeft mijn ww voor webmail van de zaak, maar ik kom er nog niet in. Dan maar even naar de collega's Johan en Will gemaild, hoop dat ze nog weten wie ik ben ;O)
Marianne had goed nieuws van KTV en is een tijdje aan het tikken, terwijl ik op het balkon van dit (ook) youth hostel een sigaret wegwerk, en de Ozzy sunday paper nalees. Ook hier veel ellendige verhalen (is een soort telegraaf) van o.a. een vrouw die een vleesetende bacterie had opgelopen van een mosquito? Straks moeten we allemaal continu in een ridderpak rondlopen..... of gaan we eindelijk de mug uitroeien (zou dat niet heerlijk zijn geen muggen
meer? Dat er dan ook hele volkstammen andere dieren omvallen, vind ik bijna bespreekbaar ;O)
Boodschappen gedaan (we hebben soep in blik ontdekt en dat smaakt toch net even beter dan de zakjes (overigens zijn we collectief al ongeveer 10 kilo holland kwijt). En we zijn aan de pruimen (3 keer raden waarom). Inmiddels staan we voor het eerst op een niet zo fijne camping vlak onder de electriciteitsmast (de gehele camping dus), met nogal luidruchtige overburen, beetje tokkiemodel. Ik gok op een stevige koppijn morgen.


Na vertrek hebben we de "gorge"(kloof)wandeling gemaakt, iets van 2 uur langs een rivier die een kloof in een heuvel enz. was niet heel bijzonder. Wel kwamen we om de zoveel meter een uitsparing (soort mini kloof) die blijkbaar gemaakt was door goudzoekers, da's een boel werk geweest...


Terug aangekomen bij de Van kwam Marianne een oud vrouwtje tegen die daar woonde. Zij wilde van alles over onze van weten, was zeer geinteresseerd en "into" een praatje. Bood zelfs wat te drinken aan, maar we wilden verder. we hadden nl een lange rit voor de boeg. Terug naar de kust, dus de bergen uit zien te komen.
In het dorp wilden we nog ff internetten (uploaden) maar de website was nog niet klaar (met name de foto's moesten nog "kleiner" gemaakt en gerangschikt en eventueel van commentaar voorzien; na een korte test bleek dat sommige te veel verkleind waren dat een thumbnail een thumbnail bleef zogezegd. Ik was er wel weer klaar mee.We namen nog een stuk goddelijke taart daar op de parkeerplaats en reden weg uit dit suffe dorp Bright .... Bright really sucks....
Waarom brights sucks...weet ik niet precies, een gevoel van negativiteit, van nepheid, alleen de jeugdherberg was echt....
Eenmaal onderweg kwamen we weer een behoorlijke berg tegen. Het heet dan ook niet voor niets de Great Alpine road (skigebied) Marianne schoof heel langzaam steeds meer naar de bestuurderskant (ze kan niet zo goed tegen de steile afgronden, en als je zelf het stuur niet in handen hebt is het lastig "loslaten").

We kwamen na de nodige fotostops aan in de valley en bij het plaatsje Eagle point. Dat was nog net niet bij de kust maar het was al 6 uur in de avond en het zou bijna donker worden
(ivm wildlife niet meer rijden), dus we sleogen af bij een heeeel groot meer (wat verbonden was met de zee maar dat konden we niet zien) en streken daar neer. Weer een beetje het hillibilly gevoel, maar hier waren veel campergasten. Uiteindelijk bleek het heerlijk vredig en rustig.

Op het meer vonden we een pelikaan die niet weg zwom, dus die hebben we op de foto gezet, en zwarte zwanen, we wisten dat ze bestonden van het kinderrijmpje, maar ik had ze in ieder geval nog nooit gezien.
Heerlijk soepie met brood, en een keer een krant gekocht. Er stond een artikel in over de Bali 9, stel ozzy's die door drugs smokkel in Indonesie waren opgepakt en ter dood veroordeeld. Hier is in Ozzy land veel ophef over....
Toen het donker werd, zagen we aan de andere kant van het meer de bliksem in de wolken...(inwijding op een hoger niveau ;O) en kwam er een rolstule dude voorbij de hond uitlaten. Hij had een heellange baard, en was erg mager. Hij sprak me aan over het vredig en rustig zijn hier en reed weer verder... hmmm (God in disguise again ? zie RTL 4 serie)

We sliepen als babies. Het werd ook niet zo heel koud hier, de volgende ochtend was ik al vroeg de zwarte zwanen weer aan het vangen, kwam er een engelsman aan(uit schotland...dus
een schot dan dus heeee). Hij had een eigen camper die hij iedere keer achterliet om het jaar erop wanneer het weer winter was in Engeland, weer op te halen en verder te rijden.
Toen ik begon over wildlife haalde hij meteen Tasmanie aan dat het daar geweldig was. Die ochtend hebben we een reiscommittee vergadering met een debat hoe we de rest van onze tijd hier zouden gaan invullen (daar we juist flexibel zijn vertrokken was dit ook de bedoeling, de dingen die we in Ozzy zouden tegenkomen, zouden ons kunnen - en mochten ons beinvloeden-) We kwamen met zoveel en twintig dagen nog te gaan al snel tot de conclusie dat het met Perth erbij waar we al eerder over hadden gehoord/gesproken, erg krap zou worden.
We besloten na wat 4en en 5en om te gaan voor Alice Springs met de van (via Coober Pedy) om vandaaruit te kijken of we nog naar Perth zouden kunnen vliegen of treinen, en nog steeds eindigen bij de Great Barrier reef.

In de WC trof Marianne wat later bleek onze achterbuurvrouw uit Zuid Afrika, die zaten boordevol met info over oa`Melbourne en Adelaide. Ze vertelden ook van Raymond eiland, dat
ze daar koala's waren tegengekomen, maar 5km verderop.
Zelf waren we van plan om naar Seaspray te gaan bij de kust (90 mile beach) niet alleen vanwege de naam ;O) maar ook omdat de lonely planet zei dat je daar wel kon zwemmen (life guards ivm evt gevaarlijk kusten/beesten).
Maar dus eerst naar dit vreemde eilandje voor de koala's. De mensen uit Z.A. waren in Perth begonnen en hadden ook 3 maanden om Ozzy te bezoeken. Ze waren laaiend enthousiast over alles. Leuk om te horen. Door hen werden we ook al enthousiaster over ons volgende plan naar Wilsons Prom (natuurpark) te gaan.
 

Raymond island (eerste koala's in de wild ;o)
Op het eiland aangekomen, we mochten over met de pond voor 7 $ afstand van 100 meter varen hooguit, reden we eerst wat rond, en kwamen na wat stof en hobbelweggetjes uit bij "de beach". Heerlijk rustig plekkie, waar we de rest van de taart hebben genoten. *Marianne dan dus want ik ben nog op het anorexiadieet). Hier hadden we moeten camperen... maar ja geen tijd.
We gingen op zoek naar de grappige beertjes in de boom, verder op de onverharde stofweg.
We kwamen ineens op een 4X4 weg met enorme kuilen, niet bang dat we zouden verdwalen (het eiland was niet groter dan vlieland) slikten we wel een paar keer want we reden midden in de bush.
Gelukkig kwam na een half uurtje zweten er weer een minder enge weg.
En na een tijdje waren we weer in de bewoonde wereld.
Hier en daar een schuur, en gekapt land uiteindelijk zagen we weer bordjes "ferry"en daar zetten we de van neer.

Al lopend gingen we een soort park in en al snel zagen we ....niks....3 keer niks... We gingen af op de intuitie, en zowaar ergens in een boom zat een pluizig beestje. Ze zijn echt cuddly. We kwamen er steeds meer tegen, maar allemaal een beetje ver van de weg. Marianne gewapend met een grote stok, durfde zelfs een stuk de varens in om dichterbij te komen, maar lastig met al die takken in de weg.
We liepen verder, keken achterom en al die tijd zat er een recht boven ons hoofd (de een hing er nog relaxter bij dan de ander -volgens horen zeggen slapen ze 80 % van hun tijd, gelukkig waren er een
paar "wakker"-! Goed 300mb aan foto's later, ronden we de wandeling af en liepen terug naar de Van.
En wat denk je op het hele eiland zaten alleen in dat stuk de little buggers, en in 1 boom recht tegenover de pond en recht boven onze van...daar zat er ook 1... Go figure, loop en rijd je het hele eiland rond, en recht voor je neus kom je ze ook tegen. Missie geslaagd wederom,
kunnen we door naar Seaspray, en het strand van 90 mijl.
Zo gezegd zo gedaan, onderweg nog koffie bij een stel uit Croatie (35 years ago they left, because of communistic regime). Wat ons beide opviel, is dat ze, vooral mevrouw ivanisofiets nog heel streng is. Ze hangen heel erg aan hun verleden, zo blijkt uit de vele foto's en
schilderijen aan de muur en op de toonbank. Ook is het Engels van meneer isovanofiets redelijk slecht....
Boodschappen gedaan en weer op pad. we komen een uur en een hedgehog (egel) later aan op de camping bij Sea spray, en we mogen niet zwemmen want er zijn haaien, squids en everything,
aldus de angstige campingmevrouw. Ook geen lifeguards (alleen in vakanties en weekends).
Dit blijkt de grootste camping die we ooit gezien hebben. Een heel lange weg met allemaal caravans (waar niemand in zit) - vaste plaatsen, en ook de meest smerige. De toiletten zijn gewoon de public ones (omdat het blok amenities waar wij zitten gerenoveerd wordt, en anders moet je eerst een half uur lopen voor de toilet), je moet betalen voor de douche en toch betalen we 18$ campinggeld.... euhm....
Maar goed, we zitten even heerlijk in de zon bij de oceaan, en we kijken (denkbeeldig) tegen de zuidpool aan (antarctica).

We hebben in de super een stuk kangaroebiefstuk op de kop getikt, en zijn in dubio of we die wel soldaat willen maken. Eerlijk gezegd, voel ik (ik ook,red.) me een beetje schuldig, om dat het van die lieve dieren zijn, maar dat is een beetje schijnheilig, want een koe is in India heilig, om maar eens wat te noemen.

De conclusie is als het dier een 'humaan'bestaan heeft gehad is het ok, "een scharrel kangeroe"! dus aanvallu... Smaakt een beetje als kip... maar dan wat weeiger. Marianne is er geen fan van. Ik vind het wel lekker... (lijkt het meeste op "wild" zoals hert).
De vraag die overblijft is, hoe komt dit vlees in de supermarkt?

Vannacht gedroomd over een camping... beetje vage droom. Ik stond onder de douche met mijn kleren nog aan, maar werd niet nat. Mijn horloge viel stuk op de grond, maar ik kon hem weer repareren. Er waren 2 kleine meisjes die heel bijdehand waren (kinderen playing). Ze gingen geld wisselen en zouden als ze geluk hadden, er winst op maken. Ik vertelde dit aan Marianne. De droom gaf een fijn gevoel en ik vond het jammer dat ik wakker werd. Maar wederom snap ik er de ballen van.......

We staan nu in de mist bij Seaspray en vinden er niet bijzonder veel aan. We hebben zelfs geen zin om een flink stuk te wandelen, wat we wel van plan waren- ook nu de zon, even later, de mist heeft doen verdwijnen.

Gisteren voor het eerst sinds ong. een maand weer aan de zaak gedacht, was bijzonder om zo lang niet aan de mensen waar ik zo lang mee heb samen gewerkt te denken. Of liever, daar nu weer wel aan te denken. Vooral over de laatste 5 jaar, de vele veranderingen subtiel en ingrijpend. De nieuwe mensen, de successen en mislukkingen. Ik kan me aan de ene kant niet goed voorstellen hoe het over 3 maanden zal zijn op de zaak en tegelijk zit ik nu achter een laptop (van de zaak ;o) en voelt het ok om na zo'n lange tijd er weer tegen aan te gaan.
Wat daarbij helpt is die mevrouw uit Z.A. die zei dat ze na 3 maanden reizen erg moe was en weer klaar om naar huis te gaan. Daar we in het begin alleen maar wereldreizigers tegen kwamen die 9 of 12 maanden en emigreerden enzo, was het beeld ontstaan (half onbewust) dat 3
maanden niks is en zo voorbij....
De redactie denkt wel eens aan het werk :o), maar op een relaxte manier. Zich realiserend dat alles gewoon doorgaat en niet in het 100 loopt (dank aan allen die hier een steun in zijn!).

Ook grappig is de bezorgdheid die ik vooraf had over alles wat we achterlieten, volledig verdwenen is. Ik heb nog geen seconde aan thuis gedacht. Een uitzondering, ik kom niet meer in mijn webmail van de zaak... Waarschijnlijk niet toevallig, maar daardoor moest ik regelmatig terugdenken aan de voorbereidingen en aan degenen die dit op afstand voor me moesten fixen, (met dank aan Patrick, Norbert, Johan en Will).Will, daar moest ik wel al een paar keer aan denken, soms komen we een paar motors tegen, of soms schieten me foto's die ik van hem heb gezien te binnen. En dan stel ik me voor hoe het
is om 6 maanden weg te zijn.De volgende keer gaan we echt wel voor een jaar !!!
Noord en zuid amerika? Nou we zien wel, India, Azie kan ook....


We hebben een paar uur gereden tot in het dorpje Foster, waar we heerlijke koffie genoten. Tijdens dit genieten hoorden we een aantal dametjes (oudere leeftijd) een gesprek voeren, waar een heel hartelijke sfeer vanuit ging. Dit bracht ons op de constatering dat
alle ouderen die we hier ontmoeten, relaxed, aardig, hartelijk zijn. Dit in tegenstelling tot bij ons, waar dit vooral zeurderig, klagerig kan zijn.... Maar dit dorpje is hoe dan ook leuk qua sfeer. We hadden het ook nog even over de vrouw in general, en Marianne vond er niets bijzonders aan, afgezien van dat er weinig "mooie" mensen (m/v) rondlopen in Ozzy. Dit ben ik zeker met haar eens... hoewel mijn mening mbt de Ozzy vrouw iets anders is. Het valt in mijn bescheiden mening op dat ze als vrouw het vaak van de mannelijke kant moeten hebben, (de jongere met name), de oudere zijn idd lief en hartelijk. Ook valt op dat als ik alleen loop bijv. in de supermarkt of op straat dat ze heel terughoudend zijn, en erg trouw (als samen). Dit pleit voor de algemene zedelijkheid, en anti-hypocritie, maar vrijgevochten en
zelfstandig komen ze op mij niet over. Ook valt me op tot inmiddels lichte ergernis dat wederom als ik alleen ben, men onderhuids wantrouwend is. Misschien omdat ik ongeschoren rondloop, maar volgens mij vooral door mijn arabisch voorkomen. De schrik zit er vooral bij middenstanders goed in (ook in Ozzy heeft de angst voor Arabieren toegeslagen). Dat dit eenzijdig is: dat wil zeggen niet met mijn uitstraling te maken heeft, weet ik zeker, daar ik inmiddels aardig Ozzy op blote voeten ben  (we denk ik zelfs). Juist ook door de
vriendelijkheid van dit land. Ook relevant voor onze "beschouwingen" is de constante 'gevaren' buiten de stad, dit maakt dat mensen verharden, "ruiger" zijn.

Na 60 km kwamen we aan bij Wilsons Prom. Een schijnbaar wonder der creatie (een groot national park op een schiereiland), het zou er stikken van de wildlife en we, zo vertelde de Z.A. mevrouw, zouden aan het strand kunnen camperen. Het park inrijdend begon het goed. We zagen onze eerste Walibi (bij gebrek aan foto: een kleine kangeroe met meer donker haar ;o) Ooh we hadden ook nog een reuzelizzard op de weg gezien, vlak voor het bovenstaande dorpje. we moesten behoorlijk boven op de rem staan om geen handtas van het dier te maken. God wat lopen ze lollig, Warm warm warm, lijkt deze te denken (zodra een poot het asfalkt raakt) en hij waggelt ook zo leuk. Deze was wel 1.5 meter lang (incl staart).

Bij de camping aangekomen, bleek het een drukte van jewelste. Sterker nog, alle sites bij het strand, wat je helemaal niet kon zien door miniduinen, waren stampvol! Alle Ozzy's zitten hier (voornl uit Melbourne bleek later)! Ik baalde behoorlijk door de hoge verwachting. Overal treffen we lege campings aan en zijn in die zin een beetje verwend. Maar hier echt in alle hoeken en gaten staan tenten, campers, alles is vol. Ergens achterin vinden we nog een plaatsje naast jeugd die eruit zien alsof ze lawaai gaan maken. Marianne
loopt nog iets verder en spot een perfecte plek, she saved the day. We staan nu aan de rand met een mooi uitzicht over een deel van het park, en vlak naast de barbie (Aus voor barbeque). Dus met een beetje geluk komen de wombats (soort enorme bevers/marmotten) bij ons
bedelen vanacht. Daar zouden er hier zo veel van zijn nl. en overal kom je waarschuwingen tegen om geen voedsel buiten te laten staan 's nachts. We bekomen van de teleurstelling, en gaan de campert eens flink uitmesten. Marianne doet de was en ik mest het ding uit alles ff
in de zon om te drogen enz.
We lezen en wandelen wat. Tegen de avond, gingen we een kort circuit doen, 2 km, en ik dacht dat dit wel zou kunnen zonder schoenen (ben immers Australie op blote voeten - deze referentie is naar het boek van Marlo Morgan). Oh God, dank voor degene die schoenen heeft
uitgevonden! En wat heb ik een respect voor die mevrouw die half Ozzy heeft doorgelopen (zie boek), allemaal van die gemene steentjes, een spijkerbed was er niks bij. De weg was lang en zwaar (voor H, niet voor M :o) zeker de heuvel weer af. En nog geen reuze marmot gezien...

Ik vond het moeilijk om het beest los te laten, maar God works in his own time. Mediteren werkt heel goed, de wens wegsturen en loslaten, en tot nu zijn we gezegend...


We zijn nog even wezen wandelen en het is echt een magische plek. De zonsondergang was betoverend, als ook de vos die we (H) zagen in de schemering. Hij was een beetje aan het rondscharrelen, maar liet zich niet flitsen (bleef steeds te ver weg). Eenmaal weer bij de
camper, na het eten, zag Marianne een soort possumachtig iets (dikke staart, furry ...misschien meer een wasbeer?). Ik er achteraan met de camera en dikke zaklamp. Maar helaas ook deze was me te vlug af. Toch alweer een hele berg dieren tegengekomen. Dus we mogen niet
klagen. Nou toch wel.... om 11 uur 's avonds kwamen er nog ff 2 naast ons staan (tent opzetten etc), ik was pissed of "ga dan eerder van huis". Ik kon niet meer slapen, en ben maar gaan wandelen om af te koelen. De grote zaklamp mee, ff sigaretje onder de sterren. Ik was nog niet de camping uit, hoorde ik geritsel in het gras, de lamp erop ...jawel een grazende wombat! Hij bleef gewoon zitten, draaide zich niet om. En daar het 'wetlands' waren (natte sokken) ben ik er maar niet achteraan gegaan, als ze zo gemakkelijk werden gevonden, vond ik er vast meer... Op avontuur dus, maar wel z'on wandelpad, die met bordjes, en bruggetjes. Zo vaak bewandeld dat je er niet eens een eend tegenkomt, laat staan iets anders. Ergens stond ik nog stil een beetje te mijmeren, hoorde ineens een gestommel en werd toch even bang, (was daar voor mijn gevoel best ver van de camping) maar snel weer door gelopen ;o). Terug op de camping (enigzins teleurgesteld) struikelde ik zowat over de wombats. Eindelijk een volledig gezien. Toen ik me vinger uitstak, begon ie er aan te knabbelen, hee lekker worteltje? Ik schrok, het blijft een knaagdier..., en hij schrok ook en hobbelde de bosjes in. Terug bij de campervan, zaten de dametjes nog buiten, te eten en wijn te drinken, wat gepraat en ze bleken (in hun ogen) de laatste plek op de camping te hebben gevonden. In feite staan ze tussen 2 pleken in....die van ons en die daarnaast (had hen dit maar niet verteld). Ze waren erg aan het grappen over hoe ze hun tent hadden opgezet, en benieuwd of hij de volgende morgen nog overeind zou staan. Ik vertelde enthousiast dat ik eindelijk een wombat had gezien, en vroeg hen waar ze vandaan kwamen en waarom het hier zo ongelofelijk druk is. Het bleek Weekend te zijn, wij zijn alle tijdsbesef allang kwijt en het zou mooi weer worden,
dus heel Melbourne is erop uitgetrokken (het schijnt maar 2 a 3 uur rijden te zijn).

We hebben dus pech. Na nog wat geneuzel over hun en onze naam enz. en dat we uit Holland komen, "cool" was hun antwoord. Kas en Brooke moesten lachen toen ik zei dat het daar idd erg koud was nu. Ik wenste hen een prettige voortzetting, en Kas of Brooke zei sorry dat we jullie stoorden, en ik zei nou eigenlijk was ik best wel pissed off, maar nu heb ik wel de wombats gezien.
Ahh, zei Brooke "a blessing in disguise" ja idd (hmm best profound voor een jeugdige dacht ik) en dit stelde mijn beeld mbt de Ozzy vrouw meteen bij. Hoewel deze dames uit de stad komen...

We hebben het grootste deel van de dag gelopen vandaag, vanmorgen eerst up de hill naar Tidal river lookout en daarna naar de lilly pilly pully carpark ;o) of zo iets...

Het was ronduit amazing, woorden doen eraan af. Het enige wat ontbrak was de perfect blauwe lucht...maar ook gezegd moet, na 20 (jawel) dagen strakke zon is een dag schaduw best fijn.
De foto's moeten voor zich spreken. En fore the record, hebben we nog een muis gezien (geen foto)
Na terugkomst zat Cass buiten te schrijven in haar dagboek kind a thing, en we raakten aan de praat. Ze bleek full time te werken en full time te studeren, iets met journalistiek. Ze vond Melbourne veel leuker dan Sydney. Kwam op haar 18e met haar ouders naar hier (Perth)
dus daar ging het gesprek verder over. Ze vond Perth niet zo. Too slow en veel woestijn. Politiek kwam ook nog om de hoek kijken, het blijkt dat er hier een rechtse regering is, en een linkse opositie die met de dag meer rechts wordt. De groenen zijn te klein om iets wezenlijks te betekenen (klinkt erg bekend, zo reageerden we).
Een persoonlijke observatie van ondergetekende is dat ze gisternacht er heel anders uitzag qua uitsraling. Nu kwam ze heel sterk en zelfbewust over. Gisteren leek ze juist te veel te zoeken, en dan vind je het juist niet. Nu heel spontaan en los.

Het andere meisje lijkt wat meer... afwezig is het woord misschien. Leuke ontmoeting is het in ieder geval:  een blessing in disguise.

Wat vandaag opviel zo midden tussen alle Ozzys is dat dit voornamelijk stadse volk zich wel degelijk zorgen maakt (je hoort hen ook veel minder zeggen "no worries" wat heel gebruikelijk is op alle momenten vd dag; zo zijn ze bijvoorbeeld bezig met hun space en territorium, en komen minder relaxed over dan de andere ozzys).

Neem nu het stel hiernaast, zijn heel gespanen (komen weliswaar naar hier, dat pleit voor hen), maar het geeft een heel ander gevoel. Vooral omdat we nu juist zelf heel relaxed zijn.
In de zin van: een lange tijd in de natuur, en bezig met reflectie en zelfonderzoek.
Niet dat dit alles echt heel schokkend of verrassend is. Het was te verwachten. Het enige verschil met ons is, dat de "plattelanders" veel meer relaxed zijn....en dat de ouderen een vrij en hartelijk gevoel hebben. Relevant hierbij is het feit dat het platteland hier ook
echt bestaat (afmeting en isolatie).

Na een heerlijk ontbijt zijn we op 2e wandeltocht gegaan. De andere kant op, om de berg heen naar Oberon beach. Aan het begin werden we van informatie voorzien door een klein jochie van 4 (?). Hij liep samen met zijn ouders naar het strand maar vond in ons een luisterend oor. Wij liepen verder het pad af. Weer een mooie track. Halverwege werden we gewaarschuwd door tegenligger voor de enorme hoeveelheid steekvliegen die ons te wachten stond. Bleek achteraf
wel mee te vallen, of zijn we er inmiddels aan gewend? (dat is 1 ding wat we niet zullen missen als we weer terug in NL zijn: insecten, steekvliegen, steekmieren, steekmuggen... er is al heel wat afgekrabd. En de gewone vliegen zijn ook erg irritant. Schijnt later in de
woestijn bij Ayer's Rock,Uluru, nog veel erger te zijn- we gaan het meemaken). We komen bij een mooi strandje. Maar dit is little Oberon Bay (ipv de grote beach). De volgende berg zien'd die langsgelopen moet worden, doet ons beslissen (na de meerdere kms van diezelfde ochtend), dat little Oberon beach will do. We drinken wat en krijgen bezoek van een meeuw met een wel heel vreemde snavel (bijna roofvogelachtig).
 

Er passeren allerlei mensen met rugzakken op. Het blijkt dat de Ozzys hier regelmatig tochten tevoet maken en dan onderweg kamperen.
Terugwandelend naar de camping zijn veel campinggasten aan het watersporten (surfboarden,kanoen, surfen, biking, en andere sportieve activiteiten op het strand). Ze zijn erg actief.
Na het eten doen we de wandeling van Henk van de de nacht ervoor (blijkt niet zo erg lang), zodat we deze als het weer donker is nogmaals kunnen doen. Want ik (M) wil nu natuurlijk ook
de wombat zien! Ineens ziet H weer iets bewegen, en gaat weer op jacht. Helaas... maar hij komt een oud-Hollander (uit Werkendam) tegen, die vanaf zijn 10e in Ozzy woont (zijn familie is na WO II naar Ozzy vertrokken). Ik, M, spreek hem daarna ook nog even. Leuk om te horen dat na al die jaren, hij bepaalde woorden nog heel NL uitspreekt.
Voor de nachtwandeltocht, nog ff snel naar de wc, en teruggekomen, staat Henk te springen want er was een wombat bij de tent van onze buren. Hij zat te knagen aan een pizzabrood (zie foto). Achterom komen we hem nog een keer tegen. Wat een grappig beest. Tijdens de nachtelijke wandeltocht zien we nog 2 vreemde boomspringende possumachtigen (de grootte van een rat, maar dan leuk). Ik, M, vond de wandeling erg spannend, zo in het donker. Terug bij de camping kwamen we nog een aantal wombats tegen, die meer schuw waren en zich minder gemakkelijk door H lieten fotograferen.
Moe maar voldaan, naar bed.

San Remo

We zijn aangekomen bij het plaatsje San Remo (vlak bij Philip island) Een heel rustige camping, alleen een paar annuals, dus we hebben de rust weer gevonden. Ik was erg moe van de Melbourne energie (van de vele mensen op de wilsons prom camping, dus heb 's middags even geslapen. Marianne zat in de zon te lezen, en ...viel ook in slaap....
Een uur of 5 werden we wakker, en was de zon heerlijk aan het schijnen. Maar goed ook, want de zuidpoolwind had ons ook weer gevonden. We zouden wat rond gaan rijden, en kwamen bij de main attraction van hier uit, de pinguinparade. Het blijkt dat de kleinste pinguin ter wereld hier een colonie heeft, en wat hebben ze gedaan: een heel circus eromheen gebouwd. Deels begrijpelijk, zo kan men erbij en is een en ander te controleren, maar echt een heel stadium met bankjes en voetbalverlichtingspalen. en entree van 17$ pp. We snapten er niets van en keken onze ogen uit. Uiteraard een enorme merchandisewinkel propvol met zinloze troep: sleutelhangers petjes bekers enz. (same shit, different day). We wilden het eigenlijk al niet meer maar ja...when in Rome... Nu begrijpen we beter de weerzin tegen entree hiervoor vragen die we bij de meeste anderen die we hierover gesproken hadden, opmerkten. Rond de schemer (21.00) zouden de kleine "buggers" het strand op komen, dus we gingen eerst naar "Nobbies beach", een uitkijkpunt waar een seal colonie zou zitten. Dit was best een heel mooie plek, zelf had ik het ff gehad met al die toeristen, (little did I know...). We werden verrast door ...kleine pinguins die daar gewoon (!) zaten en liepen, hebben we net 40$ uitgegeven om de kaartjes te kopen voor die avond (incl koalapark)...kom je ze hier for free tegen....Geen seals, tenminste met de megazoom op max zagen we iets wat een colonie kan zijn, maar het kunnen net zo goed glimmende rotsen zijn:o)
We gingen taart eten, groentetaart wel te verstaan, bij een mooie rots met uitzicht op zee, heerlijk (voordeel van de mobiele grill). Kopje koffie toe en toen voelde ik me al weer iets beter. Ondertussen kwamen er bussen propvol met vnl Oosterse (Japanners) toeristen voorbij, richting nobbies nuts point What the fuckcrying out loud, we zijn net op tijd weggegaan....

Terug bij het paradecircus, staan daar ook rijen met bussen :o) Om een lang verhaal kort te maken, we hebben ons mateloos zitten verbazen over al die Japanners die volledig uit hun bol gaan van een paar hupsende pinguins (de naam zou moeten zijn domme toristen parade) Stel je voor, je bent een undersized pinguinetje, en je hebt net de hele dag hard gewerkt in zee: vangen van kleine visjes (ansjovis enzo), loop je rustig naar huis, staat er vlak voor de deur een grote schijnwerper op je neus, en zitten er 500 - 1000 aangeklede apen naar je te wijzen....vaag

Het waren overigens cute little buggers. Jammer dat ze het wandelpad van de apen vlak naast die van de vogelvis hadden aangelegd, want ook al werd expliciet gezegd niet de dieren aan te raken/storen, gingen er (volwassen) Jappanners hun korte gele klauw uitsteken, en de dieren "harassen" (dan is het leuk als je 2 meter lang bent "he you smegger, don't touch the animals"! daar schrok het mannetje gelukkig van). Maar verder trekken ze, zo reizend in grote groepen, zich echt nergens wat van aan (vinden de meeste ozzies ook). Beetje annoying, er zit geen grijntje respect in... hadden we niet nog een paar nukes over?
Maar ja, (ze hebben maar) 10 dagen vakantie per jaar he ....

Terug op de camping, na de eerste rit in het donker, en geen dier gezien, gelukkig, sliepen we na wat foto's bekijken snel.

We zijn nu een dikke maand onderweg en gisteren "it hit me" dat we nog nooit zo lang zijn weggeweest, en zo voelde het ook: hoeveel tijd kun je besteden aan: "vakantie"?
Wat ook meespeelt is de weeromslag, veel wolken hier (al 2 dagen), 20 graden ipv 30 en veel wind en dan is de camper al snel te klein....
Had het er met M over en die had een soortgelijke dip een paar dagen geleden.

Nog een peroonlijke observation, als je lang in de bossen ed. verblijft, word je steeds meer "een jager", niet vanwege de foto's maar de constante "gevaren", die je vooral ook niet ziet. Geen comfortzone zoals thuis, weinig voedsel, beetje het oerwoudgevoel. Misschien ook een soort regressie? Het voelt soms beledigend als er weer zo'n bord staat of een speech komt van een ranger die zegt dat ik te gast ben bij de dieren....ik ben zelf ook een dier!
Vreemd misschien, en dan lopen we echt alleen maar op de paden, maar soms ook zo ver verwijderd van alles en iedereen en zo vaak, dat het goed is om binnenkort een "concrete jungle" te bezoeken, nl Melbourne...

De volgende dag bereiken we 's middags Melbourne en de teller staat op 2200km. We zijn vanochtend nog even naar het koala sanctuary geweest. Net zo'n toeristentoestand als de pinguins. Ook hier entree betalen voor iets wat we in het wild al hadden gezien, en toen was het tenminste een verrassing en meer echt (een avontuurlijk gevoel = onbetaalbaar) De rest visacard ;o) Ook waren de koala's bij Raymond island meer wakker. Wel weer een walibi gezien, was leuk (zie foto's)

On the way out (Philip Island), nog even gestopt bij de pelikanen voederplaats, en daar zagen we enorme roggen rondzweven...dat was amazing, die komen op het voedsel af...
Weg hier bij dit toeristenplaatsje, we crossen in een keer goed naar de big 4 camping op aanraden van de z.a. mensen. De camping valt tegen, vol met electriciteitskabels (is in Ozzy allemaal bovengronds ivm de structuur van de bodem?). We vragen om een plek zonder en krijgen er een vlak bij de ingang. We kijken nu tegen het gebouw het zwembad en de aankomende auto's aan. Maar dat boeit niet, we zijn hier voor de grote stad en zullen daar de gehele dag doorbrengen. Zo gezegd, zo gedaan Er gaat een bus en tram van vlak bij hier naar hartje centrum, en dit blijkt een leuke rit dwars door de suburbs, die potver allemaal bestaan uit vrijstaande leuke huizen (laagbouw, echt alles). Dichter bij de stad, komen we wel een paar "buitenlandse wijken" tegen. Dit is waar je de Pakistaan, de Thai, en de Turk ziet wonen en eten (in overeenkomstige restaurants). Downtown is het strikt "blank" wat de pot schaft. McDo, Hungry Jack, Kentucky Fried chicken, een enkele chinees, veel healthfood places (valt op) en natuurlijk chique restaurants.
We vinden het beide een meer relaxte stad met meer echte ozzies, going about their way. Maar de stad maakt als geheel minder indruk. Waarschijnlijk omdat we al een maand bezig zijn ;o)
We eten bij een mooie rivier een world wide wrap (die koud wordt geserveerd) en gaan niet met de gratis rondvaartboot, want die wordt afgelast.
We hebben "instead" een mooi en goed gesprek over hoe we goed met onze energieen bij onszelf moeten blijven, en dat daar (bij onszelf) ook de nadruk moet liggen (en niet bij de ander). "Above all else, to thine own self be true" (sjaak spier).
Dit bleek achteraf een doorbraak want de volgende dagen leek er een last van ons afgevallen. We lachten meer en waren meer ontspannen, meer onszelf.

De 2e dag Melbourne (21 feb) We hadden eerst gebeld met Calypso (again). Gisteren ook al gebeld om te vragen of we de campert in Alice Springs kunnen afgeven. Eerst wilde de mevr. schuiven met vans en moest ik later terugbellen. Die middag, kreeg ik een meneer aan de lijn (not Adam) die zei dat het gewoon niet mogelijk was. Ik dacht nog nou dat zijn zware minpunten qua service, de deal is al gemaakt, het geld binnen en dus zoeken jullie het lekker zelf uit.... Later bedacht ik me (Marianne haalde dit eigenlijk aan ;o) dat we in eerste instantie met Adam, waar we vanuit Ned al mee gebeld hadden, besproken hadden dat we de auto misschien in Alice Springs wilden afgeven. Dus ik vandaag weer gebeld, en kreeg meteen Adam aan de lijn, die wederom zei dat het geen probleem was. Adam rules!! Dit was een grote zorg minder, vandaar het liedje: Don't worry ..pompiedom piedompiedompiedom, about a thing, cause every little thing is gonna be alright, pompedompedom, repeat..enz. We gaan naar Alice Springs met de camper, en vandaar vliegen we naar .... (een plaats bij the great barrier reef).
Eerst nog een keer naar Melbourne, we hadden een helicopterfolder gezien, maar Marianne zou dit liever doen bij een natuurgebied. De prijs zal wat hoger zijn, maar we gaan het misschien doen bij Uluru (Ayer's rock), dus vandaag naar het Melbourne museum voor een dosis Aboriginal cultuur.
Aangekomen in de city, stappen we eerder uit voor een koffie in het park, waar alle ozzies aan het lunchen (buiten) zijn. We zitten pal achter mr Batman, de stichter van Melbourne, tenminste een bronze versie van de beste man. Waar we koffie haalden, sprak het meisje ons quasi geinteresseerd aan: "where are you from", we vertelden Holland, en ze begon te vertellen dat ze Holland leuk vond en vooral de kroketten. Wij reageerden dat we het (Holland) vergeleken met Ozzy, helemaal niks vinden, en zo kletsen we wat door. Op een gegeven moment wordt ze door een collega aangesproken, terwijl ze midden in een zin zit, over wat ze nog meer lekker vond uit Holland, 2 min. later (wij wachten geduldig op de rest van de zin... krijgen we de koffie en tot ziens?), vaag alsof ze totaal vergeten was dat ze midden in een verhaal zat, onze verbaasde conclusie? Of ze kletst maar wat maar eigenlijk interesseert het haar geen moer, of ze hebben een attention span van ongeveer 2 min. (dit gedrag hadden we al 2 maal eerder meegemaakt. Specifiek bij stadsmensen, in de dienstverlening. Tijdens de koffie die heerlijk smaakt, komen we erachter dat de pond die we wilden nemen door de haven, alleen in het weekeinde gaat en besluiten naar de riverboot te gaan, de "gratis" lunchboot. Aldaar aangekomen, was die al weg, dus naar het museum voor de aboriginals. Op weg er naar toe kwamen we langs het visitors center.
Deze vertelde over een expositie next door, in een enorm gebouw waar een deel van SBS gevestigd was (men wist niet of dit een Amerikaans international was of een lokale...ze deden wel iets met broadcasting though. In een deel van het gebouw huisde een uiteenzetting van Aboriginal kunst, waar je niet mocht fotograferen (copyrights). Sommige stukken waren ronduit fascinerend. Persoonlijk vond ik de symboliek van sommige stukken erg mooi (lees herkenbaar, "fighting the white spirit" zou mijn favoriet zijn, met mooie spiralen erin, en een bruin poppetje dat in het hoofd verbonden is met een spiegelbeeld in het wit, denkbeeldig in gevecht is).
Maar een echt hoogtepunt waren de afbeeldingen van verschillende gezichten, en dan specifiek de ogen van deze mensen. Je zag letterlijk de ziel naar buiten kijken. Ik heb er 10 minuten gestaan (voor mij in een museum is dat een eeuwigheid!).
Later gevraagd of deze afbeeldingen ergens te verkrijgen waren, het bleek zo te zijn in de 'catalogus' die er nog niet was. Dus gegevens achtergelaten, van de creditcard, voor 30 ozzy dollars zouden ze hem opsturen... we zijn benieuwd.
Het was een bijzondere tentoonstelling.

We liepen weer verder door de stad, waar de drukte onverstoorbaar doorraasde (niet onvriendelijk gewoon de dagelijkse BUZ). We slenterden omhoog richting het museum. Ondertussen foto's makend van van alles en nog wat. Echt alles in Melbourne is een winkel in de city (los van de grote banken ed zakelijke toestanden). Het Museum zag er indrukwekkend uit aan de buitenkant, maar nog veel meer zo aan de binnenkant.  We waren hier naartoe vanwege een vaste tentoonstelling van Aboriginal cultuur. Van boten die ze gebruikten voor de vroege oceaantravel, verhalen en foto's van afstammelingen, sommige foto's waren een tv monitor: als je dan voor een opstelling van foto's ging staan, begon door een motion censor ineens een van de foto's te praten, en veranderde langzaam van zwartwit (zoals alle foto's) in kleur, de eerste keer was dat heel leuk en verrassend... Een van deze korte vertellingen van nog levende Aboriginals raakte me heel erg. Het was geen volbloed, maar een halfblanke man, hij hield een kort betoog over hoe de ozzies schijnbaar niet begrijpen dat een gevoel van "sorry, for what has happened" niet kunnen bevatten. Niet dat hij wil, dat ze naar hem of andere Aboriginals toe moeten stappen en zich moeten verontschuldigen, (on a personal basis) maar dat, net alsof er een ramp overseas (zoals ze dat hier zeggen) zou zijn gebeurd, zoals de tsunami, waar ze hier binnen 4 weken 100 miljoen voor hebben gedoneerd) je meeleeft en een soort sympathie hebt voor de mensen die dit overkomt... dat lukt de ozzies schijnbaar niet om op te brengen voor het Aboriginalvolk. Zoals wij dat hebben voor de Indianen of de Tibetanen, en nu ook voor de Aboriginals. Een puur zuiver volk, wat schijnbaar niet meer zichzelf evolutionair in stand kon houden, en toch is het jammer dat er dit spirituele zuivere stukje mensheid niet meer is....en dat het nu plaats maakt voor nog meer van hetzelfde...materialisme... Marianne vertelde uit de lonely planet bijbel dat er al 4 termijnen achter elkaar een conservatieve regering zit (das 16 jaar)... net als bij ons hebben ze met de betrokkenheid bij Irak een deuk opgelopen toen bleek dat er geen weapons of mass destruction werden gevonden. Maar toch weer herkozen. Back on topic... het museum, na een dik uur (hier mochten van sommige stukken wel foto's gemaakt) gingen we naar andere zalen.

Een ervan was Ozzie history...da's op zich niet echt veel om over naar huis te schrijven, deze zalen bestreken het stuk vanaf 1900 of zo
terwijl er in 1789 de eerste gevangenen Sydney werden gestuurd. Door de baas vd Engelse kolonie is bij de Circle quay Sydney gesticht (waar nu alle feries komen en gaan, tussen brug en Operahouse)
 

De Fibernachi spiral, naast het wetenschappelijk boek ook de video's "Does God exist"? aan het kijken. Deze aflevering gaat over gathering proof of Gods design, fascinerend de hoeveelheid vormen die gebruik maken van deze curve. (omschreven door een mathematision Fibernachi). In galaxies en wegstromend water, in dennenappels, in de snavel van alle vogels die krom is, in je vingerafdruk, in de hersenen, in de slak en de schelp, in varens en klimplanten, enz enz. De point van dit betoog is dat het geen zwaartekracht ding is (schelpen diep onder de zee, of subatomische deeltje in zero grafitti maken gebruik van de fibernachi spiral). Ook geen evolutionair Darwin principe, niet divers genoeg, en er komt geen kracht uit voort, in de zin van survival of the species...toeval? Bestaat niet...dus God...does not play dice (Einstein).

Cocacola en marsmachine op de big 4 camping, we hebben het er heel intensief over en sure enough minstens 5 mensen (allemaal Ozzies btw) komen er gebruik van maken (vreemd genoeg niet de machin die licht geeft maar die ene waar de display lamp van stuk is).
We hadden het erover ivm perceptie, niet iedereen ziet altijd dezelfde dingen. Groen is groen, maar afhankelijk van heel veel factoren is het groen helder, opvallend enz of niet. Die cocacola machine heeft een manshoge afbeelding van een fris cocacolaflesje, een merk wat al 100 jaar de wereld verovert. Iedereen heeft een tijd in zijn leven veel cola gedronken (gemiddeld). Maar zoals de 3 machines er staan (nog een cola licht stuk en een Mars) ze staan er heel stil te staan, met hun bright shiny afbeelding, te wachten tot je je zelf overtuigd hebt, dat je er iets uit wilt halen (uiteraard gesteund door a life time of propaganda-reclame). Nu het licht is, vallen ze al minder op, maar ze sprongen er echt uit vanmorgen in de schemer. Het grappige is de afgelopen dagen ging er geen hond naar toe...

Aangekomen in "Geelong" (veel namen zijn aboriginal) aan de andere kant van de baai, is het nog volledig bewolkt dus geen mooie dag. Dit helpt dit industriestadje niet, en dan nemen we zelfs de 'scenic' route... Het ziet er zielloos uit. Dit laatste geldt niet voor de koffie die we scoren in de locale delicatessenwinkel, waar Marianne De Ruiter vlokken ed. speculaas en zelfs boerenkool in de pot van HAK aantreft. En dat voor maar 4$ (2.4 euri).
Aan de kust zagen we een zeilklasje, de leraar zei als je de wind op beide oren even sterk voelt...uit die richting komt de wind... nou als dat geen Poeh wijsheid is, dan weet ik het niet meer.
Snel door naar de surfhoofdstad (zo noemt TorQuay zichzelf). Ook dat viel licht tegen. Wel facinerend is dat de meeste inwoners in de zee drijven, wachtend op de perfect wave...
Die wave vinden we in het volgende plaatsje (jom kipoer of zo iets (erg klein) daar hangt ie aan de muur (zie foto) . Het uitzicht en de camping zijn hier erg mooi. De kust is ietwat stijl en het scheelde niet veel of ome Henk kwam daar te laat achter (zie foto met voet).
We bidden voor een mooie blauwe dag, en gaan taart eten (groentetaart wel te verstaan). Morgen starten we de Great Ocean Road, mits de lucht blauw is (geintje). Zou ik bijna vergeten dat we onderweg net na Geelong een Aboriginal cultural centre tegenkwamen waar de entree gratis was ...hmm we blijven Hollanders. En je raadt nooit wie daar op klompen rondliepen...Hollanders...Deze waren wel leuk/cool. Ze deden mee aan de WK lifeguard zwemmen, 33 landen waren vertegenwoordigd in deze ondergewaardeerde tak van sport? Het is meer een beroep, zeker in Ozzy, waar het een absoluut bestaansrecht heeft. Het Aboriginal centrum was niet heel indrukwekkend, de tuin eromheen vond ik wel erg vredig en mooi. We vonden eindelijk authentieke souvenirs voor o.a. onszelf en voor Toine. We hebben zelfs de boomerang nog getest.....hij kwam bijna terug (als je heel hard naar links rende) zie foto.
En een coole cd van een oorspronkelijke Aboriginal didgerido dude.

Toen we de cd afspeelden (lang leve de laptop) kwam er spontaan een tuinslangvogel bij ons zitten, die ook een concert gaf. Thuis zetten we het filmpje op de site- is nu te groot. De didgerido muziek is inspirerend, en alleen met natuurlijke instrumenten gemaakt.

We werden vanmorgen wakker op 23 feb met een kristal heldere hemel. Nu 2 koffies later zijn er overal wolken..... daar baal ik enorm van, want we zouden de Great Ocean Road beginnen met mooi foto weer. Dit zette me wel aan het denken. Waarom is het zo belangrijk dat het prachtig weer is? Het lijkt haast een voorwaarde voor ...alles eigenlijk. Niet alleen voor onszelf, maar ook, en dit sluimert enigzins onderbewust voor de website en log, voor back home. Ik merk/ervaar een behoefte om er iets heel moois van te maken, alsof ik iedereen wil overtuigen dat het hier geweldig is en we een wereldtijd hebben. En wat als dat nou niet zo is, wat dan? Waarom wil ik dit precies? Een deel heeft in ieder geval te maken met de inmiddels geinterneerde stemmetjes van autoriteiten die zeggen, dat het allemaal onzin is, dit soort gereis. Kost klauwen vol met geld, en je kan net zo goed thuis blijven en discovery regelmatig aanzetten. Kun je tenminste overdag gewoon naar je werk. Er is een deel nauw verbonden aan de voorgaande, wat moeite heeft met loslaten van onze dagelijkse werkelijkheid. Je weet immers dat het hier binnenkort weer afgelopen is en je weer naar huis moet (minder sterk dan bij gewone vakanties, maar juist omdat het zo lang is ....ook weer sterker...vergelijkbaar met mensen die emigreren dat ze heel erg vasthouden aan hun eigen cultuur (lees structuur) terwijl er ook een deel is, wat volledig wil opgaan in alles wat hier is, hier zo zou gaan wonen, enz.) Wijsheid zou zijn, dingen ervaren zoals ze komen en vooral in het hier en nu te zijn, en dat gaat prima als we bezig zijn. Loslaten is de sleutel tot dit vraagstuk, loslaten van het zo gewenste plezier, of van de hoge verwachtingen. Echt loslaten kan soms zo moeilijk zijn als je op een schema zit, als tijd niet oneindig is (vergelijk onze korte leventjes, waar tegelijk ook weer een functie in zit, anders zou er niet zoveel gebeuren).
Een ander ingewikkeld iets is dat het soms door de kwetsbare samenkomst van de ideale omstandigheden, bijna beter is om het succesvol achter de rug te hebben, dan om er in gespannen verwachting naar uit te kijken. Of er zo lang mogelijk van te genieten, in plaats van een meer gepast gewoon dankbaar zijn voor alles. Conclusie ....loslaten, let it go, let it be. Eerst terug naar binnen.

24 feb. Kenneth River  For the record hadden de Engelsen die we het eerst ontmoeten way back bij de Blue Mountains het steeds right on the money. Zou ze nog mailen als we kangaroes zagen surfen bij Pebbly beach Sallyturk@tiscali.co.uk We hadden gisteren volledige bewolking, en besloten eerst eens flink te gaan wandelen. De Van in het bos geparkeerd, en flink de pas erin. De teleurstelling eraf lopen, en de psychische spanning van bovenstaand ingewikkeld probleem eruit. Een paar kilometer verder, we waren inmiddels met een track bezig, staan we midden in een magisch vlinderbos, echt 10-talle vlinders dwarrelen voor je langs als je voorbijloopt. Wat toch een vrolijke creatures, er is er maar 1 die nog vrolijker danst door de lucht...de zwaluw. We genoten alweer van de natuur en zowaar alle wolken (toen we wat later onder de bomen uit kwamen, bij meer duin achtig gebied (lees heideachtig, maar dan niet paars maar groen) bleken als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Loslaten dus.

We kwamen langs een aantal prachtige uitkijkpunten waar ook nog Aboriginalborden stonden, en op de terug weg zag Marianne die meestal voorop loopt, de eerste slang !!!!  Een zandkleurige die ze niet gezien zou hebben als hij niet wegschoot. Ongeveer 15\20 cm, hij was banger voor M dan andersom. De reden dat ik achterop loop is dat ik meestal loop te spelen met de fotocamera...dus wederom geen foto. We reden verder richting Kenneth River, kwamen langs het dorpje Lorne waar de kampioenschappen reddingzwemmen in volle gang waren (niet een wedstrijd, maar veel toeters bellen vlaggen en een tribune en vol strand). We dronken wat koffie, keken, zagen en reden verder, tot we een mooie vuurtoren zagen. Eigenlijk de eerste mooie die we in Ozzy tegenkomen. Uitgebreid op de foto natuurlijk, zoals ook de zoveelste inspirerend prachtige kust. Af en toe stoppen om de Great Ocean Road vast te leggen. We komen aan bij de rivier van Kenneth. Er stond al een bus met toeristen op de parkeerplaats om de Koala's waar dit gebied bekend om staat te vangen. We kregen al een benauwd gevoel, toch niet weer zo een toeristencircus ... Op de camping is het heerlijk rustig, zo heerlijk zelfs dat we spontaan tot rust komen. Het grote nieuws alhier is dat er een baby koala rond blijkt te klimmen, en we zien hem al vrij snel. Wat een prachtig kwiek beestje. Als we terug zijn, plaatsen we de videobeelden.

Ook horen we van de heel vriendelijk eigenaar dat er 6 km down de road een glimwormkolonie zou zijn gehuisvest. We crashen eerst even op het strand. De oceaan is nl vlak voor de deur, en maken voor de verandering nog wat prachtige foto's (zoals de bewegende schelpen, en de dode vis). We besloten om als echte walkabouts te voet te gaan. Na het eten gingen we op pad, (tussentijds nog een hupsende baby koala, en Marianne heeft er voor het eerst een gehoord, een heel eng geluid, als een grote echte beer/zware ezelachtig iets. Weird sound. Eenmaal op pad, ik ging uit me bol, houd wel van een beetje avontuur, en toch verantwoord (op een weg voor een auto). Het was natuurlijk weer een eindeloze klim omhoog, redelijk steil, maar goed te doen.Al snel waren we flink aan het zweten. Toen de zaklamp aanging, waren we op ongev 3 km, de helft. We zagen helaas niks dan vreemde nachtvliegen. Na nog 2 km van slingerweg, de beboste heuvels in, kreeg M het een beetje benauwd. Dus gingen we vlak voor de finish terug. Ik was op dat moment erg teleurgesteld en vond Marianne "a big girly blouse" maar ze heeft wel goed voor zich zelf gezorgd. Dat is 10 keer zo mooi dan een lichtgevende kangeroe. We gaan vanmiddag met de Van omhoog, eten daar en blijven net zolang met de lampen aan en uit tot er iets gaat glimmen ;))  Overigens hoorden we tijdens het wandelen een heel bizar vreemd geluid, wat te boek zal gaan als de cirkelzaag vogel kan het niet omschrijven anders dan dat het leek op een cirkel zaag ;O)

Voor dat we gingen, kwamen er grote donkere onweerswolken, compleet met bliksem en donder. We wisten niet of we nog wel wilden gaan, met de camper op een unsealed road, die steil omhoog/naar beneden gaat. De man van de camping stelde ons gerust. We zijn blij  de drukker (wordende) camping met Ozzy's te verlaten, ditmaal hadden ze de kids meegenomen, en die maakte me daar een potje lawaai. Wat in mijn bescheiden mening minstens zo veel zegt over de onzekerheid van de ouders btw. (echte stads mensen weer die niet oprecht kunnen ontspannen, waakzaamzijn (dus angstig) enz. Uiteraard namen we de kamper mee, want als we besloten niet te gaan zouden we aan het strand eten. overigens is de camping pal naast de oceaan, het was 2 min rijden. Echter begon het net weer flink te regenen, en onze raampjes stonden nog open ....  na het wegwerken van de ergste water schade, zetten we een heerlijk koppie thee aan de zee. We zouden gaan, maar als het ging regenen zouden we teruggaan...zo iets....

Onderweg was het nog licht en bleek het grootste deel van deze weg in ieder geval uit steen te bestaan. Weliswaar met enorme kuilen af en toe, maar dan in z'n 1, ging het prima. Hadden we alweer een 4x4 ervaring ;O) Ongeveer op het punt waar we de vorige dag gekomen waren (aan de wandel), gingen we opletten hoe ver we dan nog hadden moeten lopen. We zijn collectief erg blij dat we teruggegaan zijn, dus Marianne haar schuldgevoel, moet nu met terugwerkende kracht een heldendaad zijn! We hobbelden verder en waren beide onder de indruk van de schoonheid van de natuur. We zaten inmiddels midden in het bos en de bomen werden steeds maar hoger en dikker. Na voor ons gevoel een uur rijden, kwamen we eindelijk bij de picknick plaats aan. Het zag er uit alsof je een boek zat te lezen en met je eigen verbeelding vorm gaf, wat de schrijver had bedoeld. Wonderschoon. Ik ging vuur maken, en Marianne de pannen vullen, en voor we het wisten zaten we te genieten van een heerlijke maaltijd, vis met asperges, midden in een heel vredig en magisch bos.

Het vuur gaf een leuk rookpluimpje, wat het geheel een veilig thuisgevoel gaf. Ondertussen was er een auto naast ons geparkeerd, ook om de glowworms te komen bewonderen, bleek later.  En nog wat later, we zaten aan de koffie inmiddels, kwam een gepensioneerd stel in een heel grote 4x4. Hij was 65 en maakte een grap over Marianne's bergschoenen...there's no crocks here... y'r wearing the wrong kind of shoes.... We maakten een praatje. Het blijkt dat ze alhier ook de pensioensgerechtigde leeftijd willen opschroeven, richting de 70. Zij lopen alvast richting de magische plek, en wij hobbelen er na de koffie achteraan. Niemand ziet iets, tot de noeste Ozzzy (die van de crocks) ergens de bosjes in verdwijnt, al mompelend, dat ze hier ergens moeten zijn. Hij roept zijn vrouw, wederom mompelend dat ze niet bang hoeft te zijn, "nothing that can hurt you here". En daar zaten ze tussen de foliage (begroeing).  Net als die glow in de dark dingetjes voor de kids, als je de zaklamp aan deed, zag je ze niet (dus niet het feitelijke beestje gezien). Het laat zich het best omschrijven als een bescheiden sterrenhemel tussen de varens.  Best magisch, en wederom een amazing creation.

Zit inmiddels in het boek "Een ongewoon gesprek met God". Dus bezig met God en de creation. Eindelijk door "het bewust zijn verklaard" heen, en de conclusie was tegenvallend. Hij blijft bij wetenschappelijk verantwoordde metaforen, als virtuele machines, en een berg homuncili ipv 1. Je moet het gelezen hebben als je de 'huidige' stand van zaken binnen de filosofie wilt weten. En ik moet toegeven, zoals er tegen het 'zelf' wordt aangekeken, dat deze een illusie is ed. hij wel degelijk op de goeie weg is. Het is de beperking van de wetenschap die maakt dat de intuitie en Goddelijke inspiratie niet als waarheid (meetbaarheid) kan worden gebruikt, waardoor ik het als 'onvoldoende' ervaar.

Marianne geniet van Bill Bryson die erg humoristisch blijkt. Zo loopt hij door Canberra tot de conclusie komend dat de stad niets anders is dan een aaneengeknoopte suburb. Hij denkt bij iedere hoek van de straat een auto te zien stilstaan waar een wanhopig kijkende man in zit met een blik die wil zeggen "where the fuck's my house" (omdat alles zo op elkaar lijkt, rotondes met dezelfde suburbhuizen). Humor !

We zitten wederom aan het strand, nu iets verderop de Great Ocean Road. Het is alweer bewolkt, maar wij vinden het wel even best zo (geeft de huid wat rust, in het land dichtbij het grootste gat in de ozonlaag, vandaar dat goede zonnebrillen en factor30 smeerspul erg goedkoop zijn). Net ontbeten zit ik te tikken en M zit te lezen met het vredige geluid van de oceaan op de achtergrond.

Vanmorgen nog op de camping zag ik in de verte een vrouw met blond haar die aan een engel deed denken. Ze was te ver weg om details te zien, en misschien was ze 'in het echt' helemaal niet engelachtig. The point is dat ik zat na te denken over de God die liefde is, en die predikt dat we de keuze hebben tussen angst en liefde, en dat ik op dat moment de liefde voor al dat is, ervaarde, een vredig heerlijk gevoel. Toen kwamen de vliegen, gewoon huismiepjes, in je oor op je been, recht in je gezicht, op je arm... en weg was het gevoel....  en dat is het probleem van dit boek. Het is vergelijkbaar met de "De Celestijnse belofte", of "Seth spreekt". Natuurlijk bevat het een groot deel van waarheid en inzicht, maar het is een bepaald niveau. Het spreekt tegen de mensen die heilig geloven in dualiteit, en als je gelooft dat deze ook een illusie is, dan is dit boek een beetje een stap terug. Mind you, zit nu op blz 30.  Een ander voorbeeld van dit terecht confronterende punt is, je zit heerlijk op een picknickplaats puur te genieten, komen er ineens domme toeristen naast staan (terwijl we niet alleen zelf ook domme toeristen zijn), ze blijken wederom een blessing in disguise te zijn...anders hadden we die glowworms van ze leven niet gevonden. Nog een voorbeeld, ik zit te mediteren en diep in (het ontbreken van-) gedachten verzonken, zet de tokkie van next door de radio ff lekker hard aan, en tot slot zit je te genieten van de sterrenhemel, komt er een dr oetker die zo'n campinglamp op gas aansteekt waardoor de camping oplicht als een stadium..... van die dingen he, van die dingen. Hoe houd je het centrum van zwaartekracht dat liefde is vast (of los en - het laten zijn), terwijl er ook genoeg momenten zijn dat de timing wel "perfect" is. En dan weer terug naar huis, je werkt je het apelazerus, kom je thuis, wil je stilte en ontspannen, staat de stereo van de buren op 10. Wetende dat als je er wat van gaat zeggen er een spanningsveld gaat ontstaan (letten op) en als je niets zegt ... ook (ergeren). En er is geen "tijd" om te ontspannen en te wandelen en los te laten in de natuur, want er moet ook geinternet, en tijd doorgebracht met je partner, klussen in het huis enz. enz.  Echt heel erg moeilijk om de focus vast te houden. Hoe zou die Tibetaanse monnik dat doen?  Los van het feit dat hij een levenslange training achter de rug heeft en waarschijnlijk niet beter weet, was hij werkelijk een lichtend voorbeeld van onvoorwaardelijke vreugde (lees liefde) ....

We hebben hier btw op deze op zich prachtige camping ontzettend veel koala's gezien, zelfs een die zich overdag verplaatste naar een andere boom terwijl hij eigenlijk hoort te slapen. Grappig is dat de boom waar hij naar toe hobbelde geen eukaliptus boom was.....euhmmm

De 12 apostelen zaterdag 25 feb

We zijn bij weer een camping aangekomen, vlakbij de 12 appostelen. Sinds vorige winter zijn het er nog maar 11, daarover later meer. Eerst nog voor we het vergeten een stukje terug in de tijd (weet niet zeker of dit al vermeld was, zoeken we thuis wel uit). We zaten bij Wilsons Night of the prom, rustig bij de camper en hadden net biefstuk gegeten. We waren een beetje aan het uitbuiken, de resten nog op onze borden.... komt er midden tussen ons in op ons kleine tafeltje boven op de wierookbrander een enorme kukkaberra. Hij landt, kijkt en snaait een grote lap vlees weg en vliegt weer terug de boom in. Voor we goed en wel wisten, wat er ons zojuist was gebeurd. Hoe brutaal kun je zijn als vogel, what is next. Overigens maakt dit vreemde prehistorisch uitziend vogelbeest onbeschrijffelijke geluiden, eerst dachten we dat er apen zaten in Ozzie (geluidssample in nl.)

Ook het vermelden waard zijn de vele geuren die we inmiddels zijn tegengekomen. Ieder bos en streek lijkt zijn eigen aroma te hebben, meestal overweldigend heerlijk en fris. Soms wat minder ;o) laat zich verder moeilijk uitleggen, eucalyptus, bos in het algemeen, droog of net beregend bos, oceaan, oceaan in de ochtend, oceaan in de middag, wetlands enz....

Ook over  de geluiden kun je op zich een boek schrijven. De sprinkhanen klapperen (flappy sound), alle vogels maken een bijzonder geluid, zo hebben we naast de inmiddels bekende tuinslangvogel, de kruising tussen cirkelzaag en ezel vogel gehoord midden in het donkere glimwormbos (geen idee hoe dit beest eruit ziet) Btw de koala die er zo schattig en fluffy uitziet, maakt een geluid als een volwassen grizzly beer (niet dat we precies weten hoe dat klinkt ;O), de kukkeberra niet te vergeten (als een aap), daarnaast een enorme batterij aan vreemde vogels, zoals de Barrettavogel (nav van politieserie van vroeger, witte papegaai met gele kuif) met een bijna menselijke krijs, en een eagleachtig roofdier. Gisteren vlak bij de wetlands hoorden we een nieuw raar geluid, de hele nacht door (soort plokkend geluid, alsof het hele moeras vol zat met krekels maar dan met a new sound ;O). De gewone krekel is uiteraard ook overal. En meer weet ik even niet.

Morgen hopen we op stralend mooi weer vanwege de ozo beroemde appostelen, maar op zich gaat het loslaten steeds beter. Het komt zoals het is en daar dankbaar voor zijn (als dat op vakantie al niet lukt ;o0

De 12 apostelen 26 feb

We sliepen vanacht op een suffe camping , waar we wel nog leuk gewandeld hebben naar de kust en langs wat vanaf nu bekend staat als mount Lion ;o)

Marianne vertelde over Bryson, die schreef dat een of andere Engelse landowner 24 konijntjes had losgelaten voor de jacht in 18zoveel. 100 jaar later werd de plaag bestreden met mixamytose, en per 100.000 bleef er 1 overeind staan (life finds a way- of lang leve de evolutie). Deze ene was resistent, en begon opnieuw met vermenigvuldigen, anno nu zijn er naar schatting 300 miljoen en nog steeds zonder natuurlijke vijand...lollig. Toevallig (not) zagen we er een aantal vandaag. Als je de vraag stelt, zoem je in op het antwoord wat er al lang IS.

De 12 apostels die er nu nog maar met zijn negenen zijn, vorig jaar kruimelde de 10e in elkaar (in de winter spookt het weer hier vreselijk, vandaar ook deze onvoorstelbare rotsformaties). Woorden afgezien van oehs en aaahhs omschrijven deze ervaring niet voldoende. We hebben er de hele dag rondgelopen en nog niet eerder heb ik 3 geheugen kaarten van 512 volgeschoten, see for your self.

We begonnen vroeg. Toen was het nog erg bewolkt maar onze goede zin (of de gebeden van de avond daarvoor toen het zelfs af en toe even regende) hielpen de wolken het land in. En naarmate het weer mooier werd, genoten we nog meer. Aan het einde van de dag waren we bekaf en gevuld met de meest mooie beelden en ervaringen.

Uiteraard kwamen we weer wat vriendelijke Ozzy's tegen, en los van de vriendelijkheid en een praatje, leverde dit de tip op bij Ulluru (Ayer' s rock) een dinner at the stars te genieten. Je kan dan nl. met sterren  kijkers de nightsky zien, als nooit te voren, (nooit wolken, en totaal geen lichtvervuiling). Nu maar hopen dat de maan weg is als we daar zijn ...slik.

Ik ben eruit de typical Ozzy bloke als ie in zijn sas is, knikt eerst glimlachend zijn hoofd, zegt hartelijk g'day en how ya goin'. Of mijn favoriet "What d' ya know ? (en dan moet je bescheiden terugzeggen "not a lot" of  "less every day".  Hij is nergens bang voor en "tans real easy" (5 minutes in the sun and i'm black, look at you y're pink...m.a.w. I am a real Bruce and you'r a Sheilla ;O). Los even van het feit dat het gat in de ozonlaag hier het grootst is en als je lang genoeg wacht, valt je bovenste huidlaag er spontaan "well done" vanaf  (zo heb ik Marokaanse woestijngenen en kan aardig wat zon hebben -I also tan real easy ;o) maar als zelfs mijn kale plek op m'n hoofd bruin wordt....dan zegt dat wel wat). Maar back on the topic, hij (de Oz man) vindt alles met water "great fun" of awesome en wil zich idd nergens zorgen om maken "No worries mate". 

Nog even een additional: The Great Ocean Road is in feite 1 groot oorlogsmonument, het grootste ter wereld. Na terugkomst van de Great War (1e W.O.) werd dit project ter werkverschaffing in 14 jaar gebouwd. Een stuk van de Great Ocean Road, heet de Shipwreck coast great for divers. Er blijken zo verteld M. net via Bryson die ze af en toe channelt, 1200 wrakken te liggen, meer dan waar ook ter wereld. Ruige stormen hebben de kust daar zo gemaakt. Dus ook lastig varen dan  (hoewel ik me nu afvraag hoe het dan bij Kaap Hoorn en de Bermuda 3hoek zit met gezonken vessels - thuis maar ff google-en ;o)

Port Campbell 28 feb en 1 maart on the road to S.A.

Na 2 dagen en 1.5 gig magische rotsen bij de zee, we liggen immer steeds meer op een schema, zouden we weer verder gaan. Totdat Henk een motel met draadloze breedband ontdekte, dus eerst een serieuze poging om wat foto's up te loaden. Voor de helderheid de ftp connectie klapt er om de zoveel tijd spontaan uit. Ik wijdt dit aan de lange afstand, grote pakketjes en krappe lijntjes (maw timeouts, en dan ff checken welke foto's er wel/niet zijn op een ftp site, schiet niet echt op dus vergeef me als het online overkomt als een zootje, gaan we in Holland weer recht breien. En voor de pienteren onder ons (ja, je kan vanuit frontpage sync now zeggen, maar lokaal is er al te veel veranderd. Dit zou dagen duren met deze lijntjes hier). Dik 3 uur later hoop ik ongeveer 20mb te hebben geplaatst, maar heb het geduld niet meer om dit te controleren, we zouden alhier nog een mooie baaiwandeling gaan maken en het is nog steeds prachtig weer. Wel leuk, ik zat midden in de camper midden op straat, mp3 op m'n hoofd, een beetje te swingen vnl op prachtige nummers die M altijd op de fiets luistert, zoals Halleluja van Jeff Buckly (zie ook de Westwing)  en Van De Man Morrison en al dagenlang onze favoriet Norman Greenbaum - Spirit In The Sky (OLDIES 70s) (1).mp3. We blijven oude hippies heee ;O)

Het leuke is dat we spontaan (voor de mp3 erbij werd gehaald) dit liedje zijn gaan zingen ... heel vrolijk en uplifting. Om precies te zijn zingen we het al dagenlang, vermoedelijk ivm die 2 dagen slecht weer? Nu is het de running gag. Al swingend in de Van (zie foto) glimlachten de meeste voorbijgangers, was een heerlijk sfeertje, zo luisterend naar muziek sinds een heel lange tijd.
Wat ook hielp was een kort maar krachtig contact met thuis. Will had een heel positief mailtje gestuurd, en het stelde me toch (half onbewust denk ik) gerust dat de zaak nog bestaat en dat ze zelfs uitbreiden qua security. Dat FPW gehalveerd zou worden, werd al eerder gezegd. Jammer dat dit ook doorging, maar het zij zo. En ook Kees stuurde een leuk mailtje de dag erna. Het deed ons beide goed te horen dat de website als leuk werd ervaren, en we gaan dus met frisse zin verder met het verslag! (nog maar 1.5 maand te gaan ;o)

Terwijl H bezig was met de upload, ging ik gewapend met boek aan de baai zitten lezen. Af en toe starend naar de oceaan, heerlijk gezeten. Tijdens lunchtijd kwam er een motorkoppel naast me aan de picknicktafel zitten (45/50-ers). Een zijsprong, mbt eten/lunch/dinner is alles in Oz op buiten gericht. Er zijn hele goede voorzieningen (gratis bbq's overkapt of niet) en op heel veel plekken. Er wordt veel gebruik van gemaakt. Als het etenstijd is, komt de koelbox tevoorschijn met oliefles en al. Dit koppel niet, die hadden gewoon hun gesmeerde boterhammen bij zich. We raakten aan de praat. Zij waren voor het eerst een langere rit met de motor tijdens een korte vakantie van een week. En hadden al meer km's  afgelegd dan wij in ...(?) weken. Ze kwamen uit het plaatsje waar de macademian nuts groeien (vlakbij Byron bay). Een vriendin van haar bleek NL. Hij wilde weten hoe het nou zit met het hoge waterpeil in NL (wonen onder zeeniveau).  Het verbaasd mij dat sommigen hier vanaf weten. Na nog wat reiservaringen uitgewisseld te hebben, ben ik mijn lief maar weer eens op gaan zoeken, en vond hem al swingend achter de laptop.

We gingen dus weer eens aan de wandel een korte track van 5km ofzo, die ons langs de haven/baai en up de heuvel zou voeren. Mooi uitzicht wederom en cool surfdudes, en nog meer onbeschrijffelijk mooie kust.

We reden verder want we wilden nog een flink eind afleggen, maar de ene stop (foto) sign na de andere, wonderfull uitzichten, maakten dat we niet echt opschoten. Qua afstand dan, want de schoonheidsmeter staat ver buiten zijn schaal. We ended up in yet another industrytown (WarmondBull ofzoiets, red. Warnambool), met een K-mart dus een nieuwe campingstoel voor ome H die er al 1 had gemold, door zijn astronomische gewicht (wat nog steeds dagelijks daalt btw). De camping van vandaag was een heel burgelijke, die stampvol zat.

Omdat er de avond ervoor brand was geweest in de tv room en daardoor het licht bij de wc/douche niet bleek te werken, kregen we gratis een "ensuite" een soort bushokje naast de caravan of tent met a private shower en toilet. Dat was weer eens wat anders dan met ze 6en op rij luisterend naar een vage Ozzie radio-zender (die ze expres aanzetten opdat je het gekreun en gesteun van de buurman niet hoort). Liever dat nog dan absolute stilte ....maar de details van dit alles laten zich verder wel raden denk ik (overigens is er een apart hoofdstuk over "poepen in australie in de maak" ;o)

Anyhow, we hadden wel een private toilet en dat kwam M goed uit, iets met een bepaalde tijd van de maanstand enzo !? De reden dat deze camping zoveel aandacht krijgt, is omdat we terwijl dit op het beeldscherm verschijnt alweer op de volgende camping staan, die zo subliem is, dat het verschil lijkt op een vergelijking tussen Ozzy en NL. (zie verder 2 maart).

Blij dat we weg mochten van de vorige kramping. Nog een note we kamperen niet in the wild, omdat het op veel plaatsen niet mag, en we op andere plaatsen niet de tijd nemen een mooie plek te vinden. Daarnaast stikt het tot nu toe overal van de campings. Ergens zou het wel stoer zijn, om dat af en toe te doen, maar dan heb je dus geen stroom, geen muziek terwijl je naar de wc gaat. En belangrijker, geen garantie dat door vele voetstappen alle enge dieren zijn vertrokken... Tot slot, het zal in de outback vermoedelijk anders zijn.

We zouden een flink eind gaan afleggen richting Adelaide. Onderweg zouden we langs een stuk kust genaamd "Discovery bay" komen. Daar zouden we vandaag gaan wandelen. We stopten af en toe voor koffie zoals in Portland met een gore donut (met pineapple chemicalien) en daarvoor Port Fairy. Dit zou een authentiek vissersdorp zijn. En truth be told het zag er ook zo uit. Het deed een beetje sprookjesachtig aan zoals dat ene goudzoekersstadje met de goddelijke taart (red. Beechworth). Met die associatie in mind gingen we, na wat rondhangen in de haven bij een visser die net een partij kleine haaien had verkocht aan de lokale visboer en ik uit mijn bol van de zwaluwen (net vlinders erg vol met vreugde) bovendien genieten ze van het vliegen, kwamen ook erg dichtbij, maar te snel voor de camera ;o), koortsig op zoek naar de lokale 'bakery' op zoek naar de koffie en een muffin voor M, zoals gebruikelijk. Eenmaal binnen viel het vreselijk tegen, het aanbod was erg beperkt en geen appel/blackberry pie, alleen maar met 1 vrucht tegelijk erin en het mens wat ons bediende was mega ongeintereseerd (niet blij met je baan ?), om niet te zeggen onbeleefd. Ikzelf kreeg ook het gevoel van schijnveiligheid, keek omhoog en Godverlichtmij het is niet waar... Er hangt een camera in de bakkerij (zo'n klein zwart bolletje).Het is een bakkerij fuckcrien out loud, wat gaat iemand hier in godsnaam doen? een overval? This is a stick up, give me all your bread or die.... Wat een vage toestand. Dit zette een kritieke kijk op het geheel in werking. Buiten op de stoeprand met de koffie die ook al niet lekker was ;O) zaten we wat te filosoferen, hoe dat toch zit met de "no worries",  maar ondertussen, dubbele moraal. Voorloppige conclusie is dat ze vooral heel erg 'niksnie aan de hand nie' willen zijn en niet goed tegen confrontaties kunnen. Wel in Irak gaan rondrennen, maar niet bereid zijn eventuele consequenties te dragen.En wel piepen over terrorisme, maar als je aan de angst gehoor geeft, wint de terrorist toch?  Of omdat het een land is met zoveel gevaren en uitersten, juist richten op 'no worries' is heel begrijpelijk, maar dan moet je geen security cam ophangen in een simpele bakkerij. Zoals al eerder gezegd is het vooral de middenstand die af en toe heel benauwd doet, alsof er ik weet niet wat gebeurd in die kleine plaatsjes.

Nu in S.A. South Australia, valt ons op dat alles meer relaxed is (maar wel op 1 dag op de weg van Adelaide richting Melbourne 7 politie auto's/motors gezien en in de 30 afgelopen dagen misschien 1....hmmm hebben ze hier vast minder camera's ;O) Dat de brandweer en allerlei borden over 'geen vuur dit en dat' alom tegenwoordig zijn, moge duidelijk zijn. We hebben alleen in Melbourne een loeiende brandweer gezien, gelukkig niet buiten de stad ...

Genoeg kritische blik, op naar de de volgende koffieplek, Portland. Een grote haven, heerlijk gezeten en genoten van onze eigen koffie (die vergeleken bij de vorige bakker als echt smaakte, maar nu was de donut weer niet te knagen, oh wat hadden we het zwaar ;o) Op naar de exercitie van vandaag. Richting Nelson kwamen we bij de Discovery bay...kijken wat daar te ontdekken valt.

Discovery bay Een paradijselijk strand, echt wederom onbeschrijffelijk zo mooi, de kleuren, de geuren, en .... vliegen, heel veel agresieve vliegen!!! Vandaar dat er geen mens te bekennen was? We hebben 5km gelopen en 12km met onze armen en tshirt gezwaaid, vooral om onze kuiten te beschermen. Als je een halve minuut stil staat (om bijv. een foto te maken) ben je een stuk van je been kwijt, en ze achtervolgen je gewoon een half uur (goeie lichaamsbeweging dus ;o). Terug in de Van scheurden we door naar Robe. Dit zou, naar men zei, een leuk plaatsje moeten zijn. Om precies te zijn, hoorden we dit van de mevrouw van de loterij in een plaatsje waar we doorheen reden voor koffie, toen we net S.A. binen waren gereden (na Nelson dus na Discovery bay.) Even daarvoor toen we de stateline overgingen (Victoria naar South Australia), zagen we een reusachtig bord over zoveel km je fruit groenten planten en dieren(?, nog iets) in de bin te chukken. We keken elkaar vragend aan en dachten "let's not and say we did".

We hadden net boodschappen gedaan, en een ijskast vol met van alles. Bij de hele kleine bin aangekomen, stond er net een caravan met ozzy's . Toch maar ff vragen, "Well its your own choice mate but if ya get caught its go'nna cost ya about 2500 dollars". Hmmm, even in beraad en 5 minuten later stond de Van langs de weg en daar zaten we met de klaptafel  naar beneden ff al het fruit en groenten op te eten tot we er scheel van zagen, appels sinaasappels pruimen, perziken, alles ging naar binnen, blackberries en komkommer, we hadden de grootste lol. Toen we beiden stuffed waren en het restant weggooiden stond er een andere Van met 2 oudjes, de man stond met tegenzin een banaantje weg te smakken, zo van dat je denkt eigenlijk smaakt het voor geen meter, en het vrouwtje zei prompt "we really didn't feel like eating a banana ". Ik vertelde het M en we schoten spontaan in de slappe lach. We konden het ons erg goed voorstellen, soms is een banaan zeker zo een rijpe, helemaal niet lekker en dan kan je als een kind zo een beetje papperig gaan staan protest smakkenDaarbij komt ook nog dat wij zelf ook net met frisse tegenzin wat dingen weg hadden zitten schransen (we know the feeling). Humor! Verder dus weer naar Robe. Oh ja, we kochten dus nieuw fruit en koffie en een kraslot, je weet het niet he. In die 5 seconden voordat je beseft dat je weer 5$ hebt weggegooid, kan je in een keer de hele vakantie terugverdienen..... Hmm nope, we wonnen 5$  en die hebben we maar aan het lokale kankerfonds geschonken. Dat valt trouwens op dat iedere koffieplace en kleine winkel een potje voor het goeie doel heeft, de ene de lokale reddingsbrigade of het rode kruis.... deze, de national cancer council.

Het mevrouwtje raadde ons Robe aan, dus daar staan we nu op een rustige, heel rustige camping. We hebben een hoek voor onszelf, en genieten alweer van de avondzon, de ruimte en de rust. Totdat M naar de wc gaat en terug komt met een verhaal over pieren? Een soort wurm op pootjes....de wc zit er onder mee en het schijnt een soort beschermd dier...nou je kan mij nog meer vertellen, maar ik ben er niet naar toe geweest. Ik hield het nog wel ff op ;O)

Die ochtend gingen we ff langs de kust wandelen en moest ik me toch een potje, had de avond ervoor nl net toevallig een laxeermiddelen geslikt, die pruimen kwamen een beetje me neus uit (bij wijze van). Dus ik ging steeds sneller lopen, want we liepen door de een soort duingebied en het dorpje was vlakbij. M vroeg zich al af waarom ik ineens zon haast had, en God wat kan het fijn zijn om ..'nou ja de rest laat zich wel raden... Opgelucht huppelden we verder met een bakkie koffie en een witte chocolade muffin?  (veel muffin en eigenlijk geen chocola gevonden ;O)  Verder langs wederom een mooie kust, nog een roofvogel gezien en een pelikaan die door de lucht gierde.

Terug naar de golden oldies, gisteren had ik wederom spontaan een nieuwe "the best is yet to come" :we gaan nl naar jawel Kangeroo Island...maar daarover straks meer)

Victor Harbor 2 maart (enorm relaxte camping)

We gingen na de strandwandeling met de pelikaan en de pierencamping weer verder richting Kangaroo eiland. We zouden de boot (die we met de 06 al hadden gereserveerd- het schijnt heel populair) naar Port Jervis. Dit was nog 2 uur rijden vanaf de huidige tussenstop Victor Harbor.

We scheuren lekker door en ineens zien we vanuit onze ooghoek een wit vlak tussen de bomen voorbij flitsen. Even later weer. Wat was dat? Euuhh sneeuw? Nnog weer ietsje verder zien we een opgedroogd meertje, en dus moet het wel zout zijn. M heeft hier ook iets over gelezen in onze reisbijbel, en later zal ze er een aantal lollige passages van gaan tegenkomen in Brysons Down Under. We stoppen dus even voor een foto. En gaan weer verder in de nu volgende 50 km,  komen we ongeveer 50 van dit soort veldjes tegen: groot, klein, wit, bruinroze, 1 ervan in het bijzonder schittert op een bepaalde manier en als een raaf schiet ik de Van uit. Voor ik het wist, stond ik tot m'n enkels in de modder (natte sokke!)  Niet alles was al opgedroogd dus. Konden ze niet ff een bordje erbij zetten. Zie verder de foto's . Ong 100 km verder moesten we ineens met de pond? Staat niet op de kaart, maar het zal wel. Een stoere ozzy met nog stoerdere motor staat voor ons. We schieten hem aan, en hij stelt ons gerust, we zitten goed. Zijn zus had overigens op Kangeroo eiland gewoond, en samen met zijn vriendin zou hij  deze zomer naar Europe gaan.We stonden dus een tijdje tips en trucs uit te wisselen. Hij bood nog aan dat we hem konden volgen naar onze volgende plek (hi jmoest er zelf ook heen).....humor... naah, mate we're too slow (deze oude Van begint al te piepen boven de 90km\h  hmmm klinkt als thuis ;O).

Victor Harbor Het is hier heerlijk ruim. We hebben breed uitzicht op zee, en de sfeer is dat je spontaan ontspant, tot rust komt. Een soort subtiele uitstraling van deze plek. En gek genoeg is er constant lawaai, we zitten nl weer midden in een colonie vogels (eenden/papagaaien/ meeuwen/tuinslangvogels/ en zijn neefjes -een maatje kleiner met zelfde kleur, en vast nog meer). Nog niet eerder zoveel vogels gezien en gehoord, we zijn er zelf stil van (vooral omdat je elkaar toch niet kunt verstaan ;o)

We genieten van de schoonheid en de rust, en lezen wat. M nog steeds in Bryson, die merkt terecht op dat in dit wel erg ruime land de ozzies bij elkaar kruipen, misschien zijn deze 2 related?

En H in "Een ongewoon gesprek met God", die toch nog een 2e kans krijgt, vooral om vast te stellen dat veel van de geheime leer hierin is verwerkt, weet niet of dit de bedoeling is. M.a.w. voelt een beetje als "in de uitverkoop" maar ja, nog steeds niet iedereen leest het aandachtig....

Ook de ameneties (sanitaire voorzieningen) zijn hier verrukkelijk. Alleen begin ik me licht te ergeren aan het feit dat nagenoeg alle douches hier ongeveer op knie hoogte zitten. Zo klein is de gemiddelde Ozzy toch niet? Zelfs M heeft er last van, wellicht wil men niet dat je er te lang onderstaat?

Voor de interactiviteit: zet je pc op Adelaide tijd en je weet niet alleen hoe laat en welke dag het bij ons is, de wereld draait mee;o) Geeft een heel andere kijk op het geheel ;O)

Die nacht weer wakker voor a smoke and some stars. Het viel me op dat de sterrenhemel was gedraaid... Voor het eerst in 40 jaar, de meeste mensen beseffen dit als ze op de lagere school zitten veronderstel ik, maar not me. I took me 7000 miles and 40 years. In het begin van de avond rond 10:00 pm naar de sterren aan het staren, viel mij op dat er aan het einde van zo'n langgerekte wolk met sterren (galaxies eigenlijk) een soort gat zat (het was dus heel duidelijk een bepaalde richting die gemakkelijk herkenbaar was. Rond een uur of 04:00 was die langwerpige wolk (bijna een klokhuis pijl) een kwartslag gedraaid...en soort zonnewijzer in de lucht. Ik stond echt 10 min met mijn mond open. Natuurlijk wist ik dat de aarde om zijn as draait, maar dit was voor het eerst dat ik het echt zag, amazing....

Die ochtend, een korte strandwandeling, langs een strandje wat werkelijk bedolven lag onder opgedroogd zeewier. We kwamen een dikke Ozzy tegen met soortgelijke hond en het meisje uit de film The net (Sandra Bullocks look alike). Door naar de boot nog 2 uur over magische heuvels en vergezichten.

Op naar cape Jervis, waar de boot vertrekt, kwamen we nog wat geiten tegen (zie de foto). Tijdens de boot inladen valt op dat er veel Duitsers met ons meegaan, hmm typisch.

For the record: zonder Marianne zat ik op de Zuidpool met de verkeerde koffer, en ipv sneeuwhonden (huskies) had ik kamelen bij me. Als het overkomt dat alles gesmeerd gaat, op tijd, kloppend, en goed gecoordineerd, dan is zij daar de reden van....dat het maar even gezegd is ;O)

Kangaroe eiland (vlakbij Adelaide) 3 maart

We staan op een natuurpark camping met leuke plekken. De Van staat praktisch half in de bush. Het nadeel van dit soort gestruiksel is, dat het echter heeeel erg veeel heeel dikke brommerts aantrekt (hele bomen zoemen). Goddank laten ze ons met rust, maar na 40 dagen klassieke conditionering (Skinner-de pavlov hond) kunnen we ons niet echt ontspannen met dat constante gezoem om ons heen. De eerste wandeling gisteravond was meteen weer magisch, weer nieuwe wildlife gezien. M heeft het egel debakel met de auto (dat ze uitstapt langs de weg om een egel te fotograferen, maar nog trager is dan de egel en he gets away ...o;) goedgemaakt. Ze zag op de heenweg er een onder het hek waar ik straal was langsgelopen, en toen ik hem ook zag, zei ik ""die is dood", omdat hij zo stil en half ingegraven lag (op de heen weg naar deze plek van het eiland -130km- waren we een recordaantal roadkill dieren tegengekomen echt 24 egels, possums, walibies, onidentificeerbare), maar deze bewoog nog... dieper de grond in. We stonden heel stil in de hoop dat de egel zou denken dat we weg waren gegaan....deuh. Dus een nieuwe strategie: M liep eerst weg, (bergschoenen en ik had de camera) weer niks. Hij voelde dat ik er nog was (dat voelde ik). Pas toen ik ook wegliep, kwam ie meteen weer overeind en ging weer verder met waggelen en door het struikgewas snuffelen (filmpje zetten we in NL op de site).  Later op de terugweg vond Marianne er ook 2, ook dit filmpje komt later. Leuke diertjes die los van hun enorme stekels een hoge aaibaarheidsfactor hebben (Echidna).

Overigens deden we de "platypus track, nou echt niet. Deze beesten (weten we toevallig van Sydney seaworld) zitten 95% onder water. Wel zagen we de gaten in de grond waar ze supposedly wonen, en het was een prachtige walk verder. Er stonden bankjes, dus als je ze echt wilde zien, moest je met veel geduld daar gaan zitten. We zetten de Ocean world avi in NL wel op de site en zeggen dan: ja, we hebben ook vogelbekdieren gezien ;o)

Terug en best moe, hebben we een vegaburger met zeer vage smaak gegeten op een reusachtige bol en vielen na een lichte ruzie over de snelheid van het foto's kijken (het ging haar te snel en hem te langzaam of andersom ;O)  heerlijk in slaap. De volgende ochtend 3 maart dus, we zouden vandaag de langere track doen iets van 9km. Inmiddels hebben we een conditie als een kangaroe dus dat is een eitje. Ook besloten we niet te  blijven op deze door Duitsers overspoelde vliegencamping, die laten we wel wezen prachtig gelegen was midden in het Flinders Chase something- natuurpark (zie de foto's)

We zouden een camping verder proberen een caravanpark, wat een boerderij bleek te zijn:  Coool, maar eerst de lange wandeling....

The long walk

Vanmorgen eerst weer een stuk op de platypus walk en nee hoor de overgewaardeerde eend was weer niet thuis. We gingen de bossen in, we moesten zelfs eerst een omgevallen boom(pje) opzij duwen om verder te kunnen. Ook gelet op de hoeveelheid spinnenwebdraden op het 'pad' gaf aan dat er hier niet recentelijk een buslading Japanners was geweest. Dat geeft het geheel meteen weer een ander gevoel, dat ieder geritsel, en die hoor je hier constant, iets engs kan zijn. Soms groeit de locale fauna harder dan er mensen langskomen en dus weer dicht. Het was zo nu en dan spannend, maar vooral magisch. Wel hadden we wat meer wildlife verwacht, en vlak voor het einde loopt M langs een riviertje en hoort ineens wat ritselen aan de overkant. Het wilde varken (enorme afmeting) schrok van M nog meer, dan M van het varken, en hij rende weg voordat H een foto had kunnen maken (volgens H was het een everzwijn).

We hadden de camper al buiten de bushcamping gezet, weg bij al dat vliegengezoem. Deze stond op de parkeerplaats bij de ingang van het park, en daar zagen we een heel kleine walibi, en weer een new bird, geweldig !

Op naar de zeehonden bij de punt van het eiland, kijken of dit wat beter gaat dan bij nobby's nuts (Philip Island). Het was nog best een stuk rijden, en zo dwars door het park zag dat er best amazing uit. We kregen nog een rotsformatie voor onze kiezen, die we ditmaal alleen van ver hebben bewonderd. Vlak voor de zeehondecreche zag ik iets waar ik al een tijdje naar op zoek was. Ik stopte de Van zo snel ik kon, nog in de versnelling, voet van de koppeling, half in de berm, camera mee. En daar zat ie, de goanna (varaan) hij vluchtte niet eens de bosjes in. Hij liep gewoon met mij mee langs de Van zodat M ook kon zien waar ik in Godsnaam mee bezig was. Zij dacht dat ik een vuurtoren of een mooie boom had gezien of zo iets. Helemaal dankbaar voor alweer een geschenk kon onze dag niet meer stuk. Maar de seals waren een absoluut hoogtepunt! We kwamen aan bij een hoge rots en zagen ze gewoon zitten, zwemmen en spelen. Totally in the wild, echt supergaaf. We konden nog meer naar beneden en toen viel mijn mond letterlijk open, misschien dat M dit beter kan beschrijven die zag het nl gebeuren (ik had net daarvoor hetzelfde, en bleef nu even staan wat de reactie van H zou zijn :o) je kijkt rustig naar een bepaalde kant, draait ineens je hoofd naar de andere kant en ziet dan onverwachts een prachtig natuurschoon wat je daar niet verwacht. De rest laten we de beelden vertellen (wederom volgen de filmpjes in NL).

We staan op de farm helemaal alleen op het achterveld. Heerlijk wat een space, en ook hier wandelen we nog wat en komen ontzaggelijk veel kangaroes en walibies tegen. Ook de sqeeza geeza (vreemde gans) zit hier en weer een heel scala aan vogels zoals de zwarte barretapapegaai, de zwarte zwaan, en natuurlijk 6 andere soorten papagaaien. Op de terugweg langs de farm zitten wat van de farmers buiten een biertje te drinken (2 oudere dames). We lopen langs en groeten en 1 minuut later beseffen we dat het dier wat bij hen zit geen hond is maar een behoorlijk grote kangaroe, die blaadjes sla kreeg van een van de dames. We begonnen een praatje, het dier werd  "Bienie" genoemd en hield ervan als je onder zijn bek kriebelde. Hij dronk graag een biertje mee. We hebben van deze dames geleerd dat Skippy eigenlijk 20 skippies waren omdat deze beesten maar 1 kunstje kan leren. Er waren voor de serie dus een hele berg ingezet. Het geluid in de tv serie maken ze niet zelf. Het is niet een schattig klikkend geluid maar meer zoals een koala, een ongelikte berengeluid (avi volgt later).

Tijdens de afwas kwam ik een English couple tegen, die in the proces of migrating waren (mazzelaars). Het bleek dat ze het puntensysteem maar net gehaald hadden, hij was ontwikkelaar van software, en ze waren nog vrij jong, m.a.w. jullie oude geezers hebben geen kans. Ze waren nu bezig te beslissen in welke omgeving ze wilden gaan wonen. (ook zij waren begonnen in Perth). Ik heb hen heel veel geluk gewenst in de wetenschap dat we zo reizend genoeg van de wereld zien en te oud zijn om nog ff een nieuw bestaan op te bouwen (maar je weet het nooit). Vond ze wel wat onzeker, maar wat wil je, emigreren is nogal een proces, en dan ook nog jong ..eigenlijk heel dapper...

We zitten nu uit te buiken, terwijl M vrienden maakt met een klein schuchter walibietje. Na een stiekum blaadje sla (hebben we net immers geleerd van de farmers) knaagt ie vrolijk verder aan het super korte gras, een leuk gehoor. Inmiddels zitten er 3 om ons heen te knagen. Grappig is dat de hele grasmat al hier letterlijk gemilimetert is, en wat blijft er achter ....keutels heeel veel keutels. Dus als het straks weer gaat regenen..., en zo is de cirkel rond. Bij de farm zagen we ook kalkoenen. Deze vlogen de boom in ...en nee we drinken geen alcohol of paddestoelen bij het diner. Kouwe kalkoenen in de boom, op stok als het ware. Nooit geweten dat ze konden vliegen, nou vliegen, het is meer springen (en jezelf gewoon laten vallen) net als een kip.

De zon zakt verder weg en het aantal kangaroes blijft toenemen. Het hele veld zit er vol mee, groot en klein, "het is ook niet voor niets Kangaroe eiland" zei Marianne, en dat klinkt mij als een mooi slot van wederom een onbeschrijffelijke mooie dag.

Zaterdag 4 maart op de boerderij

De zon is achter een mistachtig wolkendek en we vinden het wel even best. Is ook wat rust voor de huid. Het is niet koud. M heeft zojuist Beenie of zijn broer de tamme reuzenkangaroe begroet en hem/haar geprobeerd een blaadje sla te geven. Deze Beenie is of heel oud of een beetje ziek, hij kijkt nl niet al te helder uit zijn ogen, en kwijlt. Misschien zijn z'n tanden niet goed meer of wie zal het zeggen.Toch beschermt hij zich wel tegen de vliegen en hij kan nog hupsen. Ik heb de kalkoenen uit de boom zien komen, en ben er nog steeds verbaasd over dat een 100 kilo vogel zo 'zacht 'kan landen. Ze vallen als een baksteen 8 meter uit de lucht en scharrelen verder alsof er niks aan de hand is. We staan ook hier weer heerlijk zo midden in de natuur op een veld vol met keutels ;o)  Gisteravond hebben we 12 walibies om ons heen gehad, en nu vanmorgen 3 kangeroes. Hierna moeten we wel naar Afrika want niets kan hier meer tegen op wat betreft natuur/wildlife.

Vandaag 7 uur 's avonds varen we weer weg van dit eiland en gaan richting Mungo national park en buigen dan af naar goomer pedy (of zo iets) (red. Coober Pedy).

We hadden overigens een niet zo leuke souvenier van de bushcamping: een volledige kolonie mieren was zo vanuit de struiken onze Van in gelopen...die dachten ook: "het is vakantietijd we gaan eens flink op reis". We lopen al 2 dagen nu met de stoffer mieren te meppen (ehh te relocaten).

We gaan de "De wie-is-de-mol grotten" in. M heeft de BN-ers serie gekeken. In deze serie waren ze oa in Ozzy en in deze grotten, alleen deden ze de avontuur-op-je-knieen-met-een-helmpje-en-een-lampie- derop versie en wij namen gewoon de trap ;O) Daarna zouden we naar de zeeleeuwen gaan, ditmaal met een guided tour (jammer, maar anders kom je er niet zo dichtbij).

De grotten, waren grotten (zie anywhere in the world) maar de zeeleeuwen waren prachtig, in hun natuurlijke omgeving. Verder geen woorden...zie de foto's (filmpjes komen in NL).

Op de terugweg naar de boot zagen we weer een goanna, deze echter liet zich liever niet zien, maar geen hagedis zo snel of ome Henk filmt 'm wel  Nog ff 2 maanden wachten, dan is de premiere ;O)

De Duitse meneer die we ook bij Seal Arch waren tegengekomen, bleek ook bij de haven te staan. Een vriendelijke oerdegelijke man. Hij woonde hier al 44 jaar. Vlak voor je de magische Arch kon zien (toen mijn mond openviel) zei ik tegen hem "hold on to your hat". Hij keek me moeilijk aan en replied: "but i am not wearing a hat"? Ik wees het hoekje om....en hij liep door.. Ik had verwacht dat hij net zo versteld zou staan van het spektakel als ik, maar hij glimlachte slechts en zei "ahh because of the wind....". Mijn broek zakte bijna af en ik legde uit dat het metaforisch was bedoeld, net als "be ready to blow your mind". En toen snapte hij het, en legde uit dat hij al eerder hier was geweest...en toen snapte ik het ook ;o)

Bij de boot vertelde hij dat 10 jaar geleden die Arch nog niet te bezichtigen was, alleen van bovenaf. Hij ging ook terug naar het vasteland. Hij woonde in Adelaide, en had Duitse gasten.

We stonden dus inmiddels bij de haven, te wachten tot de boot zou wegvaren. Prima tijd voor soep met geroosterd brood. Dus daar zaten we op de parkeerplaats, tegenover de haven, uitzicht op zee en soppen maar met dat broodje...heerlijk. Komt er ineens een oudere Ozzy op ons afgeslenterd, zegt vriendelijk gedag en vraagt "I'm not sure if you knew this but there is a barby over there in the park? No sir, we didn't know but were just waiting for the boat thanx! Ahh ok", reageerde hij heel droog, "dan ga ik weer en zal men best doen om nog meer zinloze informatie voor jullie te verzinnen"! Ik moest spontaan heel hard lachen, en dat heb ik niet vaak, erg ludiek baasje. Eigenlijk weer een voorbeeld van de hartelijkheid en bescheidenheid van de echte Ozzy....

De terugtocht was cool (ook letterlijk), de zon ging onder op zee. En toen werd het koud. Achterop het dek stond een eenzame drifter, die ik 'gebruikte' als model voor de overpeinzingen die meer mensen zouden moeten hebben bij een ondergaande zon.

En vlak voor de reis ten einde kwam viel mijn oog op een man die een spottend gebaar maakte over mensen die alles lopen te fotograferen. Dit raakte een nerv bij mij. Ik weet bijna zeker dat hij het niet over mij persoonlijk had, maar waarschijnlijk over domme Japanners (waar ik het ook dom van vind,maar ja 10 dagen vakantie per jaar he....). Hij maakte me wel kwaad omdat hij na een korte observatie de uitstraling en het gedrag had van een superieure Duitsert. En als wij Hollanders ergens niet tegen kunnen, is het dit soort gedrag, maar dan toch zeker niet van een die fout geweest is in de oorlog (deze man was overigens achter in de 30...). Ik kreeg er hoe langer ik er naar keek, hoe meer een fascistoide gevoel bij. Dit is de kern (die in alle mensen zit) die minderheden niet tolereert (zoals ik nu zelf aan het doen was). Een die, mits op de juiste manier bespeeld (ref. de film  The Apt Pupil), zijn rechterarm in fanatisme omhoog gooit. Hij voelde maar wat goed dat ik het op hem gemunt had en wist niet goed waar die moest kijken.

Later realiseerde ik me dat de geraakte nerv bij mij mbt fotograferen al een tijdje half onderbewust speelt. Aan de ene kant is er als heldere referentie de film waarvan we beiden de titel niet meer weten, maar hier is dan de korte omschrijving (Cooba Gooding jr. en Anthony Hopkins) de laatste fotografeert en volgt een groep wilde gorilla's en komt er na maanden achter dat hij (zo zegt ie dat ook) pas echt ging zien, toen hij zijn camera achterliet. Uiteindelijk wordt hij zelfs opgenomen in de groep met dieren als 1 van hen. Hij spreekt over 2 soorten mensen: "givers" and "takers". Cooba ondergaat onder zijn invloed als psycholoog een soort transformatie van taker naar giver. Een prachtig inspirerend verhaal, wat me altijd bij zal blijven. Behalve de titel dan ;o) Dat is de 1e referentie. "Laat het los  boedhisme" also springs to mind. Juist ook de bijzondere dingen moet je in liefde los laten. Wat aan dezelfde kant meespeelt is een soort achterhaalde ijdelheid. Ik wil hier niet rondlopen als een domme toerist, tegelijk is er een stemmetje dat zegt "fuck it all" je bent een toerist, anders moet je hier gaan wonen. Heel simpel. Doorslaggevend is, dat ik het maken van foto's (omdat het met deze camera geregeld echt goed gaat) steeds meer als een leuke hobby ga ervaren. Tot slot is er het dillema van de site en back home, dat het er allemaal perfect uit moet zien, natuurlijk. En dit allemaal door 1 superieure domme Duitser.....

Conclusie is, dat ik meer moet loslaten, en gewoon genieten van het jagen met de camera. Het resultaat is ronduit superieur natuurlijk dat zien jullie wel (LOL). Duidelijk tijd om te stoppen, one would think.....;O)

5 maart van cape jervis (kangeroe eiland) naar Mildura (450km)

Ongeveer 3 weken geleden lazen we toevallig een krant waarin 6 jongeren na het stappen werden aangereden door een auto (als wandelaars). De bestuurder was in paniek uit de auto weggerend, zijn eigen kinderen in de auto achterlatend. Het halve land had het erover. En begrijpelijk met zo'n drama. Dit was dus gebeurd in dit plaatsje, Mildura. No worries we zijn geen ramptoerist geworden, vanuit dit plaatsje willen we naar het natuurpark Mungo.

Leuk detail is, dat dit weer in NSW is (uiterste oosten- zeg maar naast Coober Pedy). We zijn dus in 1 dag door 3 staten gereden (S.A.give us all your fruit/Victoria-melbourne/NSW-Sydney).

Vandaag staan we op een middle of the road camping. Een buurvrouw op de motor met een klein tentje is 's morgens vroeg al weg (dapper zo alleen) en we hebben de hele dag gereden. We internetten wat en horen dankzij Dolf dat de vorige upload onvolledig was. De batterij van de laptop was leeg en hij is midden in de upload gestopt. Het bleek dat de helft van deze pagina er nog maar stond.

De stoel op deze camping's game en internet room (die getijsterd word door  white ants) was even weer als thuis, een echte huiskamerstoel met opklap voor de benen.  Oh wat zalig! De white ants een mega agressieve termietachtige, is de voornaamste reden dat 80% van alles wat ze hier bouwen van die metalen golf platen is gemaakt.

6 maart Mungo

Het plan en de reden waarom we hier zijn, is naar Mungo te gaan. De plek waar de oudste opgravingen ter wereld zijn gedaan voor moderne mensen (na de missing link zeg maar). Als ook een soort maanlandschap naar men zegt. De vraag van vandaag is, gaan we met de Van of met de organised tour. Van die laatste zijn we geen fan, dus we proberen zoveel mogelijk info te verzamelen via de lokale tourist info. Het blijkt dat we 3 opties hebben: zelfstandig, met de tour of er zelf naar toe rijden en aldaar aanhaken met de tour. De weg is unsealed, en ongev 100km. Daar we net een flink stuk hebben gereden en nog een flink stuk moeten, en soms zo'n tour net wat meer info verschaft en "de guide" een echte Aboriginal is, besluiten we om met de tour mee te gaan (van zo blijkt 6 man, 3 stellen). We vertrekken om ong. 2 uur en zullen rond 22:30 uur terugkomen. Dus hebben we tijd voor boodschappen en een beetje in dit behoorlijk uit de kluiten gewassen stadje (Mildura) te verkennen. Ze hebben zelfs een K-mart! Ff kijken of ze ook weegschalen verkopen. We zijn op de goeie weg: M is 63 en ik 100 kilo (das ong. 20 kilo minder, in totaal). We drinken geen koffie bij de grote rivier (er zijn er 2 de Darling River en de .....?) Deze rivier maakt, dat dit stadje zo groot is. Het is een van de laatste plekken met water voordat je outback country in gaat.

Terug op de camping upload ik de weblog (met dank aan Dolf onze meest trouwe lezer), en  M doet de financiele huishouding. Voor we het weten staat de minibus (12 mensen max) al voor de deur.

Het eerste stel is Fins (van onze leeftijd, red. maar dan jonger ;o) Het 2e stel is uit Adelaide (ook onze leeftijd, red. ;o). We spreken veel met de Finnen over het leven/wonen/werken aldaar, er zijn veel overeenkomsten. Hij is chef(kok) en zij werkt als "statistics" assistent for the government. De weg naar Mungo is lang en vanaf de unsealed weg schudden we de bus door. Goddank hebben we niet zelf gereden. Ineens stopt de bus. Wordt  er een tafeltje (met kleedje!) neergezet. Koffie/thee in the middle of nowhere. We zijn allemaal verbaasd, erg leuk. Onze gids Graham (een originele aboriginal ;o)  lstapt in voor het national park, en begint zijn verhaal. Hij lijkt wat onzeker,waarschijnlijk ff wennen.

In de visitors centre aldaar (klein museum) zien we de eerste afbeelding van Nachi (aboriginal god of scheppend beginsel) en een reuze wombat. Graham vertelt wat oral traditions en speelt het verhaal daarna ongeloofelijk op de dig(geridoo). je voelt het gewoon (erg mooi, iedereen is er stil van). hij ziet een redback spider..euhm moet die niet dood dan ;o) (eromheen lopen is de tip, is nl. een gevaarlijke spin). We proberen allemaal een foto te maken, hmm moeilijk....

Nadat ik de meeste dingen daar heb gefotografeerd, ga ik op zoek naar Graham, want ik wil graag vragen stellen over hun God, hoe en waar ze hun moraal en ethical system vandaan hebben, waar de aboriginals vandaan komen etc. Hij vertelde veel archeologische details, en zei aan het eind dat veel informatie ook in de tour zou zitten. We hadden immers in de Lonely Planet gelezen dat de aboriginals aan land waren gekomen vanuit Azie (oversteek 40.000 jaar geleden, wat we beiden al vreemd vonden, want waar kwamen ze dan vandaan?) Graham's conclusie gebaseerd op recente gegevens neigde meer naar andersom.... Later meer.

Een mooie metafoor tijdens de tour was een enorme puzzel, waarvan bepaalde geleerden perse bepaalde stukken in het midden wilde leggen (Africa) om een antwoord te vinden op de vraag waar de aboriginals vandaan zijn gekomen. Maar dat is niet juist (bewijs opgravingen genaamd Mungo 1). Het is ook lastig door het stijgen van de zeespiegel (na ijstijd), is heel veel leefgebied onder meters water komen te staan

We lopen wat rond. Er staat een reuze oude schapenfarm en miss Adelaide is opgegroeid op een sheep farm....en legt de werking van de schapenscheermachine uit (aangedreven door een stoomlocomotief).

Dinner time, is heel relaxed. We praten over en weer over reizen, voedsel *de Fin is een chef, de BBC serie - die ze niet kennen- enz. We krijgen overigens geen typisch aboriginal food. Wat maar beter is ook, zegt miss Adelaide, want dan zou het van je bord kruipen, of je moet het achtereind van een mier opeten omdat daar honing in zit... Graham in zijn didgeridoo -verhaal sessie vertelde een moraalverhaal over kinderen die niet de sugareggs wilden delen, maar wilden deze voor zichzelf houden...die dus....voor straf vonden ze in het nest mieren die giftig waren.

Voordat we het park ingaan komt de vrouw van Graham nog met een babykangaroe langs in een mandje. Wat schattig. De moeder is waarschijnlijk aangereden. Zij proberen de verzorging op zich te nemen asl ook van een andere jonge kanagaroe.

We gaan weer in de bus het park in, Graham vertelt vanalles en nog wat. We lopen inmiddels in het park, een enorm opgedroogd meer, 10km lang en 100km breed. Het ziet er inderdaad uit als een maan landschap. Graham gaat zo op in zijn archeologisch verhaal met vele uitwijdingen, dat we de helft van het park missen ;o) maar toegegeven het is een fascinerend betoog....

De bestaande theorie blijft niet overeind staan, dit meer zit vol met fossielen en findings van 40.000 tot 70.0000 jaar geleden. Hij is zelf is vaak betrokken bij dit werk die door hun eigen regering (nat. parks en internationaal door World Heritage van National Geographic) wordt gesteund. Verschillende grote namen zijn hier al geweest enz enz.

We gaan weer verder en hij neemt ons mee naar bepaalde findings die nu nog gaande zijn. Opvallend is dat je zonder gids ook het park in mag en met je botte schoenen overal op kan gaan staan. Er komt binnenkort een batterij met boardwalks en dan is de rest out of bounce, dus we zijn op tijd. De wind en regen onthullen geleidelijk steeds meer details.

Bij een soort gat in de grond met een waarschijnlijk onderaardse luchtpocket blijft hij staan en steekt zijn hand erin. Tijdens het vertellen, slaakt hij ineens een enorme paniekkreet... met name de vrouwen schrikken. "Works every time", suckers ....geintje....

Tussen  het luisteren door nemen we wat foto's van het snel veranderende landschap (de zon gaat onder). Het is echt opletten waar je loopt. Aandachtig luisteren en foto's maken. Aan het eind van de wandeling staan we op een vreemd soort duin die ons beiden doet denken aan Marokko.

Opvallend detail: de maan zakt hier weg ipv dat hij opkomt (bad moon rising? what do you mean...)

We hebben een cd van Graham gekocht met zijn 'verhalen'.

H heeft erg de clown uitgehangen tijdens deze trip, tot ieders vermaak. Hij haalde Henk aan als een koe  ivm de discusie waar de mens zijn oorsprong is en evolutie in het algemeen, die dan meteen heel overtuigend het geluid van een koe laat horen... moeeee

Er heeft op de terugweg een discussie plaatsgevonden met Graham over het boek over 'Australie op blote voeten' van Marlo Morgan. Dit blijkt een verzonnen verhaal te zijn. Graham heeft het zelf net gelezen als we hierover beginnen. En hij is behoorlijk pissed mbt het verhaal. Er klopt niks van.  Dreamcatcher en Toolmaker zijn volgens hem US Indian names, complete fiction. Hij viel compleet uit zijn rol als wetenschapper, het was een freakin fantasy van de schrijver. If she ever came here i'd tell her a few stories. Would like to confront her on national TV, she should be under the punishment tree (=abo straf) And another thing about that book....Abo's gaan niet overdag op walkaboud not in the freakin heat mate

In de groep ontstond ook wat meer discusie....Als je niet zelf je feiten controleert, ben je een lazy bastart. De Fin was het onvoorwaardelijk eens met de gids, maar miste mijn point dat als je geen info hebt, dit een mooi (zij het te romantisch)complimenterend beeld geeft van hoe aboriginals in harmonie met de natuur leven, en dat vond Graham uiteindelijk ook.

H vroeg of de aboriginals een international (of in  OZzy) agenda hadden. Hij reageerde dat ze vroeger bijeenkomsten hadden in een boomerangvorm (verschillende stammen op verschillende plekken  hadden een bijeenkomst, als je de plekken op de kaart zou aangeven , was het de vrom van een boomerang), en in de punt (the centre) was iets belangrijks (weet niet meer wat).

Over het perfecte (aboriginal) paspoort, als je geen toestemming had om iemands land over te gaan, werd je onder een boom gehangen (iedereen die langs je liep kon dan iets naar je gooien of roepen). Vroeger kon je niet vluchten als je iets had uitgehaald, want je zou meteen in het land van de andere stam opgepakt worden omdat je geen paspoort had (niet uitgenodigd was). De toestemming werd vaak geregeld door een boodschapper vooruit te sturen die gifts gaf en de elders gaven dan toestemming, dmv een veer (geen veer is nl. hetzelfde).

De val van hun volk was volgens Graham mede te danken aan de Westerse wetten, die corrupt zijn. Heb niet kunnen vragen hoe ze origineel met bezittingen omgingen. Als er geen materialistisch wereldbeeld is, dan is er een boel minder om misdaad te plegen nl.

Hij vertelde verder over het 'straf systeem'vroeger, als je wat fout had gedaan, moest je onder een boom ziten zogauw je wat zei als ze over je heen urineerden of steentjes tegen je hoofd gooiden kreeg je een speer door je been.  Iedere keer ....  de straf boom....er was geen criminaliteit, omdat je ook nergens heen kon vluchten, als je nl niet was uitgenodigd bij de volgende stam....was je waarschijnlijk een crimineel en kwam je onder de boom....  hij ging verder met afgeven op het westerse legal system dat dit corrupt is en niet in staat om effectief misdaad tegen te gaan.....  na de lange discusie mbt het boek durfde ik niet meer te vragen of er ook 'geestes zieken waren vroeger en wat ze daar dan mee deden.....

Het is schijnbaar bijzonder om 6 dialecten te spreken (vergelijk 6 europese talen (precies zij die ;O)

Graham legde de sterrenhemel prachtig uit: de milky way, de big black duck, orions belt, de andromeda nevel (milky way is nevel om onze planeet heen) dat ding met dat gat erin wat ik had zien draaien een paar dagen eerder (of waren wij nu aan het draaien ;o), hoe vind je het zuiden met de southern cross.

Het Finse paar was bijna naar alle zelfde dingen geweest, waar wij ook zijn geweest. Dus dat werd de running gacke, ook waren ze voornemens naar NZ te gaan. De verhalen die ze over kroodillen in de bush vertelden maakten dat we ook wel nieuwsgierig werden, we zijn immers in crock country....toch terug komen dan...

Graham vertelde aan het einde van de dag nog wat eigen reisverhalen over een bezoek aan Londen, beetje crocodile dundee style, erg humoristisch. Dat hij te laat kwam voor een conferentie of iets omdat hij in de kroeg met engelsen aan de praat was geraakt en uiteindelijk straal bezopen met een berg nieuwe engelse vrinden enz....enz.

Bij het afscheid nemen heten alle blokes nick (ook slecht met namen of niet zo goed tegen alcahol ;O) hij schreef in de cd nog een leuk verhaal en zei tegen m dat hij het leuk vond om een discusie te voeren met een beetje inhoud

Het was een amazing encounter en een echt karakter.....

Op de terugweg hebben we waarschijnlijk wel een kangeroe aangereden, het was een behoorlijke bonk  in iedergeval (in het donker we zagen dus niets)...was even een droevig moment in de schuddebus.

Southern Cross (sterrenstelsel) weten we nu, is vlieger met staart (van 2 sterren) (lijn van de meest linkse naar de eerste van de staart wijst  het zuiden aan; en Venus...de meest heldere ster hier duidt het noorden aan...dacht dat venus een planeet was, gaan we ook googelen;O)

7 maart op naar Port Augusta

Evaluatie van gisteren: amazing,  great laughs, maar kritisch is zo iemand wel. Erg trots als volk, maar ook als ego. Ben benieuwd hoe de tribe elders de oude wijze vrouw met de lange baard? zijn tante waar wilde vogels op de schouder komen  zijn...hij die weet zwijgt ?

Ook en in het verlengde ervan vroegen we ons af hoe serieus moet je jezelf nemen. Een eerste respons van M was "anders heb je toch geen leven"? Maar na wat zwijgen van mijn kant en een bepaalde glimlach...lijkt andersom meer bewegingsvrijheid en ruimte te geven...

We reden een kleine 500km vandaag en de teller staat op dik 4000.

We kwamen weer langs allerlei vergezichten en amazing vista's. Onbeschrijffelijke heuvels (oude bergen?) en prachtige kleurnuances: 6 soorten rood die overgaan in 4 soorten geel van aarde naar koren. Op de radio (Ozzy heeft ook een classic fm ;O) was een interview met de dutch writer Tessa de Loo (over het boek 'De Tweeling'). M heeft de film al gezien, maar dit was een goede reminder ook het boek nog te lezen. Een integer persoon deze mw de Loo erg delicaat en bezield. Ze mocht bepaalde muziekstukken uitkiezen, deze waren ronduit ontroerend. Ze vertelde ook wat de aanleiding was voor het boek: een ontmoeting met een oudere Duitse mevrouw die net als Tessa de Loo op vakantie was in Frankrijk in een vegetarier hotel (de betreffende mevr., die door de andere Hollanders aldaar maar als vreemd gevonden werd, bleek veel leuker en interessanter dan de Hollanders). Ze raakten bevriend, door de vele gesprekken veranderde haar standpunt mbt het begrip van hoe het was in het Duitsland van de jaren 30 (De Loo komt tot de schrikbarende ontdekking dat als zij in de jaren dertig in Duitsland had gewoond, zij ook door de omstandigheden aldaar beinvloed had kunnen worden, net als deze Duitse mevrouw) . De Tweeling  gaat over een Duitse tweeling die op de leeftijd van 6 of 12 van elkaar gescheiden wordt in de jaren dertig: 1 ends up in Holland, de ander blijft in Duitsland. Op 60/70 jarige leeftijd ontmoeten ze elkaar weer, de Duitse helft probeert begrip te krijgen voor haar situatie (dat zij zo geworden is, als zij is en bepaalde keuzes heeft gemaakt omdat zij in het Duitsland van die tijd heeft geleefd, in eerste instantie lukt het niet). De Loo vertelde dat zij nu in Portugal woont, omdat NL te veel en een soort gevangenisgevoel gaf. Being out here, begrijp ik dat heel goed. Ze blijkt getrouwd met Leon de Winter...wat dan weer niet voor haar pleit ;o)

Innemend mens. Wat me opviel was dat de Ozzy interviewster, hoewel ze onze bezette positie scheen te begrijpen, graag wilde horen dat we in NL pas toen het eigenlijk te laat was, de Joden gingen helpen. Het schijnt dat van de 120.000 er maar 5000 aan de Duitsers ontsnapt zijn. Het weerwoord van De Loo was terecht dat het in den beginne niet op een bezetting leek, en alles heel subtiel gebeurde/veranderde. Maar, en dat is het fascinerende van dit boek natuurlijk, zo ging dat voor de meeste mensen in aankomend nazi Duitsland precies zo...

Ondertussen stopten we af en toe voor koffie, een foto of a smoke. We kwamen nog een berg schapen tegen, midden op de weg, en hebben gefascineerd staan kijken hoe de hond al het werk deed. En als hij even klaar was, ging hij in de schaduw van de auto ff uithijgen...lol

Het laatste stuk duurde het ons te lang en hebben we in een keer doorgecrossed. En daar waren de eerste roadtrains, in de buurt van Port Augusta. Tot hier komt de zee het land in (van Adelaide), deze plaats ligt recht onder Coober Pedy en Alice Springs.

Aangekomen op de camping, via de Outback center en een tas vol met info, had ik het even helemaal gehad en had duidelijk wat ruimte nodig, dus ben for a walk gegaan. Een typisch industriestadje, met ruige randjes. De hoofdstraat bestaat uitsluitend uit McDonalds en Hungry Jack's (en alle overige varianten), tankstations en campingbordjes. Op de straat regelmatig wat yoy yo mtfckr types, compleet met glimglim ketting. Er zijn 2 lange bruggen vlak na elkaar en je bent het plaatsje al weer uit. De 2e brug durfde ik niet over, daar er geen duidelijk wandelpad was, dus ik strandde bij de spoorlijn er vlakbij. Ik had op de heenweg een opgedroogd meer gezien en wilde nog een foto van het zoutmeer wat dan overblijft. Teruggekomen had M fijn een stuk gelezen, en begreep dat ik wat ruimte nodig had. We zitten immers 24/7 op elkaars lip om er maar eens een Hollandse uitdrukking tegenaan te gooien. We aten spaghetti uit blik (verrijkt met wat uranium  euhh  verse groenten, kruiden en tonijn) en slapen vast en lang.

8 maart op naar Cooper pidy (of zo iets ;o))

Ontbijt met een heerlijke bagel en de duif met de kuif zit hier ook.  Toen we aankwamen zat de eigenwijze ozzy vogel boven op de auto, deze hadden we sinds Sydney niet meer gezien, leuk beest.

Het is wederom buffelen vandaag 500kliks naar Coober Pedy. We doen er uiteindelijk 7 uur over met de nodige koffie en fotomomenten. Weird place. We zien de eerste aboriginals op en in de straat als duidelijk kans-armen...zeg maar de negers van ozzy (oneerbiedig gezegd). Openlijk op straat ruzie maken,kinderen half gekleed, moeders met drankfles in de hand midden op de dag, ...wat in de burgelijke (elitaire) volksmond ook wel wilde apen wordt genoemd. Genuanceerder: tussen 2 culturen gevallen. Los van de basic in touch with nature originele aboriginals - en nooit goed genoeg voor de materialistische wereldwaar de bestaande machtshebbers nooit iets van zullen afstaan (zowel op grote schaal als op microniveau). Ze hebben geen winkels, campings, hotels, of zetels in het parlement. Maar ze komen we in de dorpen zoals deze wonen, en willen dan dus ook dingen hebben en bezitten (de film over de cocacola fles in Afrika springs to mind -the Gods must be crazy). Maar goed, we staan op een vreemde camping (onder een scherm, vanwege de warmte) en hebben vanavond wat door het dorpje gelopen. Weird, zoals de ene helft onder de grond woont, en de rest in een soort ghetto.  Vandaar de geladenheid van sommige argumenten in Graham's betoog....hij schaamd zich en is betrokken bij zijn volk....

We komen bij een soort heuvel met allemaal stokjes erin, en klimmen omhoog. De stokjes, blijken luchtpijpjes te zijn van de kamers van het ondergrondse hotel. (het dugout principe was wat ze vroeger toepasten om hier te wonen, eerst mijnen en het gat wat je overhoud kun je mooi in wonen ...lekker cool....)  We treffen 2 oudere Italiaanse dames, waar M mee in gesprek raakt, het enige wat ik mee krijg is dat ook deze mensen geemigreerd zijn. M gaat zelfs mee het hotel in om het hotel/kamers te bekijken.  Kan ik mooi de ondergaande zon 40 keer fotograferen. Onbeschrijffelijk mooi weer. Wat ook vreemd is hier, zijn de vele hoopjes. Dit stadje bestaat vanwege de opaal mijnen. Iedereen zit dus als een gek in de grond te wroeten op zoek naar deze vreemde stenen (zijn geluk te beproeven), die schijnbaar gevormd worden door siliconen die in een steen sijpelen en door de druk en jaren heen veranderen in ...ja  ik zou het kleine kunstwerkjes van God noemen. Op iedere opaal die we tot nu gezien hebben zit een miniatuur schilderijtje (abstract wel te verstaan).

Op de heenweg zagen we weer vage ijsmeren (van zout) en enorme roofvogels, aaseters eigenlijk. Deze beesten bleven toen we er vlak langs reden gewoon zitten. Ze zijn enorm groot net als de dode kangeroe die ze aan het opeten waren. Anders gezegd ze lijken op een volgroeide kalkoen (qua formaat), alleen kunnen deze vliegen (like a leaf on the wind watch how they soar,prachtige dieren). Vlak buiten Coober ook nog een heel klein hagedisje in het rood (hoe passend bij de 15.000 soorten rood in de steeds kaler wordende vlakte).

We zitten overigens nog steeds in S.A. Ik had verwacht dat we al in The Northern territory zouden zitten. Maar dat is pas na Coober Pedy wist M te vertellen. Ook valt op dat er nog best wat begroeiing is hier en daar, vnl shrubberies ("nie- en what's your favourite colour")

Uiteraard zijn we al een paar keer van de weg gereden door de befaamde road trains. Zelfs door een astronomisch lange, echte trein. (zie foto).

We luisterden ditmaal naar een interessant interview over de Patient from Hell, een wetenschapper die zelf kanker kreeg. Viel wat tegen, we hoopten op een andere invalshoek, de moraal van het verhaal blijft echter een goeie, van zijn boek: de artsen en dokters doen hun uiterste best en zijn betrokken, maar tegelijk gevangen in regels als 15 min per patient en alleen gemiddelde behandelingen. Vanwege de verzekering en statistische feiten, het advies: neem een eigen vertrouwenspersoon mee die je kan helpen subectief te kijken naar jouw proces en het meest belangrijke: wat het beste voor je is. De artsen voeren alleen een objectieve en niet grondige risico analyse uit. Aan jou (met hulp als je wilt) om dat nu juist wel te doen.

Verder waren we stil in de auto, zoveel leegte nodigt uit om je hoofd te legen. Heerlijk gevoel. Bij de eerste koffie hadden we wel een confronterend moment (positief) over de invloed van onze ouders. Met alle respect voor hen die immers net als de bovenstaande artsen het beste doen en voor hebben, is het vaak anno nu voor de inmiddels ook volwassen kinderen zaak dat ze zich ontdoen van de automatismen en mechanieken die ze van de ouders hebben geleerd. We hadden er een te pakken en hem hopelijk bewust nu (komt in het kort neer op de gereserveerdheid van mensen uit oudere generaties om niet hun eigen gevoel te onderzoeken en bespreekbaar te maken).

9 maart Op weg naar Uluru

De avond ervoor baalde ik dat we de Pitchblack/Mad Max tour hebben gemist. Kwam de caretaker tegen, we konden om kwart voor 6 's ochtends op pad leuk! Met de 4x4, want het was ergens midden in de desert....

(Mad Max en Pitchblack -de voorloper van I Ridick- en de meest prachtige heuvels en kleuren. We stonden eerst nog in het donker, zonder een idee wat ons te wachten stond. Een beetje het Blue Mountains syndroom...amazing.....toen de zon opkwam. De 2 honden gezien - it's an aboriginal thing ;o) en de kameel (zie de foto's). Ondertussen spraken we uitvoerig met de man over terrorisme, abo's. Op de vraag of hij dit soort gesprekken niet erg vond, reageerde hij "I couldn't care less mate, I'm from Coober Pedy". Hij was het eens met onze asessment dat de abo's hier tussen 2 culturen gevangen zitten. Hij vond dat ze moesten beginnen de uitkering te stoppen (speciaal voor abo's, soort schuldgevoel afkopen van de regering omdat de abo's heel lang niet erkend zijn geweest). Ze kopen er alleen maar drank van. Als ze Westers willen zijn, moeten ze werken voor hun geld, en als ze abo willen zijn, hebben ze geen geld nodig, was de gezamelijke conclusie. Zelf vond hij in Ozzy de tropische gedeeltes leuk, die heel rustig zijn zoals een plaats, Cooketown, boven Cairns.

Daarna aansluitend de opal en Coober Pedy tour gedaan met een mega humoristisch oud baasje van 71, die nog erg kwiek was voor een oude mijnwerker.

Het mannetje (met gezicht van (ex minister) Pronk gaat rustig het kleine busje in, eerst rustig zitten en z'n headsetje op, gaat heel langzaam rijden, 5 meter buiten de camping stonden we al 20 minuten stil bij het waterzuiveringdepot waar je 30 liter water voor 50 dollarcent kon krijgen! (in de freaking desert).  Hij was 32 dollar per maand kwijt en friends of his wife have a beautiful garden and pay 230 dollars ...and I am not an excentric millionnaire (doing these tours).

Mega humor, vermoedelijk lijkt het voor de lezer of er iemand last heeft van een zonne steek maar heerlijk authentiek, en gewoon grappig.  Noodling is door de bergen met stof grabbelen op zoek naar a nice piece of opall.

In de campingwinkel ook al wat info over opal gekregen. Raar spul, het lijkt het meest op parelmoer. Erg overgewaardeerd als je het mij vraagt. Sommige stukkies steen kosten een half miljoen!!

In de stad nog meer abo's gezien en gevoeld. Ze zijn hier erg negatief en zielig. Ze kijken je boos en afkeurend aan, alsof ze zijn blijven hangen in de woede omtrent de hele voorgeschiedenis (geen erkenning, slechte behandeling van de abo's door de "Ozzies" vanaf de komst van de eerste Europeanen). Dit is voor een deel terecht, maar uiteindelijk gaan ze zelf nog steeds ten onder aan deze haat.

On the road again.

In een road house halfway there, hebben we onze lunchpauze besteed aan een paar potjes ouderwets flipperen. Was leuk, ff iets totaal anders te doen, en M heeft me alweer ingemaakt...heel cool en berekenend. Ze blijkt een pinball wizzard ;o)

Rond 12:00 uur, nog 400km tot de volgende camping. We zagen weer de giant adelaars.

De vliegen worden nu zo erg dat we al een netje hebben gekocht. We werden er echt gek van en wat een rust. Je loopt voor gek maar who cares... Op de vraag waarom ze in Godsnaam allemaal tegelijk op je gezicht afkomen, kwam het Ozzy antwoord: "cause its the most annoying spot I reckon"!  Een waar mysterie. In het astronomisch grote gebied, van net buiten Adelaide all the way up to Alice Springs....als je de auto uitstapt, zit je binnen 5 min vol met vliegen. Dit betekent dat ze of met je meereizen, of dat het gebied van, ik zeg 2000km2, propvol zit met vervelende huisvliegen...

vrijdag 10 maart Uluuru buroe

We zijn er, bij dit magische stuk steen. 2/3 ervan ligt onder de grond wordt gezegd. Ik wil dus 2/3e van mijn geld terug ;O) Het is onbeschrijffelijk wederom....Zie de foto's

Vandaag stopten we op weg naar Uluru bij een roadhouse waar een  Duits en Ozzy girl werkten. Het was er behoorlijk eenzaam, weinig te doen dan de toeristenbussen die in de ochtend op weg naar Uluru voorbij komen. Ze leken blij met een praatje. De vogels waren er erg mooi.

Vanochtend na het flapjack-ontbijt on the road again. Onderweg kwamen we erachter dat we een uur winst hadden (Northern Territory heeft ook andere tijdzone). We kwamen weer een groot reptiel tegen, wat gewoon stil bleef zitten. We gooiden stenen, klapten, schreeuwden ivm de 2 road trains die recht op hem afkwamen. Zelfs deze monsters van de weg verstoorden hem niet. Uiteindelijk was er een close encounter met Henk en zijn macrolens nodig om het beest de bosjes in te jagen.

Roofvogels langs de weg, groot en klein. Ook wij trapten in de fake Uluru, Mount Connery of zo iets. Vergelijkbaar, maar net ietsje anders (zie foto's), wel indrukwekkend trouwens.

Spiritueel moment met 2 oude abo vrouwen in the sky. Ik geloof dat ik wel zuiver was, misschien een tikkeltje arrogant?

Eenmaal aangekomen bij The Rock, rondje om de kerk gedaan en alle hoeken en gaten gefotografeerd. Echter genoten we daarna niet van een ondergaande zon, maar van een echte electrical storm (as requested door H) zoals hitte soms kan veroorzaken.

Bij lookout Engels echtpaar ontmoet met tips voor New Zeeland, en Duitse jongen. Praatje over the usual en de vraag waarom er zoveel Duitsers hier zijn, 80%. Hij herkende de vraag, maar wist geen concreet antwoord, ze reizen graag. Ik zei erbij, ben blij dat het geen 80% Hollanders zijn.

11 maart Uluru ochtend

De volgende dag,vandaag dus zouden we vroeg gaan wandelen om het ochtendgloren bij Uluru te ervaren. De avond ervoor echter trok alles dicht en werden we getracteerd op een mega electrical storm, wat een prachtig schouwspel !!!  En vreemd genoeg ging het nog regenen ook! (het is immers midden in de woestijn). Het grappige is dat ik in Coober Pedy een ongelofelijke foto had gezien en verhalen gehoord hoe onweer hier soms kan zijn. Wees voorzichtig wat je wenst... De volgende ochtend regende het nog steeds, dus toen de wekker ging om half 6 hebben we ons heerlijk omgedraaid.

Na een rustig onbijt zijn we aan de wandeling (basewalk om Uluru -voorheen Ayer's Rock, de oorspronkelijke aboriginal naam wordt weer gebruikt) begonnen. Het zou iets van 9km zijn en vanaf het cultural centre (viel tegen) 4 erbij, dus we waren zoet. Het bleek later weer wat te gaan regenen, en we hebben een ware mystieke ochtend beleefd. De berg had aan alle kanten kleine watervalletjes, en de paden waren riviertjes geworden (we liepen dus door oranje modder- gaaf). Aan de lange kant liepen we een stuk uit elkaar en het mooie was los van het feit dat er verder niemand liep, en het heerlijk stil was, dat het leek alsof er wolken uit de berg kwamen (zie foto- waarschijnlijk zitten er gewoon abo;s in de berg vreselijk te roken vast een bepaald soort kruid of wierook ;o).Het had een heel mystiek gevoel zo... woorden schieten zoals altijd te kort. Heel fantatisch was het en we hadden beiden afzonderlijk van elkaar een vergelijkbaar mystiek gevoel als toen we in Portugal waren (in een afgelegen heel oud kasteel -in een plaatsje vlakbij Lissabon- waar we voor ons gevoel door de tijd reisden - toen was het ook regenachtig en stil...alsof de regen alle toeristenenergie eraf spoelt en de authenticiteit weer voelbaar is).

Helemaal voldaan reden we in stilte terug, een heel tevreden stilte. Aan het eind kwamen we nog een NL stel tegen die in Engeland woonden en nu een jaar aan het reizen waren. Maar die verdienen eigenlijk geen entry, zeker niet na zoiets indrukwekkends als deze wandeling.....

Terug op de camping moesten we uit gaan vinden of we zouden gaan helikopteren. We wilden dan wel met zonsop- of ondergang, dan zijn de kleuren het immers mooist. Zo mooi dat er echt iedere ochtend en avond op vaste tijden heel hordes met bussen overal vandaan op de berg afstuiven en een half uur later weer terug. Beetje jammer dat dit zo gaat maar ja, het is een vrij land. Wij hadden er eigenlijk weinig last van, zeker omdat wij niet bij die designated plaatsen gingen staan als het druk was. En dan is dit niet eens het hoogseizoen.

Het weer zou opklaren dus we boekten voor de volgende ochtend een vlucht van een half uur. Het was wel wat aan de dure kant, maar dit zou dan meteen M haar verjaardagscadeau zijn...dus ik mocht van mijn eigen rekening pinnen ;o(.... Die middag zouden we eens gaan kijken bij de Olga's (vele hoofden -een stuk steen 50 km verder). Er zijn mensen die deze rots mooier vinden dan Uluru. Nou dat maken we zelf wel uit. Op de heenweg gestopt bij de aangewezen kijkplek. Daar staat al een berg met Japannertjes....oh wat irritant. En het punt was niet eens zo mooi.

We reden snel door en kwamen aan de andere kant van deze nu toch best wel bijzondere formatie, de Olga's. Het bleek dat er een gorge (kloof) was waar je in kon lopen, dus dat hebben we maar gedaan. Al wandelend tussen nog meer toeristenbussen (vnl bejaarden...beetje lullig dat ze die hier een gammel bergpad insturen btw) vroegen we ons al snel af waar lopen we eigenlijk naar toe? Hoewel de omgeving erg mooi was, de stijle wanden, en de kleuren. Aan het einde van een fijne wandeling vonden we 2 enorme bergwanden die te smal worden om doorheen te lopen...vaag.  Zet dan op z'n minst een groot bord aan het begin, mind you this is NOT a lookout.

12 maart Uluru helicopter ?

We stonden nu wel vroeg op en we zagen sterren, dus we maakten een goede kans. We zouden worden gebeld door de piloot, als het niet door zou gaan. De telefoon bleef stil. All excited stonden we bij de ingang van de camping, waar we opgehaald zouden worden. 36 minuten vliegen over Ayer's Rock en de Olga's. De zon kwam al bijna op. Ik werd al een beetje ongerust, en ging maar eens bellen. Wat bleek, de sukkels hadden ons voor maandag geboekt, het was nu zondag (!) daar stonden we dan met ons goede gedrag... Nou dan is het wel duidelijk, we were not meant to fly here :o( We hadden de avond ervoor en ook 's ochtends nog uitgebreid alle opties onderzocht daar het zo bewolkt was. Is het wel slim om te gaan? Kunnen we niet langer blijven hier enz? Wat vinden de abo's er eigenlijk zelf van en wat zegt onze intuitie? Onze eindconclusie was, als we gaan, gaan we all the way, dus de dure vlucht en met zonsopkomst of ondergang. Terug naar de Van dan maar.  We gaan de zonsopkomst vanaf de grond bekijken.

Voelde even vreemd, waren we dan niet meer gezegend. Hadden we iets niet goed gedaan? Iets waardoor we dit als gevolg ervaren? Loslaten maar. Op weg naar de magische steen waren we de gehele helikopter alweer vergeten (tot hij langs kwam vliegen dan ;O).

De berg lag er prachtig bij. Foto's maken en verbaasd staan over de hordes bussen die alweer on the move waren. We reden verder rond en waren erg blij dat we niet bij sunrise point waren gaan staan, want het was net een bedevaart. Iets verderop was het heerlijk rustig. We besloten dan maar te gaan ontbijten, weinig vliegen zo waar, de zon op onze bol en de verlichte berg op de achtergrond. En wat kregen we cadeau....een prachtige regenboog, en nog 1 en daar nog 1 uit de berg....we waren weer gezegend ;o) Niet alleen waren we onderdeel van de 1% die Uluru met watervallen heeft gezien.  We behoorden nu tot een nog kleiner percentage die The Rock omringd zag door regenbogen. We vertrekken met een blij, tevreden gevoel en zien 'm steeds kleiner worden in de achteruitkijkspiegel. Ook de Olga's zwaaien we gedag en we crossen verder richting Alice Springs.

Onderweg komen we nog langs een road flood (woeii, met de Van door een heel grote plas -na de heftige regen/onweer van de dag ervoor). Er vliegen veel roofvogels rond. 1 is een nest aan het bouwen. We stoppen verder weinig en komen dus snel verder...

Met ongeveer 6500 km op de teller rijden we Alice Springs binnen.

De omgeving hier is ook weer anders.  De lucht was vandaag inspirational, de wolken waren allemaal kunstwerken in de lucht en zo mooi beschenen door de zon. Ik zat soms meer omhoog te kijken dan naar de weg.

En jawel we hebben weer nieuwe dieren gezien: camelen in het wild. Toen we onderweg stopten nog bij een vaag roadhouse (tankstation en cafe en soms gratis camping erbij) zagen we daar een mannetje op de grasmaaier crossen, broodmager, wilde baard en een echte Ozzy hoed (cowboy model). En zo bruin als een aboriginal, echt zo een die slangen pakt met z'n blote handen. Wat een herrie maakte die grasmaaier met z'n zware diese motor. Wat enigzins tegenstrijdig met dit ruige beeld is, dat het een heel grote grasmaaier was, voor een heel klein stukkie groen (we zitten immers midden in de woestijn).

We zijn voor we naar een camping op zoek gingen naar een Desert park geweest (tip van de VVV mevrouw). Een heel mooi soort van dierentuin, zonder enge kleine kooien. Er zaten vnl. vogels,  1 kangeroe en wat nocturnals (vnl slangen en lizards, nachtmuizen). Het mooie was dat we in een keer een boel lizzards zagen, die je in het wild nooit ziet, omdat ze uitsterven, 's nachts leven enz. En persoonlijk was ik erg blij met de "thorny devil", een heel klein raar beessie met letterlijk overal thorns, een soort prehistorische egel, gefilmd en al. De rest van het park was zo mooi opgezet, dat we spontaan tot rust kwamen van de uitstraling ervan (we hadden net ook ff 500km gecrost).

Die avond nog wat geinternet, om vliegprijzen te vergelijken van Alice Spring naar Cairns, onze volgende bestemming (aan de  Noord/ Oostkust)

13 maart Alice Springs

De laatste nacht in de Van, het is toch wel een fijn vooruitzicht: normale bedden. We zitten enigszins over ons budget heen ;O)  We hadden 90 euro per dag en als we geen noodfonds aanspreken, zouden we nu nog 45 p/d hebben ....niks normale bedden, we gaan op bankjes in het park ;o)

We staan naast op de camping naast Ken en Barby, die erg jong zijn bovendien (unable to relate). Wat opvalt is een subtiele energie die best wel een impact heeft. Het lijkt op: wij zijn mooi en aantrekkelijk, dus come and entertain us. Er gaat verder weinig van uit. Toch staan ze in dit verslag om dat het ook iets intrigerends heeft, knappe mensen. Vaak als je goed kijkt, is het enorm betrekkelijk. Maar soms zijn ze van binnen ook heel schoon. Toen wij aankwamen was er een kort contact, g'day neighbour' en daarna met het electriciteitssnoeur maakte ik een grapje (kabel in de knoop) en ik zat er aan te sjorren, en vroeg grappend of het me zou lukken de Van om te trekken. Daar moest oprecht om gelachen worden (was ook oprecht grappig). Leuk om dan toch een ingang te vinden, maar verder unable to relate dus.

We zouden vandaag in gaan pakken. Om M wat ruimte te geven ging ik al vroeg aan de wandel. Weer veel vogels gezien, en een stel vreemde bomen. Dit deel van de stad was weinig aan, veel industrietoestanden (autoverhuur\ onderdelen enz). Wel steeds groepjes abo's die maar steeds aan de wandel zijn (geen idee waarom of waar naar toe). Ook hier kijken de meeste niet echt blij.

Terug op de camping had M de tas vol en kon ik na een douche aan de slag, maar we moesten eerst maar even een ticket regelen.....dus zou ik mijn tas op de parkeerplek gaan doen....regelmatig als we tegen een ruimte probleem aanliepen kwam het idee op de volgende keer 2 vans te nemen (1 voor haar en 1 voor hem ;O)

Bij het Quantas kantoor aangekomen, werden we geholpen door MW ijskonijn, echt een 'zakendametje'. Toen ik aanhaalde eigenlijk niet extra te willen betalen voor het wijzigen van onze tussenstopdatum, (dit was ons nl. ook verteld door het reisbureau) omdat we al een 'shit load of money' aan dit ticket hadden uitgegeven, kon ze er weinig mee (leefde niet echt mee).  It 's a hard life, is wat ze letterijk zei .(daar dacht ik het mijne van). Om een lang verhaal kort te maken, het duurde nog een tijdje (we hadden nog meer vragen zoals hoe een stoel met beenruimte te regelen voor de 20 uur durende terugvlucht). Op een gegeven moment stelde ik haar de oprechte vraag of ze toevallig wist waarom de abo's de hele dag heen en weer lopen en waar naar toe? Toen was het ijs gebroken. Zij kwam zelf uit Sydney, was hier pas een paar weken, en had zichzelf dit ook al afgevraagd. Later zal blijken dat zij bij onze tickets in de computer het verzoek om beenruimte heeft ingevoerd (geen garanties) en zouden we comfortabel naar Cairns vliegen. Later bleek ook dat we

Tijdens het inleveren van Campervan was Adam relaxed zoals gewoonlijk. Zal een positief oordeel geven aan ons reisbureau, die dit graag wilden weten. Op het vliegveld ontmoeten we Hollandse dames, die ook al 6 maanden op reis waren (de meeste NL ers die we spreken zijn 6 mnd of meer op reis). Ook een mannetje die een snackbar heeft, hij zou al gestopt zijn met werken ware het niet dat de regering iets veranderde voor ondernemers waardoor hij toch langer door moet, en die zaak raak je aan de straatstenen niet kwijt....  grappig en triest tegelijk.

De vlucht was relaxed. We hadden spontaan ;O) grote seats gekregen ;O) Heb het broodje met ham/kaas/boter en M 's portie ham opgevroten. Dom, na 2 maanden nauwelijks lunchen en alleen licht voedsel, kreeg ik in Cairnes al gauw buikpijn en zat de rest van de avond in dit vreemde hotel-huis (guesthouse) op de te kleine wc.

Er zitten crocs (crocodillen) hier in Cairns. Vandaar dat niemand op het strand loopt ;O) En er vliegen reuzebats. (fruitbats) Deze zien eruit als batman. In tegensteling tot bij ons, die kleine fladderaars (vleugels tegen elkaarin) vliegen ze hier met 2 vleugels tegelijk. Er zitten ook kleine.

Het is regenachtig (the rainy season).

14 maart Cairns (4 dagen)

We belanden in een guesthouse (tip van onze reisbijbel). Geen hotel, maar een vader en een moeder, en de huiselijke sfeer experience. Neighbour Dan the Man springs to mind (Fiji). Ik vind het maar niks, maar de auteur van de Lonely Planet zegt dat het geweldig is. Ach ja, we slapen voor het eerst weer in een normaal bed sinds de Van en hebben iets meer space dan de Van (een boxspringbed van voor de oorlog). Ik had het niet voor mogelijk gehouden, maar de campervan is beter voor mijn rug, dan dit monster ;o) We slapen vroeg, hoewel ik regelmatig ff ga kijken of de wc deur wel goed dicht is  ;o)

Die middag gaan we naar de lokale Croc(odile) farm. Ooit begonnen omdat in de omgeving een enorm grote croc huisde die de eerste toeristen (Ozzy's) aantrok. De plek is uitgegroeid tot een soort wildlife experience park. We gingen met een boot de wetlands in. De gids had een stok met een stuk vlees eraan. Is natuurlijk niet echt als in het wild, maar deze beesten worden niet tam.  Uiteraard was het meer stoer geweest om dezelfde boot te bevaren ergens verderop, maar daar hebben we geen tijd meer voor. En eerlijk gezegd, wilden we alleen maar de croc experience. En die hebben we hoor...wat een monsters... Er werd een entertaining presentatie gegeven van hoe een croc aanvalt inclusief de famous death roll.

We zagen ook nog een heel mooie witte uil gewoon in de boom.  Prachtig en alsof dat nog niet genoeg was de enorm grote blauwe vlinder die hier veel voorkomt, het is net een vogel. Helaas erg bewegelijk, dus niet te vangen met de camera...maar o zo mooi blauw en zo groot... een beetje het Roger Rabbit gevoel (tekenfilm in real life).

Die avond zijn we na 2 dagen guesthouse from hell gevlucht naar a nice big hotel. We krijgen zelfs korting op de kamer omdat we bijna weglopen omdat de kamer te duur was - het was echt geen onderhandelingstactiek,vanaf nu wel echter ;O) De volgende ochtend met Reef Magic naar de Great Barrier Reef. De trip ernaar toe was in een catamaranboot (40 mensen), en het waaide behoorlijk (it's going to be a bit bumpy)... Bij de bakjes met zeeziekpillen zei ik letterlijk "I'm a real Bruce, I won't need those". Gelukkig aanvullend achteraan: "I'll be sorry I said that I reckon"  ;o) 

Ziek was ik, mijn God, ik ben nog nooit zo kotsend misselijk geweest (vergeef me de beeldspraak). Ik had zelfs een korte black out....(voelde achteraf als doorbraak in eigen healing process). Goddank ging de boot naar een soort ponton midden op het rif.

Jammer dat ongeveer het gehele reef is opgedeeld in blokken aan verschillende maatschappijen (als een soort ruilverkaveling). We hadden het er vooraf nog over niet met zo'n grote boot te gaan, maar dan zou je de hele dag dobberen op een zeilboot, en dat wilde ik M niet aan doen (want zij zou toch degene zijn die ziek zou worden; ik niet, want ik heb echte bruce-zeebenen). Eeuwig dankbaar dus, maar eenmaal bij de ponton bewoog deze ook nog!!  Gelukkig niet zoveel. Er was 1 wat oudere Italiaanse dame die licht in paniek raakte (je kan nl niet meer weg of terug; ja met de scenic helikopter, maar da's erg prijzig). 

To dive or not to dive, voor 80$ kon je de introductiedive doen en als er al een plek op de wereld is waar ik zou willen duiken, was het toch hier. M, helaas was wat claustrofobisch, onder water op deze manier (kan me daar iets bij voorstellen btw). Met deze zwakke maag wist ik het niet meer zo zeker. De duikinstruktrice, een naar eigen zeggen:  vrije ziel, geboren in Armenie en opgegroeid in Egypte, was zo enthousiast dat ik toch maar meeging. Samen met een puber die nederlands was en in Engeland had gewoond en nu sinds een half jaar met pa en ma in Ozzy woonde.  Het bleek een wonderbaarlijke ervaring, het ademen en water in je mond + bril viel echt alles mee, bovendien leren ze de truukjes omdat te verhelpen. Eigenlijk voelde ik me er vrij snel thuis...en toen kwam Wally....

Een ongelofelijke vis waarvan de meeste mensen niet meteen geloven dat hij echt is, maar thuishoort in Sesamstraat.

Na vele vissen en koralen, moesten we weer terug en ik wilde nog een keer, maar eerst even een lunchen....bbbhhue,  dacht het niet. Iedereen die niet het anti-zeeziekpilletje op had, at niets. Koppie thee ging er wel in, op naar de volgende duikronde.

Die fles op m'n rug deed sterk denken aan mijn rugzak...rond de 25 kilo. En dan samen met het balletpak, moet er bizar uitzien. Bigbird uit Sesamstraat?

Terwijl H ging duiken, heb ik (M) de snorkeltour voor beginners gedaan (ik had een pil tegen zeeziekte genomen en gelukkig nergens last van, zo lang ik maar niet teveel naar de anderen keek die wel over de reling hingen of papieren zakjes van de zorgzame crew kregen). Deze ronde ging over het rif. H had mij gezegd dat er netten zouden hangen (ivm angst voor gevaarlijke waterbeesten). Bij navraag bleek er niets van waar, "je wilt toch vissen zien". Door de goede begeleiding stapte ik zonder veel na te denken het water in. Gaaf. Wat een prachtige wereld, onder water. En Wally is unbelievable, enorm grote vis, die je als een huisdier aan kan raken, vind ie leuk (hij schijnt iedere dag langs te komen als de groep bezig is). Heb verder leuk gebabbeld met het NL echtpaar wat in Melbourne woont (de vader en moeder van het meisje wat met H ging duiken).

De 2e duik was vrij zwemmen, en we gingen een rondje rond de afgrond van het rif. We zagen scholen vissen, groot en klein, de meest onbeschrijffelijke zeeplanten, krabbetjes, sterren enz. Aan het einde van de rit zelfs een barracuda,die ons vanuit een schaduwplek in de gaten hield. Hij shimmerde in en out of existence, doordat hij precies op de grens zat van zichtbaar en onzichtbaar, heel surreeel....

Ik zat vol met energie en de onboard marinebioloog gaf nog een snorkeltour voor gevorderden langs de rand van het rif. Daar gingen we samen ook nog mee op pad. Viel wat tegen natuurlijk na the real thing. Het was wel even spannend, daar het laag water werd, kwam ik in een stroomvlak boven het rif, en als het niet aan onze bioloog lag, zat ik nu vol met gaten. De golven ploften me steeds bijna bovenop het puntige koraal. Hij trok me gelukkig daar weg... Het was een flinke zwemtocht die we langs de rand maakten. Ik, M, vond het meest eng om van de kleine boot in het diepe (onbekende) te springen. Verder hield ik constant ogen open voor evt enge vissen/haaien, het was uiteindelijk de rand van het rif naar de veel diepere pacific ocean.

We weten nu ook wat het rare schrapende geluid onder water is, dit zijn de vissen die het koraal eten..weird...

Een geweldige dag, met een aardige, betrokken crew. De terugreis verliep gelukkig iets rustiger (wind mee).

In ons heerlijk hotel hebben we onszelf getrakteerd op een maaltijd op de kamer. Thaichicken, en opgerolde rijst something, salade, en zelfs een toetje (iets met crumble rhubarb&apple). Verrukkelijk! We kijken wat Oz TV die overigens erg veel op de BBC lijkt (goeie kwaliteit) en genieten van ons Kingsize bed....

De volgende dag weer op avontuur, maar nu naar een ander gebied. Het heet Green island en is een door koraal/planten/weer en wind ontstaan eilandje. Helaas hebben ze er al een (Japans) hotel op gebouwd. We hoorden van het NL stel vd de dag ervoor, dat het te koop stond (hij was zakenman of iets). Voor 65 miljoen dollar kon je de hele kidne keboudle kopen van de aboriginals. Zij hadden schijnbaar wat cash nodig...

De boottocht was dankzij nog minder wind een stuk rustiger (hoewel ik nu ook gingertabletten heb ingenomen, just in kees). De boot zit propvol met Japanners....en ze zitten allemaal binnen...en het ruikt er echt naar noodles ;o)  Vreemd volk, moeten we ook eens gaan bezoeken....

Op het eiland liggen we vrij snel in het water en tot onze enorme verrassing zwemt er een schildpad langs ons. We zwemmen een stukje met hem mee, hij is mooi lichtbruin/geel en kijkt ons af en toe aan. Hij komt ook soms boven om lucht te happen ...wat een prachtig dier. Het lijkt dat wij de enige zijn die hem zien, wat ons het inmiddels bekende gevoel geeft speciaal te zijn. Na een rondje eiland lopen we naar de mooie koraalformaties die je in de onderwatertank kunt zien.

Aan de andere kant van het eiland waar geen lifeguard zit, mag je ook zwemmen. Dus dat doen we... Hier is meer helder water (minder druk)en we zien weer vanalles zoals een mooie schelp die beweegt (diep paars), krabbetje in rots, M ziet een jelly fish, de pijlvis die vlak onder het oppervlak zwemt. Het zwemmen daar is een beetje als vliegen. De zon breekt ook goed door dus de visibility is optimaal, en gezegend zo midden in het rainy season.

Moe en voldaan weer naar huis.

Veel vlinders in Queensland, de beroemde grote blauwe gezien, meerdere malen. Wat een majestueus beest...helaas te snel voor de camera...ook een heel grote zwartwitte en gele, prachtig!!!!  En nog meer verschillende vogels, planten en bomen. De diversiteit is stunning...en overweldigend. Dit is een tropisch gebied, vandaar....

Brisbane

We vliegen 's ochtends erg vroeg. Dus om 3 uur 's ochtends is onze wake-up call...

De taxibus brengt ons en we zijn keurig op tijd. De man was erg aardig, Duits en geemigreerd ;o)  Het incheckken gaat wat moeilijk, een dametje achter de "kassa" vind het prachtig om reizigers te pesten, onze tassen zijn te zwaar. We verplaatsen wat om deze theemuts gerust te stellen en mogen door. M heeft in haar handbagage een gevaarlijk object....het zit niet in haar toilettas....nog een keer door de scanner...het zit in de first aid kit (deze zit normaal in de rugzak....het blijkt een opvouwschaartje te zijn (waarvan we niet eens wisten dat het erin zat)....Fuckcrying out loud.... Tegen de tijd dat je daar iemand mee bedreigt, heb je een baard, die je met dit schaartje NIET af kan knippen. Gelukkig moet de douanemevrouw (een al wat oudere) er zelf ook om lachen.

In de plane kwam de koffie juffrouw en ik wilde wel koffie... Da's dan 3$ zei ze terug....Euh....Eigenlijk wil ik geen koffie (we hadden niet direct door dat we in een Easyjet achtig toestel zaten).

Naast ons zat een mevrouw die Paula bleek te heten. Ze had haar hele hebben en houwen verkocht (in Engeland) en was nu aan het rondreizen. Ze bleek op een soort spiritual quest te zijn, en we hebben 3 uur aan 1 stuk zitten kletsen. M was allang weer in slaap gevallen, het was nog vroeg immers. Na afloop de gebruikelijke e-mail uitwisseling, ze ging naar vrienden in Brisbane en zou hierna naar Thailand gaan, om daar een of andere cursus te volgen. Iets met handoplegging of voetreflex toestanden. Was erg onder de indruk van deze ontmoeting, daar in korte tijd we tot vrij diep konden gaan. Het hoogtepunt voor mij was het bespreken van de ontmoeting met de Tibetaanse monnik. We moesten beiden een traan wegpinken (verder bleken er uiteraard de nodige overeenkomsten,ze had haar net overleden vader beloofd te gaan reizen...enz). Achteraf deed ze me denken aan Joke in more ways than one.

Na aankomst in Brisbane meteen een auto gescoord, want we waren on a mission to Bundaberg (er zouden hier turtles zijn op het strand).

Na een kleine 300 km kwamen we aan in het plaatsje en wilden geen moeilijk gedoe, dus een duur hotel. Ruzie, na vroeg op en lange reis in Bundaberg (om niks eigenlijk= ontlading)
Wel meteen mee aan de slag gegaan, en onderzocht hoe onze motivaties werken....  "wat willen we "focus = reality".

Na een kopje thee in de zon, rijden we rustig naar het natuurpark. Wat als eerste opvalt, is de ontspannen sfeer van deze hele streek. Niks geen bussen vol met toeristen. Een boer ploegt het land wat nog steeds rood van kleur is...als ook de stof...amazing zo in de ondergaande zon.

Bij het park aangekomen, moeten we vrij lang wachten tot ongenoegen van de mensen achter ons. Daar is de ranger al hij legt uit dat er geen garanties zijn dat we schildpadden zien (of eigenlijk babyschildpadjes-want de grote/moeders zijn al weer vertrokken) want de extreme hitte heeft veel eieren beschadigd (boilt om precies te zijn). We wandelen wat rond in de hut die volhangt met foto's en info. En eten buiten een patatje uit de kraam die hier verderop staat. En daar klimt een possum op de tafel, blijven geinige beessies. En ineens wordt groep 1 geroepen (omdat we 's ochtends telefonisch al hadden geboekt zitten we in groep 1), we mogen. Het blijkt een echt avontuur, in de volle maan, die nu weer wel in de lucht blijft hangen (??)  lopen we met ongeveer 15 mensen en 1 ranger langs het strand.  De relaxte sfeer, het is alsof je in een discovery aflevering meedraait.... 75 flatbacks gezien (zien kruipen uit hun nest richting zee)....aangeraakt en gefotoot ;o) Prachtig! Ze hebben een soort GPRS signaal, als deze schildpadjes overleven zullen zij over 30 jaar als zij volwassen zijn, precies op dit strand terugkomen om eieren te leggen. Verder leven zij oa in de omgeving van eilanden bij Indonesie.  Een aantal mensen worden op een rij gezet richting de zee en moeten hun lantaarn naar de grond schijnen, de kleine buggers bewegen nl onvoorwaardelijk richting de sterkste lichtbron.... en daar gaan ze, de grote oceaan in... 1 op de 1000 zal het maar reden. Op de terugweg een 1.5 meter lange grijze slang over de weg voor de auto langs, de foto is mislukt. Maar erg dankbaar deze in het wild te zien. Nu we niet meer op campings enzo zitten....want hij gleed richting de camping. Later ook nog een possum....
Zelfs als we geen schildpadden (of gewone padden) hadden gezien, was het een magische avond...heerlijk zacht en volle maan. M maakte een wonderlijke foto van een oranje lucht. We genoten van alles daar... Een bijzondere plek/moment, zeker na het drukke Cairns....
 

Brisbane 19 en 20

Daarna naar Brisbane, een rustige stad, we konden gelukkig de rental car inleveren op het internationale vliegveld. Ooooh which reminds me.... je moet hier op de nationale luchthaven dus ff 3 of 4 dollar betalen voor een baggagekarretje, ik ontplofte bijna. Ik betaal me scheel aan alles (luchthavenbelasting bijv. en dan ook nog voor het freaking karretje... het gaat om het principe....). Na het boeken van een hotel dat ons op zou komen halen, leverden we de auto in en voila daar zaten we in ....een soort bunker... Wat een vreemd hok, het bleek geen hotel maar een 'inn', maar we hadden dan wel gratis diner en breakfast. De volgende dag de stad in, en wow we konden ook hier weer met een ferry. Ook deze keer was het een heerlijk en mooi stukje varen. Nogmaals is de sfeer hier anders, het is een stuk rustiger, ook qua mensen... We zijn de eerste dag alleen aan de ene kant van de rivier aan de wandel gegaan en ervaarden deze subburb als meer negatief, vooral omdat we in een beetje ruig hotel zitten (veel arbeiders en oudere mannen die niet de hele dag zeggen: no worries, sterker nog ze kijken door vermoedelijk jaren lang hard werken met een blik van als je tegen mij zegt no worries krijg je een headbut). De volgende ochtend gingen we de stad verkennen en op zoek naar het  vvv. Het bleek al uit de folders dat er weinig in town zelf te doen is, op zondags was zelfs het enige museum dicht. Er blijkt een dolfijnen voederattraktie te zijn, maar daar moet je 's ochtends al heen en ook blijven slapen. Dat is voor ons geen optie. Maar er is ook een lookout punt op een ander eiland voor de kust, waar we wel heel kunnen. We gaan naar Cleveland. Met de trein, dan met de boot naar het eiland, en dan nog een half uur bussen (totale reistijd: 2 uur). Eenmaal aangekomen, bleek de reis best leuk op zich. Je ziet wat van de omgeving, van de mensen, en een stukje varen was ook nu weer erg gaaf. Bij de lookout bleek de oceaan, de South Pacific, er onbeschrijffelijk bij te liggen. We waren btw weer gezegend met prachtig weer, en btw net op tijd weg uit Cairns waar nu de sterkste cycloon in 30 jaar was aangekomen (level 5). Bepaalde plaatsen rond Cairns werden zelfs ge-evacueerd. Geen vluchten meer enz...
De lookout was ronduit magisch, en... we zagen dolfijnen, beetje ver weg maar, missie geslaagd. Later liepen we nog verder en wees een Ozzy familie ons een schilpad en een fazant...dus we waren weer helemaal blij ;o) Terug in de city nog ff filmpje pakken, maar eerst een world wide wrap (maroccan style compleet met cous cous heerlijk). De film van vandaag Firewall (Harrison Ford) hoe kan het ook anders, moest wel met mijn professie....Het alternatief was een film met (en ook van geloof ik) Sjors Cloonie, maar deze draaide te laat om nog de boot terug te kunnen haleen. D die staat nu op de te downloaden lijst...voor als we weer terug zijn....

De film viel technisch inhoudelijk zwaar tegen. Ik heb 2 regels router code gezien, de rest was gewoon misdaadfilm...maar vermakelijk en de zaal was zo goed als leeg....

De volgende dag nog gewandeld op de Southbank, waar ze een artificial strand hadden gemaakt...beetje vaag...duidelijk toeristen allures... Terug door het park naar de City hall (gemeentehuis) want daar zouden we omhoog kunnen om de stad te overzien, ware het niet dat het vol zat met schoolkinderen (compleet in hun uniformpjes). We kwamen door tijdgebrek tot de conclusie dat we picked the wrong day...en wilden weer naar buiten. Maar ook bij de lift naar beneden stond nu een que met kids...We waren gevangen in het gemeentehuis. Lollig.
Al met al mooie rustige stad, opvallend veel orientals hier en minder snelle trendy mensen dan in Sydney en Melbourne.

Inchekken en wegwezen... wat, geen voedsel aan boord van dit jetstar toestel...We krijgen een voedselbon opdat we het zelf kunnen kopen, 12$ pp da's niet veel... op een round de world ticket....Nou ja, dan gaan we op zoek... En daar stonden we ongeveer 20 minuten te passen en meten en ze hebben nooit waar je echt zin in hebt  het Chinese meisje zal wel gedacht hebben, God Tao of hoe heet bij hun de diety hoe moeilijk kan het zijn....). We hadden er zelf in ieder geval wel lol om...beetje hype ook vanwege voedselgebrek I reckon, nu op 35.000 feet op weg naar Christchurch, Nieuw Zeeland (Kiwi) aan de chips met chocomel. Vandaag weer gewogen....ben nu 97 (was 118) nog 11 kilo te gaan moet lukken in 5 weken ....niet gestopt met roken (te veel in een keer), maar wel 30 kilo lichter.....

We hebben beiden op onze eigen manier van Ozzy afscheid genomen en hopen nog eens terug te komen, want dat zou betekenen dat we of een staatslot hebben gewonnen of ons bestaande reislijstje al hebben afgewerkt ;o)
(in gedachten bedankte ik de abovrouwen uit het rode centre... en de God van mijn hart en mijn begrip voor de vele zegeningen die we mochten ervaren...).

De cirkel lijkt aardig rond we hebben het voor ons uiterste puntje van de planeet bereikt. Achteraf is het allang niet meer zo remote als vroeger, de oude borden staan er soms nog wel nog 350km tot de volgende tank enz. maar Alice springs heeft een vliegveld met dagelijkse vluchten nation wide, en meer hollanders dan vollendam.