Weblog




	We gaan niet al te vaak bellen ;o) Voor vertek ... Tickets Overal vind je goedkope reizen naar ozzy maar zonder luchthaven belasting, veiligheids en kerosine toeslag, uiteindelijk waren we met stopover in US, Fiji, en NZ , en uiteraard een annulerings verzekering 4000 euro armer. Camper Ook dit was een heel avontuur, de reisbureaus hier in Nederland bieden goede en redelijk geprijsde campers, tot 6 maanden voor vertrek. Lang leve het internet, in australie vonden we dezelfde type campers nog wel en voor een lagere prijs. Het aldaar kopen heeft pas zin als je maanden lang zelf gaat rijden. En dan heb je het risico van een slechte auto... We hebben bewust gekozen voor delen met camper, delen met openbaar vervoer en delen met gewone auto. We beginnen met de camper van Sydney naar Adelaide...40 dagen... London Heathrow Jaren lang worden we plat gegooid met reclames over goedkoop vliegen naar bijv. Engeland. Voor 19 euri ben je al enkele reis. (mag je alleen het land niet mee in ... alleen retour) Maar wat die reclames niet zeggen is dat deze prijsvechters geen toestemming hebben om te landen op London Heathrow. Laat dit nu net de luchthaven zijn waar de meeste internationale vluchten vertrekken ... Alleen de KLM en dergelijke maatschappijen mogen hier komen en jawel voor de hoofdprijs van 350 euri. Het heeft 3 dagen internetten gekost van de Boot, via de Eurostar (trein), naar Easyjet deze laatste is het uiteindelijk geworden inclusief hotel overnachting op London Gatwick, met de transfers incluis zijn we nog steeds 100 euro goedkoper uit en een dag langer op vakantie ;O) Zo dat wat betreft de financiele toestanden, we blijven Hollanders he.. inpakken als een Gek 36 kilo pp is toegestaan, kan toch de hele boekenkast er nog bij. Het begin van de reis We zullen officieel in Noordwijk vertrekken op 16 januari met de bus, dan de trein naar Schiphol, daar eten we wat als Patrick en Ton hun mail hebben gelezen ;o). Dan naar London met het 1e vliegtuig. Op London Gatwick slapen we om het geheel ontspannen te houden (geen haast). Dan 17 januari 15:00 uur naar LA. Daar stappen we over voor de laatste vlucht naar Fiji. Waar we terug in de tijd in de ochtend van 18 januari aankomen. Dan heeft de heen reis van deur tot hut op het strand ongeveer 2 dagen geduurd. Het is altijd nog sneller dan vroeger met de zeilboot... Het begin...... Het reisverslag, of eigenlijk de weblog, das voor het eerst, tot dit jaar was het altijd een semi introspectief monotoom reisverslag. Dit keer is wisselwerking welkom, helaas is het niet gelukt om een portal server in de lucht te krijgen, zodat online commentaar kon worden ingevoerd, vergelijk een forum. Ook de mysql db’s heb ik wel aangemaakt maar nog niet kunnen benutten. Hopelijk kunnen we deze simpele blog versie regelmatig bijwerken.... Over uploaden gesprokken we zitten nu op 33000 voet nog 7000km te gaan tot LA dat vertaalt zich als nog ongeveer 8 uur vliegen, en we hebben al een film en avondmaal achter de kiezen... London by bus ( maandag 16 januari) Onze reis begon gisteren al. We vertrokken na een dag inpakken met de bus vanuit Noordwijk, althans dat dachten we. De tijden waren net aangepast dus we stonden met onze loodzware rugzak (steeds bijna om te vallen) een half uur te wachten tot de volgende bus kwam. In Leiden aangekomen, konden we vrijwel direct op de trein stappen, Ton had al gebeld die zou ons ophalen bij het perron. Het voelt nog niet als op vakantie, af en toe zijn er vlagen van nerveusiteit en vreugde, verwachtingen en mooie beelden... maar het is ook volle maan en er is een subtiele vermoeidheid die zich van mij meester maakt. Op het perron konden we Ton nergens vinden, ff bellen “waar ben je” (zie conference Najib Amhali, Veni, Vidi, Vici) Het enige wat men met mobiele toestellen doet is elkaar opbellen en vragen waar ben je nu.... ik sta vlak achter je ..... We moesten met de lift, en na bovenkomst werden we meteen geflitst. Ton was lekker aan het freaken met zijn nieuwe camera, maar wie kaatst kan de bal verwachten. We zouden wat gaan eten. Patrick was er ook al, en Ton die immers werkt op Schiphol, wist een rustig restuarant. We gingen een 5 liften omhoog, en toen bleek dat we onze bagage niet mochten meenemen ...euh... op Schiphol.... De uitgang van het dit zelfbedieningsetablissement was gewoon toegankelijk. Dus eerst de kar wegzetten, en daarna biefstuk halen, Marianne was al meer in de vakantiestemming, die nam alleen een broodje met een soepie. Na wat geklets over het gevaarlijk zijn van vliegtuigen, mijn verhoogde bloeddruk en cholesterol, Patrick zijn ondergewicht en Ton zijn nieuwe cameraatje (yes you can) zijn we richting de incheckbalie gewandeld. Het afscheid was vreemd, is vermoedelijk altijd bij dit soort lange reizen, omdat de tijd niet meer te bevatten is en er geen geldige referentie bestaat. Er kan van alles gebeuren in die tijd. De Easy jet Gate was echt de laatste (net niet meer in aanbouw) nr 31. Het was echt 3,1 km lopen...... Het vliegtuig was goed en wel in de lucht, of het ging alweer landen, te London Gatwick. Daar aangekomen wilde ik een foto maken van het vliegtuig, maar dat mocht niet. We zijn maar op zoek gegaan naar onze baggage, en dit was zo mogelijk nog verder, ik zeg 4 km, en minstens 15 bordjes, naar rechts naar links, naar beneden....weer omhoog. Nu snap ik waarom die luchthaven belasting zo hoog is :o) dien dingen zijn veel te groot.... Bij het laatste bordje vonden we geen koffers...wel een balie waar paspoorten werden gecontroleerd. Dat kan niet kloppen dachten we zo...dus op zoek, en vragen, nee het is daarachter, en daarna kom je langs de duane...anders immers zou je de vraag “heb je iets aan te geven moeten beantwoorden voordat je je koffer terughebt.... Gelukkig kwam er net een hele lading reizigers aan dus we konden fijn gaan que-en. Viel mee we waren binnen 5 min. erdoor, en zowaar daar vonden we onze rugzakken waar ik in ieder geval nu al een haat/liefde verhouding mee had(blij de boeken en onderbroeken terug te zien, haat om het astronomische gewicht). We zijn dus geen douane meer tegen gekomen, vaag, dus we konden naar de courtesy busses. Ook dit ging best gesmeerd, na een kwartier kwam de bus met de naam van ons hotel erop Russ-Hill something, er al aan en er was plaats genoeg. (nog meer London ?) Los Angeles Blij dat we in LA aankwamen. Eenmaal in de douane que, besefte ik me dat ik het fototoestel los in de bagage ruimte had gelegd (niet in de rugzak)... Nou dat was een lekker begin... We moesten in de que blijven staan, en wat een stel chaggerijnen die Amerikanen, heel erg op machtsvertoon, en een keer scheef kijken en ze willen er al op slaan..... Bij de balie aangekomen, wil de cassiere net afstempelen, blijkt dat we het verkeerde vragen formuliertje hebben ingevuld. Dus mochten we naar een andere balie (follow the yellow line), groen formuliertje ingevuld, waar hetzelfde opstond by the way. Andere balie bla bla vertelden we over de film The Terminal met Tom Hanks, daar moest die mevrouw toch wel even om lachen, dat als we dan weggestuurd zouden worden, dat dit dan maar naar Fiji moest zijn. Belachelijk vond ik het feit dat hoewel we in transit waren, we een foto en vingerafdruk moesten laten maken. Dat heeft onze eigen regering niet eens.... en we komen het land (USA) niet eens in. Belachelijk en je hebt geen keus want als je een grote mond opzet of weigert kun je wellicht de cel in ...en mis je je vlucht ..... Meer LA... Fiji (donderdag 19 januari! 18 januari zijn we onderweg verloren -tijdverschil) We komen op Fiji aan in de ochtend om een uur of 5. We komen de slurf uit en de warmte komt ons tegemoet. We staan meteen tegenover het astronomisch grote vliegtuig, en willen een foto nemen, maar de camera laat zien hoe wij ons voelen. De lens beslaat spontaan door het grote verschil in temperatuur en vochtigheidsgehalte. Een medepassagier die heel dom keek toen hij dit ontdekte, zal we het zelfde hebben gedacht, we moesten beiden lachen om onze eigen verbazing. In de laatste que, vonden we dit keer geen punt, we waren er en hadden geen haast meer. Er stond zelfs een Fijiaans trio luao's te zingen heerlijk vals, maar dat hoorde zo. Koffers op de kar, eerst naar buiten voor a smoke en frisse lucht.... euhm... na 25 uur ijskastlucht en nog niet gestopt (pas in Ozzy) Uiteraard zagen de taxichaffeurs hun kans schoon, en begonnen al subtiel te vragen. Ze zijn hier redelijk rustig en ontspannen, niet zo pushy. Dat maakte dat de sympathie toenam, en daar ons beredeneringsvermogen op nog maar 20 % draaide, (met name die van mij) hebben we maar toegegeven, zover zou het toch niet zijn...en dan geven we maar wat extra uit, dat doe je de 1e dag altijd, of het nu aan een waterkoker is of een sjaal... 2 uur rijden later (!), we waren blij dat we in een taxi zaten, ramen open, begonnen we ons af te vragen of we wel goed zaten. Zo op de kaart lijkt het hoofdeiland een beetje op Texel...hoewel de taxi chauffeur erg vriendelijk was en graag gids wilde spelen, hij vertelde alles wat we wilden weten (fiji bestaat uit 350 eilanden, de originele bevolking was vroeger kanibaal, en toen Engeland het koloniseerde - vandaar dat we links rijden ;o) kwamen er veel Indiers naar de eilanden; de belangrijkste geloven alhier zijn christendom en hindoe (een sikhtempel zagen we ook); het belangrijkste exportproduct -en waar de meeste mensen werken- is suiker en toerisme...),wilden we nu wel weer de auto uit... Helaas de gehele rit zou ongeveer 3.5 uur duren, en dit eiland is zo groot als nederland (400 km). We stopten in een van de stadjes voor "Indian sweets" ronduit verrukkelijk, gemaakt van meel, boter en suiker, maar Verkade kan er nog wat van leren... Er blijken geen gevaarlijke creatures bekend te zijn, zoals slangen ed. ook de zee is perfectly safe...enz enz. meer fiji ...klik hier De Eilandraad (zaterdag 21 januari) We stonden vroeg op en wilden voor het onbijt een stevige strandwandeling maken. We vertrokken ditmaal de andere kant op (wisten dat dit ook kon), wetende dat rechtsom veel te lang zou zijn was het plan een klein stuk te doen. Onderweg werd het wel eens tijd om te wroeten... (jij bent het mes waarmee ik in mezelf wroet (Goethe?) De korte versie dat we vanuit oude mechanismen controle willen uitoefenen over onze omgeving om een soort schijnveiligheid in stand te houden. Om werkelijk vrij te zijn moet, men bereid zijn te sterven (metaforisch gezien dan). De confrontatie die ontstond (voor ons beiden) is dat we inmiddels veel weten van hoe het spiritueel zou moeten, maar dat het in praktijk brengen ervan meestal onder de maat is. Het is druk met de carriere, met het huis, met de randstad, met verantwoordelijkheden... En toch is dit geen excuus. Waarom we het dan toch niet voor elkaar krijgen, was reden genoeg om eigenlijk best kwaad te zijn, en dus zetten we het op een lopen. Voor we het goed en wel door hadden, waren we 2 bochten verder, en voor ons gevoel niet ver verwijderd van de helft van het eiland. Maar we hadden niets bij ons, geen drinken, 06, enz. Maar dat is nu juist de point als je alles vooraf "plant" , neemt de kans af dat je jezelf en God tegenkomt... We zetten dus door en behoorlijk geladen kwamen we voor ons gevoel een heel eind tot op de helft. We konden immers in de verte al het tegenoverliggende eiland zien... Met dit in mind gingen we door, hoewel gezegd moet worden dat sommige stukken kust waar we langs moesten met rotsen bedekt was, van die kleintjes die maken dat je als een soort evenwichtskunstenaar in een bepaalde flow moet lopen, anders is het een lijdensweg (tai chi helpt hierbij ;O) en goede schoenen... Helaas had ons Marianne deze niet aan, we zijn beide nl wel bekend met de dans die tai chi is, en zijn steenbok/ram bovendien... Zij verdient dus extra punten omdat voor haar de moeilijkheidsgraad hoger was. Bij sommige stukken was het oerwoud zo aan het "overwinnen" dat we de zee in moesten of de jungle "in" om er omheen te kunnen. Ook hier geld er zijn eigenlijk geen woorden voor de schoonheid die we mochten ervaren ! Een korte impressie ... (klik hier) We hebben er in totaal 7 uur over gedaan en het ergste ...ze serveerden geen onbijt meer ;o) We waren gezegend met zoveel wonderen der natuur, en behulpzame mensen. Toen we op een gegeven moment eindelijk de definitieve ronding hadden gemaakt, kwamen we redelijk snel bij een ander resort, waar we ons eindelijk na 5 uur dorst vol laten lopen. Maar we moesten nog een stukje (if only we knew). Het ging gewoon verder. Bocht na bocht... bleek niet de goeie baai te zijn, en het terrein werd er niet begaanbaarder op. We zijn wat afgeweken van de kust (mangroven waren erg dicht) en liepen door de jungle (pad achter mangrove), op een gegeven moment bukkend om onder een boom door te komen voelde ik een felle steek in mijn arm, en nog een vanuit mijn ooghoek zag ik een geel vliegend beest (ongeveer 8 cm). Ik schrok en het beet me nog een keer nu in mijn zijde. Ik zette het op een lopen, maar voelde het kreng nog steeds en raakte licht in paniek, ik sloeg wild om me heen, en nu zelfs in m'n nek... de eerste de beste tak met bladeren roste ik er af en begon als een gek om me heen te slaan, Marianne was in middels op mijn geschreeuw afgekomen, en bevestigde dat het monster verdwenen was. Stond helemaal na te hijgen, en was ongerust of het beest niet giftig was... zag beelden van dikke armen en grote bulten...en teleurgesteld mbt paniekreactie... Ik durfde ook niet terug om de TechEd pet en de waterfles op te halen (het bleek later een wesp te zijn, niet giftig). We liepen weer verder maar nu even niet in de jungle, die overigens zo hoog op het eiland ontstellend heet was. weer langs de kust lijn en dus mangrove. Of als het kon een soort geiten pad, gelet op de keutels ;O) God wat was het warm, we liepen in het heetst van de dag, volle zon op onze knar (ik was net met pet kwijt) en het ergste we wisten niet of we wel ergens uit zouden komen waar we verder konden... Op een gegeven moment hield het pad gewoon op en daar stonden we dan... midden in de zon (ik hoor het meisje van Charlie's nog zeggen: ja hoor je kan het eiland rondlopen, geen probleem). Op de heuvel naast ons leek een hek zichtbaar dus dat impliceerde bewandelbare grond. En zowaar er vlak langs liep een soort pad. We kwamen redelijk snel verder zo. Maar daar het niet echt een pad bleek werden onze naakende voeten regelmatig aangevallen door een soort bramenstruiken en agressieve vetplanten. Tot knie hoogte liepen we aardig wat oorlogswonden op. Door de warmte moesten we soms echt even rusten onder een palm. Na een half uur kwamen we bij onze baai uit... maar die steiger bij ons had er toch geen hutje op? Iets dichterbij bleek dit gewoon nog steeds niet onze steiger! Problematischer was hoe we uberhaubt bij welke steiger dan ook zouden uitkomen. Marianne zei we moeten weer terug naar de kust. En ze had gelijk na een nogal steile afdaling door weer een stuk "bos" kwamen we in de mangrove waar we dankzij het lage water prima (rechtop en op vlakke grond, en ook nog in de schaduw) konden lopen. We kwamen eindelijk bij de steiger aan het bleek dat deze vast zat aan prive eigendom. We klopten op de deur en er werd open gedaan. Maar de dametjes keken een beetje benauwd toen daar een bebaarde zwetende Hollander stond die vroeg of we even mochten rusten onder de palmen, of beter nog of ze wisten dat er een pad liep naar Charlie's place... Allah zij geprezen er was een pad en we mochten er gebruik van maken. Bijna boven aan de heuvel kwamen we nog een caretaker tegen. We legden uit dat we ons bijna gewonnen wilden geven maar dat er nu weer hoop was. Aan het einde van deze bijzondere dag lagen we uitgepuft onder de sterrenhemel en werden gezegend door een shooting star...mission accomplished. Snorkeldag (zondag 22 januari) Rustig aan dag, ontbijt bij McDonald's (geroosterd brood met jam en boter, en heerlijke tropische vruchten) daarna heeeel even liggen en koffie drinken, beetje de was doen. De snorkels alvast gehuurd en wat gesnorkeld in de baai voor de deur. Dit was amazing daar het de eerste keer was, en we zeer onder de indruk waren. Ook de steiger waar de vissen altijd gevoerd worden, was mega indrukwekkend. Er was continu een zwerm vissen aanwezig, die niet weg zwommen als je tussen ze door kwam. Aan de ene kant jammer dat deze tamme vissen gecultiveerd zijn door de voederplaats, aan de andere kant onwaarschijnlijk mooi de kleuren van die beesten en de grappige bewegingen die ze maken. Als je arm stil hield kwamen ze eraan met hun bek om een beetje te happen. Helaas geen foto's onder water... Uit eten (maandag 23 januari) Newzeelander ontmoet vreemd en indrukwekkend gesprek over vastgoed (investments) Hij wilde een resort kopen, maar deze zijn onlangs heel snel in prijs gestegen, zoals vastgoed around the world, werd de conclusie van dit eerste gesprek, en het moet toch een keer ophouden....of niet.... Fiji instability (het blijkt dat de Indiers die hier door de Engelsen naar toe zijn gebracht, geen landeigenaar mogen zijn. En de leases die nu aflopen worden niet door de fijiaanse eigenaars verlengd, omdat deze niets van het geld zien, wat dit zou moeten opleveren. Tegelijkertijd, is de regering vlak voor we aankwamen bijna omvergeworpen door het leger (coup) en nu probeert de huidige regering de politie sterker te maken... (politiestaat ?). De korte versie is dat beide partijen voor een deel gelijk hebben, maar op dit moment is het leger de partij die eigenlijk aan de macht zou moeten komen om de reden dat de huidige regering bezig was de vorige coupplegers die gevangen zaten pardon te geven zodat ze zich verkiesbaar kunnen stellen voor hun partij... Veel beweging in ieder geval...in dit kleine landje... New Zeeland zelf kwam ook nog voorbij, dat alle banken Australisch zijn, en er op deze manier veel geld weer het land uit verdwijnt, en dat de regering nog meer domme dingen doet, dit kwam ons enigszins bekend voor ...toch ? en filosofie.. dat de wereld niet toevallig in elkaaar zit, zoals ie zit. Dat er veel ellende is, maar ergens toch ook een soort balans. De ene helft komt om van de honger, de andere van het voedsel. De ene is onbekommerd en zorgenvrij maar arm, en de andere is verhoudingsgewijs rijk en gevangen door zijn eigen bezittingen. Gaan snorkelen met Allan de master divert. We konden via Charlie (die we nog steeds niet hebben gezien ;o) met de boot naar 'the outer reef'. Het was zeer indrukwekkend vooral toen we 'de goeie kant' op zwommen ;o). Vlak bij de boot was een soort rif, waar we wederom de meest bijzondere kleuren (zeebloemen) koraal ed konden zien. Helaas geen onderwatercamera... Na een paar dagen zelf gekookt te hebben, zouden we een volledige maaltijd gaan genieten bij MacDonalds. We kregen chicken en een paar gepofte piepers, en gebakken eggplant... was heerlijk. We hadden ook 1 dessert gevraagd, voor ons beiden. Maar moeder Macdonalds ging uitgebreid zitten bij het water met vader Macdonalds. Na een uurtje vroeg ik of we nog een bananasplit konden krijgen (we hadden al betaald die middag) we kregen er ineens 2 en genoten er dubbel van. Lautoko (dinsdag 24 januari) We vertrokken om 7 uur met de boot naar de mainland. We zouden een taxi delen met "die grandmamma". Ze gedroeg zich heel statig en werd door iedereen met een zeker respect begroet... The Godmother was in our cab....we gingen echter ook nog meer familie halen, een heeel dikke tante en haar kind. Waarvan de grandmother maar vond dat die met de bus moest "heeey" Ze hadden achter iedere zin (zeker die welke vragend waren een typisch "He" woordje). Het duurde weer 3 uur en de dames achterin sliepen terwijl wij mannen de auto bestuurden en de boel in de gaten hielden ;O). Aangekomen in het stadje stopten we voor een vvv en een internetcafe. Bij de laatste gingen we eerst eens even de mail lezen. Het bleek dat de verkeerde versie van de website was geplaatst, onze webmail links waren weg...nu wisten we niet wanneer we de camper moesten ophalen. En dus ook niet tot wanneer we de vlucht konden verzetten. We wilden nl. nog erg graag naar de Yasawa eilanden. Om een lang verhaal kort te houden we hebben 6 keer gebeld naar de airline en naar ozy campers en ondertussen konden we onze loodzware rugzak bij de vvv kwijt. Uiteindelijk zouden we het ticket verzetten naar de 29e. Als de camper dan al was ingeggaan zouden we gewoon betalen....pech "here's all our money take it " hadden we toch al op ons voorhoofd staan... We gingen een eiland zoeken, en het bleek een redelijk goedkope te worden. We gingen geld halen want we moesten vooraf betalen. En dan zouden we weggaan,toch? We hadden nl. bij Charlies gevraagd of we ook later nog met de boot konden gaan... Nou nee hoor de boot gaat alleen om 9 uur (am)... Dus ...ja, u moet hier vannacht overnachten. Mooi is dat...We belanden uiteindelijk in hotel Sea view een goedkoop oud hotel, pal aan de kust. Hoewel deze kust alles behalve paradijselijk was. Bruin water, een half gezonken schip er midden in (het was eb) en geen frisse zeelucht... Overigens was in het internet cafe de laptoptas stuk gegaan (het hengsel) en dus de laptop (redelijk zacht) maar nog steeds: gevallen. Later op het reisbureau wilde ik iets op zoeken en kreeg ik en blauw scherm... hmm starten in safemode wilde hij ook niet... dit zou ik later wel uitzoeken... Op de kamer van het hotel werd de situatie alleen maar slechter. Ik had nu helemaal geen beeld meer... slik.... De batterij dan eerst maar opladen. De tas geleegd, naar een Indiase tassenmaker, voor 5$ werd de tas (beide hengsels) genaaid. We besloten ook alvast onze vlucht te herbevestigen op de luchthaven. Da's relaxed, daar rondlopen terwijl je niet in een rij staat of haast hebt om snel in te checken....Het was een aardige mevrouw die ons niets liet betalen omdat haar pc stuk was (toeval ?) ..en ze naar huis wilde... Terug in het hotel deed de laptop nog steeds niks. Het idee alleen al, konden we onze foto's niet meer kwijt, kon ik niks met de vele cd's en audioboeken die ik had meegenomen, was de mp3 speler lastig te vullen enz enz. We waren behoorlijk afhankelijk van deze machine, om nog maar te zwijgen van terugkomen op de zaak zonder laptop.... Ik ging wel eens ff opereren. Eerst het geheugen er kort uitgehaald, en de batterij, zodat hij goed zou resetten, Daarna de hd losgekoppeld, alles weer in elkaar geschroefd en zowaar hij deed het weer... pfff was ff zweten. vermoedelijk was door de schok de hd kop verplaatst en ging ie down hill from there.... Op weg naar Seaspray (woensdag 25 januari) Uit het hotel meteen moeke gebeld die was nl jarig en 7 uur bij ons 's ochtends = ongeveer 7 uur des avonds in Holland. Helaas ze was de hort op. Gelukkig had Marianne van de week al gemaild en ge-sms-t. We zouden om 8 uur worden opgepikt door de vvv dude die om half negen in soort pimpmobiel (roze pluche aan de binnenkant) kwam opdagen. Na wat geworstel met de bagage waen we op weg in zijn aircomobiel. 5 minuten later waren we bij een soort terminal waar een touringcar, met in totaal 4 mensen, vertrok richting de haven. Ongeveer 3 kwartier later kwamen we daaraan. En we mochten voor de verandering weer eens que-en. De rij ging tergend langzaam, en tot vooral mijn schrik stond er ineens een Hollander achter ons. Oh God wat erg: Engels prateu... hij had het helaas al door. Wat een negatieve uitstraling hebben we toch soms (wij waren hier al een week, en deze kwamen net aan). Gelukkig op de boot moest de Hollander voor een dubbeltje op de eerste rang en wurmde zich ergens op het open dek ertussen. Wij stonden beneden bij de crew, en raakten in gesprek met een Fijiaanse mevrouw die op weg was naar een private resort, waar ze werkte. Ze was een echte giegeltante, en frappant genoeg zag ik stoppels. Hmmm...beetje vreemd. Maar ze was erg aardig en vertelde van alles en nog wat. Over dat ze er al was geweest met een watervliegtuig en dat het allemaal een groot avontuur was. Daar konden we ons zeker iets bij voorstellen. De boot zou langs alle Yasawa eilanden varen. Helaas was de zon weg, waardoor een en ander er veel minder vrolijk uit zag. De tocht zou 3 uur duren ...stukje varen is altijd leuk... De eerste stop was op bounty island, een klein eilandje plat en gevormd als een pannenkoek met veel palmbomen en witte stranden (vandaar de naam ?). Echt een Benidorm in wording, veel vnl Engelse jeugd, en alles wat daarbij komt kijken... De Yasawa's waren een uur verder een bleken soms grote bergachtige stevige eilanden. maar na het zien van een stuk of 3 bleef er niet veel verschil meer over. Na 4 uur hobbelen, uiteindelijk buiten gaan zitten vanwege de airco, waar het lekker warm was, en geen zon. We waren nl. al 2 keer verbrand at Charlie's. Uiteindelijk was ook ons eiland bereikt "Nanu Nanu Lay Lay" of zo iets. Er kwamen van ieder resort kleine motor bootjes naast de (onderstaande) aanmeren om passagiers te halen en brengen. Zo ook nu op naar Seaspray... Eenmaal op het eiland bleek dat we aankwamen met 2 Ieren, die al 12 maanden (vakantie/werk) erop hadden zitten. Ze zouden nog een paar dagen LA doen en dan terug naar huis... We checkten in: dat wil zeggen we werden aan de keukentafel neergezet door de eigenaar die zich zelf Dan noemde... "Dan, the man" vanaf nu ;o) Het bleek dat we terecht waren gekomen bij een oude hippie maar dan in negroe form. Hij hield er een communefilosofie op na, wat inhield dat "we" alle maaltijden gelijk gebruikten, samen met alle gasten. Hij was net bezocht door de touristenpolitie, waardoor hij was gevuld met een bepaald soort achterdocht. Resultaat een soort moederkloek die overal bovenop zat. Dit was wel even wennen, toen we uiteindelijk in onze bure (zo heet een origineel Fijiaans huisje) aankwamen, bleek er alleen een bed te staan... dat was het... Dat heeft op zich een zekere charme, back to utter basics... Het uitzicht was prachtig, we keken recht de zee in... We wilden het een en ander uit pakken maar hadden een tafeltje van ongeveer 10 cm, en geen stoelen (het bed stond op een betonnen ondergrond, de plaat was groot genoeg dat je niet meteen uit je bed in het zand stapt). Buiten onze hut hingen alleen 2 hangmatten. Dus gingen we eerst maar eens van het uitzicht en de rust genieten Alleen krijg je al snel een houten behind van al die omgevallen bomen. Maar ja back to het stenen tijdperk heee... Dinner time, we zaten met 7 man aan een grote familietafel. We maakten er het beste van, en het hokjesspel was begonnen. De ozzy's die er het langste waren en erg extravert hadden de grootste verhalen, sommige waren ook echt erg leuk, anderen totaal niet te volgen. Een van het stel dat uit Australie kwam bleek feitelijk Iers te zijn. Ze "Cathy" was dus erg blij met de aankomst van nog meer St Patrick's people. Wij waren rustig en antwoorden op de gebruikelijke vragen. Waarvandaan, hoe lang en waarheen. Al snel bleek Dan the Man graag de boel onder controle te houden, en wilde toch vooral worden gezien als de stamoudste. Let wel dat deze negatieve ondertoon te maken heeft met het gevoel dat we liever juist zelf onze gang bepalen, en onaangenaam verrast waren (niet van tevoren wisten wat ons te wachten stond). Het diner komt en bestaat uit een stuk kip een sausage, een berg rijst en heerlijk verse groenten. Het dessert is vers vruit. Het eten is verrukkelijk, echt home cooked Fijian style. Het zijn ook van die Big singing mama's die het maken. een korte impressie... Australia Day donderdag 26 januari 's Ochtends het eiland rondgelopen (iets minder zwaar, -1,5 a 2 uur- dan de vorige eilandraad, maar ook weer heel bijzonder), en 's middags gesnorkeld met de ozzy en de Ieren. 's Avonds het Australia day feast: sticker op het voorhoofd en drinken maar... wij dan niet, wat ze volgens mij wel een beetje vreemd vinden. Ze proberen ons ook steeds (al of niet bewust) in een hokje te doen. Jong zullen we maar zeggen, volgens mij kregen we uiteindelijk het predicaat Unique ;O) A man and his dog vrijdag 27 januari We zijn het eiland nogmaals rondgelopen. Ditmaal andersom. We kwamen bij het luxe resort aan de zuidkant een jonge zwarte hond tegen, heel speels, schoon en hij wachtte steeds tot we meeliepen. We made a new friend. Helemaal aan de andere kant was hij nog steeds bij ons. Hij achtervolgde vissen in het lage water en ging helemaal uit zijn bol van de zandkrabbetjes. Terug bij Sea spray bleef hij trouw aan onze voeten liggen, tijdens het ontbijt. Wat moesten we nu met dit beest? We besloten hem terug te brengen, dus daar gingen we weer...bij het resort aangekomen ging hij vanzelf weer verder. Weer een missie geslaagd ;O) Onze Ozzy en Irish friends zouden vandaag weer verder reizen, waardoor wij alleen achterbleven. Een win win situatie ;o) Hoewel we either way goed hadden gevonden. We namen eerder afscheid, daar we naar "het Tea house" wilden, een hut met een bord erbij "tea house" het scheen dat de cake daar heerlijk was. We bestelden een paar koppen thee en die waren ok, maar de cake was op. Aan het lezen dan maar, kwam ineens de boot met vertrekkende gasten voorbij. Ze gingen een rondje rond het eiland, en zwaaiden ons achterblijvers toe. Na een paar uur was de cake gebakken (toen we aankwamen waren de ingredienten er nog niet, de boot was nog niet geweest -het blijven eilanden-) en nog warm, verse choko saus erover en genieten maar.... Voor de cake kwam voelde ik een zekere spanning in mijn romp als een hand die zich tot een vuist spant (soort pijl en boog principe). Die avond bleek ik heel acuut verkouden, en dit verklaarde deze spanning. Veel hoesten, was met dikke trui aan naar bed (flink zweten) en dat hielp. De volgende dag werd ik wakker alsof er een schil was afgelegd met verfriste zin in alles. Die avond: diner voor 2: sausages chicken en fish, we waren werkelijk stuffed. Departure day zaterdag 28 jan Werd weer midden in de nacht wakker, vreemd want we hadden dit maal goed gegeten, bed was wel hard. Sigaretje gerookt, het was zowaar wolkenloos, dus van de sterren genoten. Kwam een Bula man met zaklamp van de naast gelegen resort ff bij me zitten. Hij vertelde over de southern cross, een mooie alignment of stars met een lichte buiging... Was trouwens de dag ervoor verkouden geworden, (keel) voelt nu beter. Web site op cd opgeleverd (toen Henk voor het eerst de laptop pakte om te gaan tikken, was Dan the Man erg geinteresseerd... We hadden het over meer reclame voor Seaspray via internet, aangezien de meeste toeristen via internet accommodatie zoeken. Dat leek hem wel wat. Hij zag onze site als voorbeeld. Henk bood aan om een zelfde simpele versie te maken voor hem met wat foto's erbij. Dan en de familie helemaal blij. Maar het mocht niet te fancy zijn, anders zou het de verkeerde toeristen aantrekken. Vooral alleen diegenen die van origineel Fijiaans leven en rust houden) Voor we vertrokken hebben we de beloofde cd afgegeven. (red.) Marianne had de inhoud nog laten zien, zo ook de foto's van de kids en de rest van het resort, die we er bij hadden gedaan. Ze moesten erg lachen en werden heel enthousiast als ze zichzelf zagen. Was leuk om te zien. Echt iedereen is langs geweest geweest om te kijken. Ook een paar foto's van ons huis in NL, vonden ze, verrassend genoeg, leuk om te zien (hadden we nu maar wat meer meegenomen van de thuisomgeving). Zowel kinderen, jongeren en volwassenen vinden het heel leuk om te horen hoe bepaalde dingen in jouw land zijn zoals school, klimaat, wonen. (red.) Op de boot de Polen (we hebben hen slechts 1 dag ontmoet bij Seaspray) wederom ontmoet. Tijdje mee staan te kletsen, hij was als student (accounting) een jaar in Sidney aan het wonen, en zij mocht dan gratis mee. Ze deed van allerlij baantjes, en ze vonden fiji tegen vallen. Ze zouden nog een paar dagen op vitu levi (het hoofd eiland) verblijven. Ik vond het typische mensen, ze waren duidelijk meer gefortuneerd dan de meeste polen die we thuis in het loodgitersvak tegen komen, maar toch wat gespannen, wat minderwaardig, misschien ook wat lang weg van huis...ze hadden een apparrtement in de hoofdstad (warschauw) In de bus terug zaten Hollanders, (still engels praten) we gingen terug naar "ons" hotel Seaview, zaten daar ook Hollanders uit Purmerend of all places... 9 maanden de wereld rond.... haat Purmerend (Henk heeft hier een paar jaar gewoond). Deze Purmerenders waren redelijk volwassen maar ook zo vol met angst (zij) en hij vol van zichzelf... Zij waren erg blij ons (NL ers) tegen te komen, wat blijkbaar weinig gebeurde, want ze begonnen een beetje beslag te leggen op ons.. Grappig dat onze incompatibility meteen bleek, ik zei eerlijk wat ik van Purmereutel vond, en hij vond hetzelfde van Den Haag, wat ik nu juist weer wel een leuke stad vind. En Rotterdam haalde hij aan, vond ie wel leuk en daar heb ik ronduit een hekel aan veel te agressief, zielloos net als purmedinges. Goed was dat ook weer duidelijk. We zouden geen vrienden worden. Wel praten we nog wat, ze vertelden over USA dat ze het daar naar hun zin hadden gehad, en dat ze na New Zeeland naar Azie zouden gaan. Ze liepen naar de bus en wij naar de Vegetarier. We hadden het nog over hoe sommige mensen dit al op jonge leeftijd doen (zij waren ook 30'r) hoe ze dat toch doen.. we kwamen er niet uit. Bij de Vegetarier aangekomen bleek deze dicht een paar tentjes verder was een pizzeria, prima tonijntje en dat goddelijke lemon limonade (beetje chemisch groen maar ozo lekker) we dronken het alsof het whiskey was en de fles was zo leeg ;O) Back in Lautoko again Zondag 29 jan Wakker in het toch vage hotel bij nader inzien. Ditmaal niet zo goed geslapen, kan ook verkoudheid zijn, die door de airco's hier weer de kop op steekt. Maar het voelt meer als een beetje niet goed schoongemaakte kamer (het rook op een bepaalde manier, en dan heb ik het niet over onze vuile was die half te drogen lag overal in de kamer, we hadden op de Yasawa's de laatste dag een lange tropische regenbui gehad, nooit geweten dat er zoveel regen kan vallen, dit gebeurt wel vaker in de zomer -meestal van korte duur-, vandaar de wat klamme setting ;o) Dit in tegenstelling tot de basic bure, er waren meerdere gekko's en verschillende soorten 6 en 8 voeters, maar toch was het er schoon. We gaan vandaag naar Ozzy en we hebben er zin in... Hoewel het nagenoeg de gehele ochtend (nog steeds) regent zijn we vroeg weg, na een kop slappe koffie met melk in de lounge. Met de bus komen we ruim op tijd aan en gaan even wat eten en internetten. De bank geeft een aantal vreemde zaken aan, zoeken we in Sydney wel uit. De webmail, die van mij kan ik nog steeds niet bij, en via M. mailen we Dolf terug en naar de car rental dat we onderweg zijn, en niet meer weten waar precies, en wanneer we de van moeten ophalen. Tijdens de busrit naar het vliegveld kregen we een aardige indruk hoe ze hier leven. (ontwakend zo op de zondag) en de kerk zat stamp vol! met mooie vrolijke kleuren ... jammer dat we niet naar binnen konden (toen reed de bus al ;o) Later op de dag, in de vertrekhal, blijkt dat onze vlucht gecanceled is.... dus we gaan helemaal niet... Hopelijk de volgende dag wel. We zitten nu in een uiterst luxe ik gok 5 sterren hotel. Het is zo groot als een dorp. We krijgen alles vergoed van ome Quantas (dinner onbijt / overnachting, erg netjes! we mogen zelfs 3 minuten bellen ;O Het hotel is er zo een waar vnl rijke en dikke Amerikanen komen. Ik denk ook niet dat het toevallig is, dat we (en de rest die noodgedwongen hier moesten verblijven) in kamer 500 zoveel zitten , helemaal aan het einde van het complex. Lekker rustig. Zo zijn we ineens van alle gemakken voorzien... Als we met God zijn, zal in Ozzy blijken dat de camper pas de 30e of de 1e moest worden opgehaald. We zouden bovendien anders zelf een hotel in Sydney moeten nemen, omdat we pas 's avonds aankomen. Zo niet is dit een signaal voor iets wat hopelijk nog duidelijk wordt. Het regent overigens nog steeds monsoenachtig, nu ook in Nadi (hoofdstad). We gaan zo eerst maar eens op walk about in dit hotel dorp met verschillende winkeltjes, een tuin zo groot als een park, enz. Ons een beetje generen om de excesieve weelde hier (heeft toch niks meer met Fiji te maken...) Weer terug hebben we toch heerlijk getafel tennist Marianne heeft 3 potjes achter elkaar gewonnen ... En we hebben Drum gevonden, het laatste pakje uit New zeeland zonder tax voor slechts 14$ ... ahum. Maar het is nog even als vanouds genieten. Marianne leest verder in Richard Bach's Vlucht voor veiligheid. Zelf krijg ik soms draaierige ogen van mr Dennet (de filosoof) die een uiterst zorgvuldig wetenschappelijk betoog aan het opbouwen is via het Cartesiaanse theater (Descarte beweerde op dualistische manier dat er 1 plek is in de hersenen waar alle informatie aan het bewustzijn wordt aangeboden ...alsof er een waarnemer in ons hoofd zit (homuncili = klein mannetje) bekende fenomenen ook in de psychologie. De pijnappel klier (hypofyse) zou het punt zijn waar de immateriele geest het fysieke lichaam raakt. Dennet echter toont aan dat er niet een maar meerdere paralelle stromen zijn die middels proeven duidelijk worden. Het enige waar ik vooral in geinteresseerd ben is de point van zijn theorie, niet de wetenschappelijke verdediging, en creeren van draagvlak. Ik geef em nog een paar dagen (zit nu op 200 van de 600 blz). We gaan straks op kosten van de zaak eens uitgebreid dineren, ik dan niet want ben op dieet. Vandaag op het vliegveld bij de balie van een watervliegtuig even op de weegschaal gestaan, ben nog steeds 118, dat valt erg tegen na 10 dagen bijna niets eten....Maar ik heb goeie zin, straks in Ozzy is het weer bloedheet, we hoorden vandaag ook over nieuwe bosbranden van Dolf. Hier regent het inmiddels nonstop en veeeeel nog nooit zoveel water gezien, als dit zo doorgaat drijft het eiland weg... Fiji afrondend: prachtig, paradijselijk, inspirerend, vriendelijke mensen (maar voornl. de mensen die in het toerisme werken, de anderen - de armere bevolking- leken minder blij met de in hun ogen rijke toeristen), meer armoe dan verwacht (op vaste land). We zitten inmiddels in het vliegtuig, 30.000 voet bla bla en het is weer mooi weer. Nu maar hopen de we de camper nog hebben en dat we niet te laat zijn. Australia day again ;o) 30, 31 jan 1 feb We have arrived down under !!! En de vertragingsdag was een zegening, hoewel de regen wat minder had gekund, maar op zich ook een ervaring: monsoenregen, dat er zoveel water uit de lucht kan komen en vooral zo lang achter elkaar...ongelofelijk, serieus onbeschrijffelijk De vlucht was heel relaxt, heb zowaar een film afgekeken, (s.l. jackson "Fuckcryin' out loud" en ook Mariannes ontbijt op, (zij was nog wat zwak ziek en misselijk van de dag ervoor, ze had een spontane zuiveringsreactie, en waar beter dan in een luxe hotel, waar dit veilig kan). Nu teruglezend valt op dat we nog niet echt de diepte ingaan, hoewel de eerste dagen in de camper behoorlijk confronterend zijn (verslag volgt) kijken we wel in de mensen maar verwoorden het nog niet, next up: antropologie Bij aankomst in Australie gaven we aan dat we een schelp meebrachten van Fiji. Dit bleek geen probleem, maar mijn bergschoenen, waar nog wat Fijizand aan zat moesten wel even gewassen ... Eenmaal through customs, stonden we daar in Australie...was wat onwennig, eerst maar even internetten of Calypso onze camper-mail al had beantwoord... helaas internet op de luchthaven was gratis maar geen popups (dus ook geen webmail voor ons) atm-en dan, en een pre-paid card kopen. Vodafoon had een grote stand midden op het vliegveld. Na 10 minuten zouden we kunnen bellen. Tijd voor een sloot koffie, en ff buiten in de zon, was meteen heel opvallend anders, de sfeer, de mensen, en veel kleine details die zich moeilijk laten omschrijven. We ervaren het beide als uiterst plezant. De koffie was op en de mobiel zou ons nu in verbinding moeten stellen met calypso...maar helaas, vodafoon had 12 uur vertraging. Wij weer terug naar de balie, of ze ons konden helpen, en dat was geen probleem, "no wories mate" . We konden met hun toestel naar Melbourne bellen, en wat bleek we hoefden idd de camper pas vandaag de 30e op te halen. We waren gezegend, nu nog daar zien te komen... Het bleek een suburbachtig stadje waar de trein naar toe ging (ze maken hier geen onderscheid tussen metro en gewone trein: is there a difference ? was de wedervraag van de nogal ongeinteresseerde dame, wel bij de een kan je wat zien, en daar de ander onder de grond rijdt niet. Our trains do both, geen verschil dus ;O) Nu nog de juiste route... Er wonen iets van 4 miljoen mensen in Sydney (sayant detail is dat in heel Australie 18 milj mensen wonen, in een gebied 2 maal heel Europa....need I say more. Echt alle huizen die we overal zien staan zijn vrijstaand, en de suburbs beginnen 10 min van het centrum.... Hoewel Sydney vele uitsteeksels (grote moderne gebouwen) alle kanten op blijkt te hebben , zagen wij maar een heel klein deel. Terug naar de campert, we vonden het redelijk snel, moesten nog wel 1 kilometer in de stervende hitte met onze volle bepakking van ong 27 kilo (bij elkaar). Aangekomen was alles geregeld, en we gingen... links rijden.... Marianne hielp enorm door steeds te zeggen kleine bocht grote bocht, en ik moest erg mijn best doen om te wennen. Maar we hebben de eerste dag meteen al boodschappen gedaan in een groot winkelcentrum en terug op de camping waar we heerlijk relaxed stonden in een hoekje, bleek dat we makkelijk met de bus\trein naar het centrum konden. De camper stond hier de eerste dagen best zo ;o) Overigens kwamen we de weg vragend een mevrouwtje tegen die van Fijiaanse komaf was. Dat leek wederom geen toeval. We spraken wat en voor we het wisten waren we in de grootste supermarkt ever. Ook bij het winkelcentrum hadden we hulp nodig om er weer uit te komen. Die nacht hebben we heerlijk geslapen. Hoewel de everzwijnen ons ietwat onrustig maakten (geen zorgen er zat een groot hek om de camping, en zo niet dan toch de meeste dieren zijn banger van ons dan wij van hen. De volgende ochtend was ik hyperactief. Ik gok van de ultra gezonde wortel en mais voeding opgeteld bij het vooruitzicht eindelijk de laptop weer eens te kunnen laten surfen. Aangekomen bij de camping service desk stond er een ander meisje dan de dag ervoor. Deze vond me maar vreemd, en begreep niets van mijn opwinding. Die van de dag ervoor begreep onze humor wel en dat was leuk aankomen. Ze leek ook wat meer van de wereld gezien te hebben. Aangesloten bleek het idd een breedband te zijn zelfs de upload was ok. Ff 30 mb aan foto's omhoog blazen. Virusscanner en patches naar binnen en goed was mijn dag. We zijn met de half elf bus naar Sydney vertrokken, en de foto's spreken voor zich... Sydney in vogelvlucht Toch nog wat op en aanmerkingen, overigens was het bewolkt en zijn we de dag erna nogmaals gegaan, en hebben toen de meeste fotos gemaakt. De meeste Australiers zijn echt te dik (obese) in dat opzicht als ook het anti rookbeleid lijkt het sterk op de USA. Een mega groot verschil, de meeste mensen die we spreken, treffen, ervaren, voelen, zijn heel vriendelijk, en oprecht (en de meeste die wij tegenkomen zijn niet te dik btw ;o). We liepen in de stad rond lunchtijd en als je ziet wat ze zoal naar binnen schuiven... en alles is ook fastfood achtig. Mega grote donuts en muffins, extra large soda's enz. Ook valt op dat er nergens een agent te bekennen is, niet zoals bij ons op de fiets, te paard, aan de wandel en in de auto. Dat komt heel vrij en fris over. Tot dat ik ging opletten, de veiligheidscamera's die zijn echt overal. In nagenoeg alle winkels, en public places, nog net niet op en in de wc... vandaar geen uniform op straat die zitten allemaal mega donuts te eten achter een batterij monitoren... Ook valt op dat er enorm veel Aziaten zijn, overal waar je komt. En veel doen het vuile werk...de taxi's, de schoonmaak, de bediening. Hadden we beide niet verwacht. Ze hebben ook een monorail leuk zo dwars door de stad, geeft het geheel een futuristisch tintje. Terwijl ik koffie ging halen op weg naar Ocean world, stond ik in een koffie corner, en moest een partij moeilijk doen om een gewone koffie te bestellen...geen frappachino, geen suiker, geen melk, geen extra large, geen expresso GEWOON en ALLEEN koffie. Het meisje naast me stond af en toe te glimlachen later dacht ik verrek ik had bekijks...en toen drong tot me door dat ik mijn coltrui verkeerd om aan had, dat + de koffie moet er wel lachwekkend uit hebben gezien... Meer Ozy ? Klik hier New Zealand Aankomst "wandelschoenen" douane is in '59 vanuit NL naar Kiwi gekomen. Wilde eigenlijk naar Canada, maar bij het emigratiebureau was de persoon erg enthousiast over Nieuw Zeeland, dus werd het Nieuw Zeeland. Een vriendelijke man. De douane is hier zowie zo opvallend relaxed en heeeel anders als in Ozzy, maar vooral anders tov USA. Het zijn nog echte mensen, geen machines. En de snuffellhond is (god weet welk merk) om op te vreten. Christchurch Leuk stadje. Wat meteen opvalt, is de overheersende Engelsheid (in onze ogen). Veel meer dan in Ozzy. Maar ook een uniek iets, wat we nog niet volledig begrijpen, voor nu de kiwi factor. Het woord Kiwi (zo worden Nieuwzeelanders vaak genoemd) zo weten we inmiddels, stamt uit de oorlog. Toen kregen de NZ soldaten schoensmeer mee met een kiwi (vogel) op het blik. Zij werden door de andere soldaten om deze reden Kiwis genoemd en dat is zo gebleven. We lopen vanaf het hotel naar de stad, en lopen wat rond in het centrum. In het Centrum zijn we onder de indruk van de kathedraal en steken, zoals we vaker doen, een kaars aan. Voor een paar dollar meer mag je zelfs de toren in en dus gaan we ff klimmen. Leuk als je een dikke Amerikaan tegenkomt (gelukkig voor ons, alleen dunne en heel kleine Japanners). Het uitzicht is prachtig. Daarna is het koffietijd. Starbucks zou goed moeten zijn, maar helaas de koffie sucks. We zitten al een tijdje te vroeten in onze berg folders van welke auto we zullen gaan huren. Er komt ineens een mannetje in 1800 Victoriaans kostuum reclameren op het kerkplein wat er zoal te doen is in de stad (en het is 11 uur en all is well). Via het toeristenbureau vinden we uit dat je hier ook kan schwimmen mit die dolfinen, en dat de autoverhuurfavoriet van deze mw EZY is (dus nog een folder erbij -op het vliegveld hadden we de avond ervoor al iets van 40 folders van verschillende aanbieder). We wandelen terug langs de rivier....uiteraard H overal foto's van makend (hij is een ware Japanner aan het worden;o). Terug bij ons rare hotel, waar we cerealbreakfast hadden gegeten (sinds Brisbane is dat ons new thing: cereals) worstelden we ons door de folders heen, al bellend en vergelijkend. Ik hield 10 folders in waaiervorm omhoog en M mocht er een uit kiezen. Deze belde ik dan en vergeleek de voorwaarden en prijs. Al snel werd duidelijk dat Ezy 'the one' was. Ze hadden een Sedan voor de prijs van een 3 deurs...ezy! We werden zelfs opgehaald door het Ezybusje. Daar aangekomen speelden we eerst een potje golf (wat hebben ze hier in deze hoek van de wereld toch met golf? (hole in one, ezy). We leren dat ze hier ook no worries zeggen net als in Oz, of cheerz. Toen ik de dame vroeg of ze uit Ozzy kwam, ging ze blozen... wat ze ook veel zeggen is sweet (vergelijk cool). Eenmaal in onze Japanse 4 deurs sedan, bleek het een automaat! Gatver, da's even wennen, maar we hebben geen zin het te veranderen. We scheuren weg....de verkeerde kant op... Gelukkig hebben ze hier veel rotondes, dus we doen een paar rondjes van de zaak en op naar Akaroa ongeveer 80km van Christchurch. Het is eigenlijk een uitstulping van de kust achter Christchurch (een voormalige krater van een vulkaan). We moeten later dezelfde weg weer terug, maar we willen perse hier naar toe want hier schwimmen die dolfinen! Aangekomen regent het, en is het zwaarbewolkt (we zien niets). Het ziet er erg mistroostig uit. Het is koud bovendien. Maar gelukkig gaan we een cabin huren en geen camper ;o) Nou niet dus, deze cabins zien eruit als een kartonnen doos. Ze blijken hier ook caravans met aanbouw te hebben, doen we die wel. Eenmaal binnen... begrijpen we niet waarom niet iedereen zoveel ruimte wil voor zo weinig geld. We hebben minstens 25m2 en een bank en echte stoelen, en een tv-tje en meest belangrijk: een heater ;O) We genieten van onze space en doen spontaan een dansje, kopje thee tv aan, heee "Charmed" hebben ze hier ook ....klaar. De volgende ochtend val ik bijna van onze veranda....de regenwolken zijn weg en het uitzicht wat we hebben is waarlijk ....je raadt het al ...onbeschrijffelijk.... We zien uit over de hele vallei die, gevuld met water, eigenlijk een bergmeer is, maar de zee zit er aan vast (oceaan om precies te zijn). Zie je, omschrijven gaat niet, terwijl er een roofvogel over het gebied glijdt op zoek naar muisjes of konijntjes, en er weer nieuwe vreemde vogels vlak naast ons in de mooie struiken met paarse blommetjes bewegen, voelen we ons alweer gezegend. Ik wandelde al vroeg het pad af en kwam zo in het dorp, terug was hard werken btw. Opvallend is dat we door de plotselinge temperatuurwisseling (in Ozzy was het minstens 25 graden of hoger, en hier andersom -meestal een stuk lager dan max 25) heel vaak naar de wc moeten we de eerste dagen om de vochthuishouding weer een beetje in balans te brengen. Na de gebruikelijke ochtendrituelen, we eten nog steeds cereals ;o) gaan we aan de wandel voordat we gaan swimmen mit .... Uiteraard is de omgeving passend bij het uitzicht. Een sprookjesbos met enorme paddestoelen en vele vista's. Prachtige vlinders en veel vogeltjes. De zon breekt door en tegen de tijd dat we bij de boot aankomen (midden in het dorp op de main wharf), is het lekker Tshirt weer. We krijgen een echt wetsuit ditmaal 5cm dik omdat het zeewater te koud is. Het aantrekken van dit ding moet heel moeilijk zijn, maar noch M, noch ik hebben die ervaring, het gaat best 'ezy' . Als je hem eenmaal aanhebt weet je wel hoe Superman zich voelt (en de stay puffed marshmallow man voelt zich ook zo). We krijgen de speech over respect voor de natuur enz. Dan komt de captain, een sympatieke maar vooral jonge vent, die vertelt dat bij de voorgaande tocht een haai is gesignaleerd van 2 meter. Voor het eerst in zoveel jaar en omdat ze geen risico willen lopen....gaan we niet... We dachten eerst dat er een geintje werd uitgehaald. Alles was perfect, het weer, de mensen in ons groepje... Vreemd, what does this mean? We gingen ons weer uitkleden en dat was ietwat moeilijker... de gids zei "it's like pealing a realy big banana". Humor! Op de steiger in het heerlijke zonnetje aan het kijken naar de schoolklas die zeilles kreeg in allerlei kleine fel gekleurde (zeil) bootjes, speculeerden we dat het vandaag niet doorging omdat het morgen (op M haar verjaardag) moest gebeuren. Dan was dat haar cadeau... De rest van de dag fijn gewandeld door dit plaatsje wat sterk aan Beechworth (Oz) doet denken. Door de vriendelijke (hartelijke) uitstraling, rust en natuur (vredig en spiritueel, niet toevallig dat ook hier een free masons lodge zit ;o) Die avond een feestmaal van wortel tonijn, en een gekookt ei (in de water koker... en het ei ging stuk.....toch was het verrukkelijk ;o) 23 maart de hector dolfins (M's verjaardagscadeau) De volgende ochtend was het spannend, of het wel mooi weer zou zijn. We besluiten nog een nacht te blijven op deze goddelijke plaats, en de campingmensen beginnen het patroon al te herkennen. Voordat ik iets kon vragen bij het aankomen bij de receptie, zei de eigenaar al "you want to stay 6 more nights ;o) Wat het weer ook zou doen we zouden na het zwemmen naar de film gaan "Paradise now" over 2 Palestijnen die uitgekozen worden om martelaar te worden (suicidebombers), en een upclose van hun persoonlijke beweegredenen. Must see om eens een niet zionistische kijk te ervaren. De kernvraag: hoe kan het zijn dat er in 1 conflict 2 partijen claimen het slachtoffer te zijn... Maar eerst schwimmen met die dolfinen. Nadat we ons weer in onze funny outfit hebben gehesen, gaan we dan nu wel op pad. De tourguide (zelfde als van gisteren) vertelde ons dat hij de reactie van gisteren een beetje overdreven vond (bij zelfde werk op een andere plek in Kiwi had hij dit vaker meegemaakt). De boottocht was geweldig. De zon scheen! Het duurt even voor de beroemde kleinste dolfijnen (hector dolphines) zien, ondertussen genieten we van de rotskust. En dan ineens, daar zijn ze! Zelfs (nog) kleine(re) babydolfijnen. Er was ons verteld dat als we babydolfijnen met moeder tegen zouden komen, dat we dan niet zouden mogen zwemmen (omdat de moeder dan misschien het kleintje zou kunnen verlaten). Dus op zoek naar nog meer hectors. Het duurt even, maar daar waren ze weer. Helaas, en tegelijk geweldig, weer met kleine hectortjes. Uiteindelijk komen we een paar volwassen hectors tegen, we moeten al bijna terug naar de haven. Iedereen snel het water in, kijken of ze willen spelen. Het voelt heel vreemd om met een dik wetsuit het water in te gaan, eerst voel je heel bewust het water je pak binnenkomen, en is het dus koud. Na 5 minuten heeft het water in je pak je lichaamsptemperatuur aangenomen, en voelt het dus "warm" aan. Je bleef ook automatisch drijven in dit pak, erg lastig om te zwemmen. Helaas waren de dolfijnen weer weggegaan. "Well, at least we got you wet", zei de tour guide nog, We zouden de helft van ons geld terugkrijgen, omdat we niet echt hadden kunnen zwemmen zoals gehoopt. We proberen het later nog wel een keer. Er komen nog meerdere plekken. Wel netjes dat ze het zo doen, eerlijk en ontspannen. We geven iets van 10$ aan het save the dolfins fund, en gaan weer verder. Ik (M) krijg meerdere verjaardagsmailtjes en sms-jes. Heel verrassend en erg lief. Het bioscoopje hier wordt gerund door een (vermoedelijk) rijke Amerikaan die van films en goeie koffie houdt. M sprak met hem wat hem hier had doen settelen. Ik ging buiten even roken. We waren zo wie zo onder de indruk van het filmaanbod. Allemaal goeie films, Clooney's nieuwste en de Assasination of Nixon (met Sean Penn) Je kon voor de film homemade soup krijgen en na de film het dessert. We waren wat laat, dus kregen we de soep na afloop. Heerlijke pumpkin soup, met alto brood en heerlijke boter erop. Echt genieten, ook de sfeer verder....heel bijzonder. Er werkte nog een vreemd mens genaamd Ian (vreemd in a good way, hij had heel Europe bewoond, en vond Denemarken erg leuk) zijn zegelring viel me een aantal keren op...hmmm. De soep was bijna op en ik had net uitgelegd dat ik eigenlijk niet van pumpkin hou omdat de vorige echtgenoot me een week lang pumpkinvarianten voorschotelde... "Now why would you do that", was de terechte vraag van Ian. "Good question", I replied "haven't got a clue, I guess we do strange things in Holland....Later realiseerde ik me dat het antwoord had moeten zijn: omdat we beiden idealisten waren en 2 kinderen hadden, en we geen cent te makken hadden... De volgende film ging beginnen, en er ging maar 1 jongedame de zaal in. We keken elkaar aan, en vroegen praktisch tegelijk: Welke film draait er zometeen....Nixon... We hebben iets met complottheorieen en presidentenfilms...dus Ian "could bend the rules a bit" door de reclame weg te laten (don't tell the owner). Dan konden wij de soep opeten en daar gingen we, dessert op schoot, heerlijke dikke warme muesli-achtige (maar dan lekker) fruity bits met dikke, verse yoghurt... 2e ronde van genieten. De film viel mij tegen, just another nutcase in plaats van een ingewikkeld complot... maar deze gehele biosexperience was zeer memorabel. Een mooie afsluiter van deze verjaardag: een groot kinderfeest voor volwassenen ;o) De volgende ochtend even naar alle ouders gebeld. Ik was nog steeds jarig in NL:o) 24 maart Richting Dunedin en de pinguins Onderweg naar een ander pinguinplaatsje, gaan we even langs de blauwe pinguin, 's werelds kleinste...hmmm, waar hebben we dat eerder gehoord. Oh ja in Ozzy bij DE pinguinparade, en Godverlichtmij ze hebben ook hier een tribune gebouwd.... Weg hier! Wel nog even langs de kust gelopen, en een heel bijzondere kust wederom. Nog een schat aan opaal gevonden ;o) En M schrok zich wild, ze ging bijna op dit stuk hout zitten....het is een zeeleeuw die met half slapende ogen alleen zijn hoofd optilde. Nog dichterbij en hij opende wel zijn bek met een beetje gehis... Ja, ja, dude, no worries, we gaan je niet harassen. We bleven een beetje verbaasd staan kijken. Midden op het strand vinden we live een seal of wat het ook is... Na wat foto's en geklets tegen het beest, dat als hij terug kon praten waarschijnlijk had gezegd: "als je geen vis hebt of bent, ben ik niet geinteresseerd" ;o0 gingen we weer verder. Via de lookout terug naar de auto. Vlak voor we het plaatsje uitreden weer een pinguinplek gevonden, zonder tribune gelukkig (NB geen pinguin te zien, deze komen pas tegen de schemering uit de zee op zoek naar een plek aan wal). Ook daar weer sealions. Wat verder weg ditmaal, het gebied was afgesloten. Leuke verassingen. In Dunedin aangekomen (grote plaats), konden we geen fijne camping vinden. Dus we zitten nu in een motel, te sterven van de kou. We zitten nog zuidelijker en de wolken zijn weg. Prachtig om te zien, maar het rond het vriespunt voor ons gevoel (wat doen die mensen in korte broek?). ff lekker kankeren over het weer, heerlijk, we lachen er maar om (van ellende ;o) We doen wat boodschappen en kruipen achter de buis (er is hier een filmkanaal Sky-movie). De volgende dag is de zon er weer, maar de temperatuur blijft laag. We rijden terug naar de magische boulders, vreemde stenen die ik wel graag wilde zien. Along the way is alles prachtig (zie de foto's). We zijn gelukkig vroeg, dus nog geen (hordes) toeristen...heerlijk. Even freaken met deze vreemde keien waarvan niemand weet hoe ze gevormd zijn. De Maori-traditie weet het uiteraard wel: het zijn voedselmanden uit de boot van hun ancestors. Deze boot onderdeel van hun scheppend beginsel verdiend meer studie ;O) Er is in de buurt een gorge, waar we eens fijn aan de wandel gaan. We ontmoeten de fantailbird, een heel vrolijk, speels vogeltje wat steeds met je mee vliegt, hij landt vlakbij of vliegt vlak voor je langs...playful, en hij maakt een leuk squeeky sound... (en zijn staart is net als een waaier ofwel fan, vandaar de naam). De wandeling is 'anders'. Door de grijze wolken zijn de rotsen ook een beetje grim, maar het bos is magisch en we genieten... Steeds zien we allerlei soorten eagles, valken en andere birds of prey. Prachtige beesten, maar onmogelijk om op de foto te vangen...irritant. Het wordt een soort quest... Via Dunedin naar de Peninsula (schiereiland), daar gaan we naar de gele pinguins en er schijnt ook een kolonie Royal albatrossen te zijn. Deze laatste ken ik al van kinds af aan door een piratenstripboek. Wat regelmatig als eerste referentie blijkt te werken. Dit klinkt misschien armoedig, vast en zeker voor hen die zijn opgegroeid met klassieke literatuur, maar de fantasie die ik toen had was, om het even, aan het werk gegaan met Moby Dick, als met Roodbaard.... De vogel, de albatros, is reusachtig groot (3 meter of meer) en leeft uitsluitend op zee (is alleen aan land om te broeden). Hij drinkt zeewater, en zweeft voornamelijk op luchtstromen, oa rond de zuidpool. Hij verplaatst zich zonder veel inspanning naar Zuid-Amerika en terug (kost hem een paar dagen) Erg indrukwekkend dier. We zien er een aantal prachtig balanceren op de harde wind bij de rotskust. De pinguins zijn ook onbeschrijffelijk (wat een fijn woord is dat toch;o)ook al zijn er niet zoveel omdat er een aantal een nieuwe vacht krijgen (nieuwe veren, deze zijn de eerste dagen nog niet swimproof).Alleen het feit dat je weer 30$ pp mag betalen om ze te zien, begint me tegen te staan. De natuur is toch de natuur...? Helaas zijn er busladingen met mensen die niet zo voorzichtig met alles omgaan... We hebben weer een heerlijk gevoel van voldoening en avontuur. We ontmoeten nog een stel tukkers, waar we wat reisverhalen mee delen. Ze staan toevallig ook op onze camping, waar wij dan een cabin instappen gna gna.... Hoewel deze cabin zo groot is als een schoenendoos en ons een opgesloten gevoel geeft! Maar altijd beter dan een spacewagon, waar zij dus in slapen (dus geen Van maar gewoon een grote stationwagon...hopeloos dat mensen daar in kruipen...). De volgende dag via "het kasteel", nog een bezoek aan de royal albatros. Ditmaal zien we de chick, een jonge albatross van 5/6 maanden (zo groot als een klein schaap) vlakbij het albatroscentrum . Heerlijk fluffy en lollig. Hij kan nog niet staan en valt dus steeds om. Aan het einde van de dag zou een vd ouders van zee komen met voedsel. Het kasteel, op de terugweg, was wel het oudste gebouw van Kiwi, maar verdiende de naam van kasteel niet. Het was meer een mansion, zei het meisje van de kassa, die toevallig uit Schotland\Ierland kwam. En dus heel goed wist hoe een echt kasteel eruit hoort te zien. Leuk gesprek. De tuin was prachtig, inclusief fluffy kat. 25 tot 30 maart van Dunedin naar Milford Sound (Te Anau) We zitten nu in een duur appartementachtig iets. We hebben veel lol met de campingdame die ons rondrijdt in het electro(golf)karretje. Ze helpt ons enorm op weg met allerlei info en we krijgen zelfs wederom korting. We zijn in een keer klaar. 2 dagen in een goed huis, en de tour voor morgen is geboekt. We gaan wandelen rond het enorme meer alhier. Het waait en is gewoon koud, we zien een dorpje gericht op de fjorden nearby, wat verder niet veel voorstelt. Maar de herfstkleuren zijn hier prachtig. 1 boom spant de kroon, alsof hij geverfd is. Roder dan dit, wordt al snel blauw.... Er is een park in de buurt waar we wat vogels tegenkomen zoals de beroemde KEA, raar beest. 's Avonds beetje tv en vroeg naar bed. Wel nog even de sterrenhemel gezien, weer de milkyway en een possum, die de weg oversteekt. Het zijn grappige pluizige beestjes, maar de kiwi's hebben er een hekel aan, omdat ze veel bos vernielen en te hard in aantal groeien (60 miljoen, lang geleden door iemand meegenomen uit Ozzy voor de vacht). Volgende ochtend om 6 uur het bed uit, want we gaan naar de fjorden alhier. Gelukkig rijden we zelf want de weg er naar toe is al enorm magisch. We zouden niet stoppen (en op de terugweg fotograferen want dan zou er tijd genoeg zijn), maar ik kan me zelf niet helpen. Het zijn bergen met sneeuw erop en ik heb iets met bergen. Het geeft een boel energie (een hoge trilling). We hebben perfect weer, en genieten all the way! Aangekomen bij Milford Sound is het nog niet heel druk en we hebben een klein rustig bootje (thanx to our new campingladyfriend). De tocht duurt dik 2 uur en is uiteraard onbeschrijffelijk. We gaan nu zeker ook binnenkort naar Noorwegen... Terug aan wal zijn we totally charged en willen meer...Maar wat? Ze doen hier ook de chopper ride....hmmm....wikken en wegen....budget ....F..itall.... We gaan! Samen met 2 oudere Italianen die in 2 maanden 2 keer zo veel zien als wij (moet er niet aan denken heel Ozzy rond in 1 maand?), ze zijn best aardig, we konden het slechter treffen. We steigen op voor a hell of a joyride. We gaan in totaal 25/30 min vliegen, landen bovenop een glacier, ff sneeuwballen gooien en weer terug. Bij terugkomst zitten wij voorin, en we komen over de top en kijken recht tussen onze voeten door ...en voor we het zelf door hadden schreeuwen we de hele cockpit bij elkaar... AAaaaahhHHHHhh... Die scheuren/kloven in de gletsjer lijken blauw, en hebben prachtige structuren. Beduusd en er helemaal vol van, staan we later weer met beide benen...? Nou met in ieder geval 1 been weer op de grond, en rijden snel weg om in meer stilte na te genieten (dit vliegveldje is nogal lawaaierig.) Bij de-ontdek-je-plekje Chasm, iets verderop, lopen we wat en komen bij een weird waterval die gaten in rotsblokken heeft gemaakt (het lijken bijna skelethoofden). De weg verder terug neem ik af en toe nog wat foto's en zijn we overwegend erg stil en zwaar onder de indruk. Dankbaar dat we dit allemaal mochten meemaken... We besloten niet naar nog een ander gedeelte te gaan (Doubtful Sound). Dit zou nl een dure tour zijn, we reden verder. Sterker nog, M ging rijden, en maakte (gelukkig voor mij) dezelfde fouten, rechts rijden en richtingaanwijzer ipv ruitenwisser enz. great fun. Ik ben de hele rit aan het freaken met de camera, en we komen al snel bij weer een heel ander meer, vlakbij Queenstown. Onbeschrijffelijk is het enige woord what springs to mind ... the best is yet to come... 31 en 1 april Queenstown (lotr tour) vreemde sfeer in dit energieke plaatsje, wellicht vanwege de vele danger seeker actieviteiten die hier mogelijk zijn. Diven, jumpen, zorben, biken, je kan het zo gek niet verzinnen of je mag het hier doen tegen een flinke betaling wel te verstaan. We zijn hier duidelijk te oud voor en beperken ons tot een mega wandel trek en natuurlijk de bijna verplichte LOTR tour. er zijn sinds deel 3 New Zeeland nog eens extra op de touristen kaart heeft gezet inmiddels 4 bedrijven die deze tour verzorgen, er kan gekozen worden tussen een 'simpele 4wd' of een combi met vliegen en wandelen. De camping dude helpt ons met de zoveelste lastige keuze, en we besluiten op, de originele aanbieder te nemen. Uiteraard is het die ochtend vol en 2 uur later met bellen heen en weer lopen tussen de camping en ons huisje om te overleggen met M. gaan we de volgende middag. Dus hebben we de volgende ochtend niets te doen...wederom helpt de camping dude. Er is een mega wandel track van ongev 4-5 uur. En hij blijkt idd mega, we lopen terwijl de zon op komt langs de bergen door een fijn bos, met leuke verassingen, zoals de de negerhut van jededia zembla... een houten contraptie midden in het bos bedoeld voor meerdaagse wandelaars, komt ook zo uit de film. En de kloof die doet denken aan de LOTR berg met de ghosts (maar dan in het klein, en zonder gjosts) en nog wat verassingen. Het hoogte punt was een uitzicht over de remarcables aan de ene kant en nog wat bergen aan de andere met midden in een groen meer. Prachtig. We zaten heerlijk te genieten, komen er ineens amerikanen....en die kunnen alle kanten op...kunnen heel opnocsieous zijn maar ook relaxte en soms zelfs zeer interresant. En zowaar Roberta een oudere dame behoorde tot de laatste catagorie, zo ook haar reisgezellen. Het waren echte wandelaars, die niet alleen de milford track al hadden gedaan ook nu weer waren ze een paar dagan achter elkaar aan het wandelen. M. sprak met ??? over ??? en ik met roberta over het walchelijke roken, ze wist wel een goede hypno therapeut, en ik reageerde ik wil niet dat er gerommeld wordt in de zwarte doos die de geest is. vergelijk NLP. Hoewel ik maar al te goed weet dat mist zorgvuldig en verantwoord dit een heel krachtige tool is. Leuk gesprek zo o pde top van de berg e, na het uitwisselen van e-mail en loze beloftes (als we ooit dan komen we langs enzo) gingen zij weer verder. Wij bleven nog even zitten socking up the beauty en silence.. Maar ook wij moesten verder want over een uur gingen we op zoek naar de ring... Lotr tour One tour to rule them all Onze tour guide was a woman....een oudere huisvrouw die ervan genoot, maar zelf eigenlijk niet echt LOTR freak was. Wat goed paste bij ons, maar niet bij onze reisgenoot van die middag B een engelse jonge dame die na het overleiden van haar moeder met de ervenis de wereld over aan het gaan was. Afzonderlijk van haar 2 zussen. (op zich een mooier verhaal dan menig film...) We reden naar alle hoogte punten in die omgeving, het bleek tot onze lichte teleurstelling dat veel artificieel gekunsteld was en als je dat stuk van die berg plakt bij die heuvel dan heb je de scene waar Gandalf achterom keek toen ie op zijn paart..... of de remarkables zijn achtergrond bij eisengard met sneeuw en bij mount doom ook maar dan zonder sneeuw. We haden great fun, en genoten van het mooie weer. Uiteraard mocht ik heerlijk freaken met de camera, en er werd over van alles en nogwat gekletst. He is dat niet de plek waar die ork struikelde en with the thing from the thing..... En die boom met de knots erop werd gebruikt als stand in voor de ents en en Aan het einde van de dag hadden we wel het een en ander opgestoken, Iedereen in de rural aria hier heeft een paard, en al deze zijn voor de film gebruikt, helmsdiep bestaat niet, in het echt, en mount Doom (die ik vooral heel graag wilde zien) is op het noordereiland. We gaan weer terug en op de heuvel waar veel ' wijde' senes zijn gefilmt blijkt ook een mooi sunset point te zijn dus we 'haasten' ons naar deze plek die vlak achter de camping blijkt. We hoorden van de camping dude dat je er dieren kon voeren en das altijd leuk. Het bleken vnl herten te zijn, en de oude baas die de beheerder leek nam ons mee naar een zieke lama. Arm beestje was nog jong en leek een soort parkinson te hebben. Terwijl M de herten van zich af moest slaan bijna omdat ze een voeder bak had, deed ik een schiet gebed voor de kleine zieke. aan de top van de heuvel aangekomen ging de zon snel onder en was het koud, we keken 2 keer om omdat er een chinees tempeltje leek te staan ? ook dit was een oude filmset, van een ontsnapings film uit een koreaans gevangennenkamp. Dan weten we dat ook weer. Erg moe maar nogmeer voldaan lpoften we thuis voor het tveetje voor nog een aflevering van House onze nieuwe favoriete tvserie alhier (met Hugh lory) 2 april de Glaciers (of niet) West coast Het weer was horrible zoals verwacht )regenwoud hier en er was een mega lage drukgebied opkomst. Toch was de weg ernaar toe (het ronden van mount cook heel facinerend, we reden de ene 10 minuten in het regenwoud, het volgende halfuur was er een mega brede lege rivier, waar je zo de legers van lotr in zag marceren, en weer ietsje later stonden we te staren naar een reusachtig bergmeer. Bij de kust aangekomen (west kant) was het nog best mooi weer, en de bomen groeiden hier ook al allemaal naar rechts (landinwaards) weird. Bij fox glacier aangekomen zagen we het topje van de berg, wat met de ondergaande zon toch nog ff stoppen betekende. Blij een foto gemaakt te hebben want dat was het laatste wat we van de bovenkant van de berg zouden zien. 2 dagen regen en veel heeel veel wolken lagen in het verschiet. En we moesten weer een kiezen, gingen we de glasier bewandelen of niet en zo ja hoe een halve een hele dag of met de chopper en dan ook in de glasier...Uiteraard allemaal met gids. We besloten de eerste dag de wandeling naar de voorkant van de glasier te doen en later die dag nog een track die deze ijsmassa vanaf een ander punt benaderde. Wederom onbeschrijffelijk je staat ervoor en gelooft je ogen niet. Ook onbeschrijffelijk F&^%$k was de regen die foto's maken erg vermoeiend maakte....Met umbrella in de ene hand en de camera in de andere en al vleokend, want iedere druppel op de lens betekende doekje pakken en een uur poetsen...zijn er toch een paar gelukt. 3 april regen vanacht heerlijk de ontlading van dit drukkende gevoel en de regen ging zo hard Het vleiegen bleek niet door te gaan door het slechte weer en we geloofden het wel. ook gingen we niet op de glacier lopen want daar loop je dan in de regen op een stuk ijs... We gingen wales vangen, en tijdens de vervolgreis om de bergen heen zien we dat langer wachten zinloos was eindeloze wolken velden ...op een top10 camping naast een kleine airstrip crashen we in een heel luxe cabin met veel ruimte en verukkelijke banken, we kijken naar de verfilming van charles manson een beetje een ziek verhaal uit de jaren 70. 4 april wale watching in caikoera (of zo iets ;O) We rijden ernaartoe door weer een heel ander landschap, veel grappige heuveltjes in alle kleuren lichtbruin en geel en weer bergen op de achtergrond. Kakikoera licht aan zee en aan de bergen een prachtige locatie, en het diorpje is ook relaxt. De camping is wat minder maar 2 stappen en je staat aan zee dus die ochtend de prachtig opkomende zon begroet, en een veelbelovende dag. Ze doen hier wel moeijlijk met de wale boot, pas 10 minuten van te voren weet je of het ding gaat, vanwege het snel veranderende weer. we gaan... Whales zijn cool. We zien er 4 en een royal albatros!! The guide zegt dat we weer geluk hebben en dus speciaal zijn. Dit de-toerist-het- gevoel-geven-dat-hij-de-enige-is-die-iets-ervaart (omdat West Europeanen, engelsen en dus een groot deel van de gehele Common Wealth daar opgewonden van raken) werkt alleen maar als je het overtuigend doet... Nu voelt het als een belediging..... Zouden er meer mensen in toerisme weten van dit trucje ;O) En toch zijn wij echt gezegend, want het was mooi weer en windstil. Aan het einde van de rit was de zon weg en begon de wind op te komen. We hadden ook een heel grote vlinder gezien, meerdere malen zelfs. Tot slot reden we bij dit plaatsje weg onder de wakende boog van een regenboog boven de oceaan.... en wie was ik ook weer aan het overtuigen? De whales waren gaaf, indrukwekkend en vielen tegen tegelijk. Je ziet nl maar 5% van het beest wat zo groot is als de boot waar we mee varen (15-18 meter). Het is de grootste whale met tanden, en hij heet sperm-whale. Niet omdat hij eruit ziet als ..., maar omdat een stel dronken zeelui in 1800 dachten dat de 2.5 ton olie die in zijn hoofd zit (die bij het slachten eruit gegoten kwam) geen olie was, maar bedoeld voor de voortplanting... Waar het hart van vol is, zou je normaal gesproken zeggen.... Het is nog steeds niet zeker waar de olie wel voor bedoeld is. Er is een theorie die beweert dat het is om zijn sonar te versterken, en daarmee zijn vele soorten prooi te verdoven. Er is geen beest op aarde wat zoveel lawaai maakt, en echt snel zijn ze niet. Zeker vergeleken met bepaalde soorten haaien en reuze squids die ze eten (swallow them hole). O, en het Moby Dick verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen. De 2e theorie gaat over boientie. De spermwhale zou in staat zijn de olie te veranderen in een waxachtige substantie waardoor hij zingt en verandert het daarna weer terug in olie waardoor hij blijft drijven. Het meest onvoorstelbare, vind ik, de dieptes. De spermwhale zou tot 3000 meter diep kunnen gaan, that's a lot of pressure and cold... Bij Kaikoura, waar we nu zijn, zit tussen een 2 tectonische platen een soort meer van 600 tot 1500 meter diep waar deze whale leeft. Hij leeft dus vlakbij de kust hier. Duikt recht naar beneden tot de bodem op zoek naar voedsel en komt een uur later weer boven voor lucht (de rookpluim die we nu 40 keer hebben gefotografeerd) en rust. Het mooiste is, en dit is echt indrukwekkend, als hij weer onder duikt dan komt zijn enorme staart in een sierlijke duik boven zee uit... De orca (in groepen) is de enige natuurlijke vijand (los van plastic gedumpt door de mens, en harpoenen, dan). De grootste whale is tegelijk het grootst levende dier ooit: de blue whale, rond de 30 meter lang..... Deze eet plankton (heeft geen tanden maar zo'n zeefachtig iets) en maar een heel kleine keel. Fascinerend allemaal. Je bent er in ons deel van het bos nooit mee bezig omdat het zo ver van je bed is. Greenpeace is o.a. about it. Zij staan hier bekend om het feit dat zij actief tussen harpoenen en walvissen in gaan varen. De dolfijnen, waarvan ik een beetje genoeg had (want iedereen kan ermee zwemmen, en ziet ze vliegen, en wij nooit) hebben alles goed gemaakt. Wat een show zeg...foto's moeten verder het verhaal vertellen, denk ik. 5/ 6 april aangekomen in Wellington op het Noorder eiland Na een ochtendwandeling in de omgeving van Picton (waar we verbleven) zouden we rond de middag het Zuider Eiland met de boot verlaten. De ferry was een prachtige tocht van 3 uur door de sounds (vergelijk fjorden) en de zee was rustig :o) De zon scheen heerlijk. Alleen de aanwezige schoolklas was wat druk, maar ja daar zijn het kids voor... Gisteravond een kleine filmmarathon gedaan (we zaten nl. in filmcity Wellington, de woonplaats van Peter Jackson -LOTR). Eerst "March of the Pinguins". Ook al zo fascinerend, gaat 'm zien of download deze op zijn minst. Daarna "V for Vendetta", een echte Henkfilm zoals M dan zegt, gemaakt door de Matrix directors. Er zaten zeker hoogtepunten in. Het is echter vooral de symboliek waar ik veel van had verwacht, en dat viel tegen vergeleken met de Matrix, in mijn bescheiden mening. Er werd gediept uit klassiekers als van Sjaak Spier, Faust en dergelijke zwaargewichten, en "ik ben noch dit masker noch het vlees en de botten erachter", of "alleen het doorbreken van de angst can really set you free", een mooie parallel met de US die vooral Ozzy sterk beinvloedt, daar merken we hier in Kiwi veel minder van... Wel is het contrast met NL minder groot in NZ. Men lijkt hier al minder relaxed (in ieder geval op het Noorder Eiland), het lijkt hier (wellicht door het klimaat) meer op thuis. Mensen die elkaar allang al niet meer aankijken, en in de stad rustig tegen andere mensen aanlopen (zou in Ozzy niet gebeuren). Wellington is een grote stad, de regering is hier gehuisvest. Het lijkt over het algemeen moeilijk om spontaan contact te hebben met de Kiwis (as opposed to Ozzies), misschien is dit vanwege het feit dat de kiwi(vogel) nocturnal is ;o) Vooraf gegeten bij een fast food Indian ;o) M nam rijst met een milde curry en ik, echte "Bruce" als ik ben, een Beef Vindelue... De goede man waarschuwde me nog en gaf zelfs een happie om te proeven. "Nou doe er maar wel een flessje appelsap bij", zei ik nog..... Ik zat te zweten, niet normaal, na afloop nog praatje gemaakt dat dit voor het eerst was dat we echt Indian voedsel aten. En het was heerlijk, dat wel, maar God of liever Krishna, of Boeddha, Vishnu. Wat was het hot... bloody hot! De films waren cool. 5 - 6 april We rijden op het Noorder eiland. Het eiland van Mount Doom (Lord of the Rings) en waar de maker van LOTR van zegt dit Middle Earth is... We zijn het echter ff een beetje kwijt. Het weer is, vandaag de 6e, nog prachtig, maar tegen de tijd dat we bij 'the Central Plateau' aan zullen komen zal het bewolkt zijn (volgens de voorspellingen bij een visitor centre), en zien we dus (weer) niks. Verder blijkt hier in dit gebeid ten noordoosten van Wellington idd geen bal te doen... Ja, er is een seal colony waar we oprecht van genoten zouden hebben, ware het niet dat deze ruim 100km terug blijkt te zijn...We stoppen bij een klein natuurpark waar we de kiwi zowaar tegen komen, bezig met het graven van een ontsnappings tunnel, in een night house (de bugger is nocturnal) hij lijkt wel erg veel op onze oude snip alleen 3 keer zo groot en dik, best grapig beesie. Maar dol blij dat weniet naar dat ene eiland zijn gevlogen om aldaar een takke eind te lopen om hem misschien in het wild tegen te komen. (M help ;o0 waar was dat ook weer.. 7 april Vanmorgen zaten we onbijt-tv te kijken. De temperatuur hier lijkt op thuis dus we zitten meer binnen, dus meer tv. Er kwam nog een stuk van de Common Wealth Games voorbij en ineens schoot me te binnen dat we bij de helikoptervlucht over Milford Sound nog een Engels/Kiwi stel waren tegengekomen, die wilden weten wat de kosten waren (200 nz$ -pp voor 25 minutes). We spraken wat, en ik vroeg of hij (Engelse helft) nog naar de Common Wealth games was geweest of iets gezien had. Hij was hier op holiday en zijn andere helft kwam uit Christchurch... een duidelijk oneerlijk voordeel. Hij zei dat het niet zo leefde in Engeland, de Ozzy's winnen alles, ze zijn idd erg sportief, dat zag je overal om je heen aldaar. Toch verbaasde me zijn reactie een beetje. Het voormalige British empire is duidelijk aan het afbrokkelen. Opvallend was een bekend hongergevoel... Het heeft met de stad te maken: de leegte, de eenzaamheid, het los-van-God syndroom. Versterkt door de vele mensen die er last van hebben, wat ook niet helpt is dat alles in de stad om consumeren gaat (iedere etalage, uithangbord), dat je wilt gaan eten zonder dat je echt honger hebt... Maar je hongergevoel is wel heel groot (terwijl je al tijden het zelfde patroon van inspanning hebt en voldoende voedsel eet is er nu ineens een afwijking). Een opvallend verschil. Het regionaal Maori museum in Wanganui was grappig en had een originele mega kano en veel mooie foto's (oa ook over andere culturen)Na een kopje koffie in de zon, op naar de tourist info alwaar ze een maquette hadden van het hele berggebied. De oudere en in principe nogal strenge mevrouw vertelde ons dat we de komende dagen niets te zien zouden krijgen bij het berg/vulkaangebied (Mnt Doom) vanwege een laag drukgebied. Maar daarna kon het weer van alles doen. Ik opperde om eerst naar de Bay of Islands (boven Auckland) te gaan en later hier weer terug te komen, maar dan was er nog steeds geen garantie voor mooi weer en je rijdt een paar 100 km extra... Zaterdag 8 april Geisers en hot mudpools, Central Plateau (aka Mount Doom, ofwel Tongariro National Parc) Amazing dag in Taupo (Lake Taupo). We hadden geen verwachting over vandaag, was bedoeld als een rustdag. Het weer zou nl. slecht zijn. We zijn 's ochtends met een stralende zon aan de wandel gegaan bij de locale rivier, die onvoorstelbaar blauw blijkt te zijn en steeds sneller ging stromen. In het begin was de bungy brug. Nou al gaven ze ons een koffer vol met opal, wij denken: "lets not and say we did". Ietsje verderop kwamen we pools tegen die stoom afgaven de zgn hotpools/springs, waar het Noorder Eiland bekend om staat vanwege het vulkanische gebied. Tijdens de wandeling kwamen we uit bij een enorme stroomversnelling, annex lage waterval. Alwaar de jetboten de toeristen aan het zweten brachten. De maankrater doet zijn naam geen eer aan (Craters of the Moon, een toeristische trekpleister in de buurt), het is nl volledig begroeid. Maar nog niet eerder zo iets meegemaakt, echt weird. OPveral komt stoom en rook uit, en de lucht is even zo vreemd. Het lijken rotte eieren maar dan minder sterk, zwavel he. zondag 9 april Thermal Wonderland And so much for the weather, we zijn niet meer gezegend ;O( Maar wel dankbaar voor de wonderen die we mogen aanschouwen. We spreken (wederom) mensen uit Zuid Afrika en echte Zeeuwen uit NL (deze laatsten hadden hun huis verkocht, baan opgezegd en zijn 2 jaar op reis). Leuk en "heel, heel bijzonder" :o) (een uitdrukking van hen). We waren op tijd voor de Geiser show, inclusief zeep om er zeker van te zijn dat de geiser om 10.15 uur omhoog spuit. Op de terugweg wilden we alleen nog maar naar huis, erg nat geworden (na uren in het wonderlijke wonderland rondgelopen te hebben), met Ice age 2 in het vooruitzicht. maandag 10 Maori centre en thermal valley walk (volgens de office very romantic) Herten, mr peacock, lama's, gele eenden en veel zangvogels gezien. De rookpluimpjes overal zijn nog steeds wonderlijk en vooral de vele kleuren in deze hobbit-achtige omgevingen. We zijn nog steeds aan het wachten op mooi weer om de bergen te zien en te bewandelen, dus zijn we neergestreken in een huisje in Taupo omdat dit, zo blijkt, midden in dit vulkanisch gebied ligt (Central Plateau). We hebben inmiddels dikke vrienden gemaakt met de lokale kat, die blijkt te zijn weggelopen. Hij heeft al een halve biefstuk op en wat tonijn. Om het mogelijk te maken dat hij zelf muizen ed. kan jagen, heb ik het irritante belletje van zijn halsband afgehaald. dinsdag 11 april Rotorua, het episch centrum van de Maori... Al 2 dagen rijden we met het doel om naar dit dorp te gaan, alwaar een 'Maori dorp' moet zijn. Nu is er echt niets meer te zien op de Thermal Explorer Highway dus we gaan. Het blijkt droog en af en toe zonnig, dus op de terugweg nemen we voor te stoppen bij het hoogtepunt uit deze omgeving Thermal Wonderland, de kleuren moeten ongelofelijk zijn in de zon. Maar eerst zo blijkt al snel: Vollendam, we mogen weer een soort thermal park in de giegert al hier gaat 1 keer per uur 'uit zich zelf' en komt een stuk hoger. Tussen de middag zijn we te gast in het 'dorpshuis' waar traditionele maori dansen worden uitgevoerd. Sommige zijn een beetje 'touristisch, maar een paar lijken in onze ogen behoorlijk authentiek, maken in ieder geval behoorlijk indruk. We hobbelen nog wat door het park en worden geraakt door de mooie fluit muziek, die helaas niet op cd verkrijgbaar blijkt, Wel de mega schelp die word gebruikt voor bepaalde ceremonieen. Eerlijk gezegd had ik meer oorlogsvoering verwacht , maar dat is niet voor een breed publiek interessant. Het meest intrigerende van dit volk vind ik nl. dat ze als enige inheemse bevolking 'gewonnen' hebben van de kiolonisators... (uiteraard is het een engelse colonie geworden, en hoe het precies is gegaan weet ik niet maar ze bleken uitmuntende oorlogs voerders omdat ze onderling veel vochten hadden ze vestingen, slotgracht achtige constructies en vooral veel tactische kennis. En ze bleken nogal groot en sterk minstens zo lang als ik maar dan ook heel breed ("what do you mean i have to keep my shirt on the entier movie" Swartzeneger. Wonderworld II ik baal dat de zon al half ondergaat (tis 4 uur) dat betekend schaduw van de bomen, eenmaal binnen na wat ruzie met een kiwi muts bij de kassa,) had geen zin om te zeggen waar ik vandaan kwam en zei i'd like the English version please, ze herhaalde de vraag 4 keer en kwam uit eindelijk met de uitleg dat het voor de statistieken was. Volgende keer komen we uit Swaziland. En zo ging het nog even door, want ik moest ineens ook nog een formulier ondertekenen omdat het al 3 uur was zodat we niet in het park achter bleven. Op een gegeven moment zei ik quasi gemeend 'where not gonna be friends are we ? en ze schoot uit haar rol, en ontkende dit, waarop ik zei, but 'thank God one does n't have to be friends with everybody, weer op en ander been, en than it hit me controlle neuroot, juvrouw mier met een kiwi jas. (eerlijk gezegd had ik honger, was moe en baalde van de zon en dat we weer mochten betalen voor iets waar zei en zeker deze mevrouw geen moer voor hadden uitgevoerd, ooit heft er iemand een pad aangelegd en 2 bruggetjes, en that's it. En het bedrag is vooral zo hoog, waardoor ik ff geen zin heb om beleefd en vriendelijk te zijn, ik betaal hier dus jij bent beleefd.... Mind you voor hen die denken dat ik een onbeschofte boer ben (dat klopt meestal ook wel hoor ik ben een boer en onbeschofd , maar het is wel echt het is precies zoals ik me voel en in die zin 'stroomt' het zoals het hoort. Zo was ik de vorige keer dol enthousiast bij het naar buiten komen stond ik spontaan tegen dezelfde kassa juf (maar vandaag gespeeld door een andere dametje) complimenten te geven over de nice build up, en de ongeloofelijkheid van dit alles. En toen regende het pijpenstelen. De wisselwerking is erg relevant hier, daar waar 2 of meer verenigd zijn in het tegenovergestelde van mijn naam zijn zei van God los..... M was eindelijk terug van de wc dus kon ik in therapie (muts dit en dat) en we liepen het park weer in nu andersom beginnend bij de hoogte punten en uiteraard was het weer eens onbeschrijffelijk zie de foto's. Snel terug naar onze huiskat voor hij uitgehongerd was ;o) Woensdag 12 april National park city (of zo iets) Na 3 dagen wachten (terwijl we behoorlijk druk waren en erg genoten van veel verassende 'attracties" zijn we 'terug gereden naar bovenstaande dorp. In deze dagen moet het gebeuren, vandaag zou het al mooi weer zijn maar het lijkt dat 'mount doom'behoorlijk verdoemd is (of wij niet langer gezegend). We zijn vandaag rond de berg gereden (ten westen zou het mooi weer zijn- regen er tegenaan gereden om te kijken of we boven de wolken ...nope gaan wandelen naar een waterval wat weldegelijk weer bijzonder was, maar na een stevige inspanning zagen we slechts een klein stukje .... nog 3 dagen en dit weekeinde (pasen) zou het weer mooi weer worden na wat gestres omdat alle slaap plaatsen al weken gereserveert zijn blijven we tot zondag....als het dan niet gelukt is....vette pech. Donderdag 13 april mount fiji als het hoge druk gebied vanaf de oceaan komt zal deze berg (de last samurai) toch wel goed te zien wijn inmiddels......euhmm we rijden er ff naar toe...maar we nemen wel de senic route (the forgotten world highway) die naam had al wel een hint moeten zijn.... Na 50 km heuvels bochjes en bergen, kwamen we in een enorme gorge terecht, die laten we wel wezen onbeschrijffelijk mooi was...de zon scheen er prachtig waardoor de 5000 kleuren groen betoverend waren. De heenweg was een ongekend succes hoewel het ietsje langer duurde dan geplaned. Maar de wolken waren nagenoeg overal wat ons somber stemde over de komende dagen....al die wolken drijven nu richting mount doom. En idd we zagen maar de helft...wat me behoorlijk kwaad maakte, wolken moeten met de mind te verplaatsen zijn dus die heb ik er eens flink tegen aangegooid...maar helaas met beperkt succes. Het was wel goed om eens een keer flink kwaad te zijn (het te voelen) het maakte dat ik daarna een opgeruimt gevoel had en dus was er ruimte voor nederigheid en dankbaarheid. Vrijdag 16 april De waterval walk gedaan, en ach het is een waterval maar wel met een regnboog erin ;o0 zaterdag 15 april tongaroeua crossing (of zo iets) Wat je ook doet in kiwi land doet deze walk, het is wel zaak dat het mooi weer is en als het even kan geen 1e paasdag op een zaterdag (dan is het nl enorm druk) ! Eenmaal onderweg en aan het lijden (zuurstof gebrek en spierprotesten van het klimmen) ontstond vanzelf een broederlijke sfeer veel grappen en grollen allong the way vooral in het begin stuk wat erg stijl omhoog ging, het vertrek punt was niet leuk stampvol met auto's busjes en grote bussen...maar eenmaal onderweg en nadat de 'snel wandelaars' iedereen gepaseerd hadden was het net of we lord of the rings aan het spelen waren maar dan met een heeeel grote fellowship... ook was er een 4daagse van nijmegen gevoel (wich reminded M dat ze die dus nooit gaat lopen) Na veel foto's (rust momenten) kwam ik ook eindelijk boven en daar liepen we naast mount doom over een misty vlakte zo zag je voorgangers en zo waren ze weer weg, en vanaf dat moment begonnen de wonderen van de natuur......de foto's spreken hoppelijk voor zich. Ik heb er zoveel gemaakt dat de filmpjes weer weggegooid moesten worden wegens ruimte gebrek. Wat een ongeloffelijk mooi gebied. 2 oudere kiwi's ben je met een groep naa dat zou de groep niet leuk vinden (moest ze oprecht om lachen) gesprek over de wonderen van dit land, en het verschil met ozy ze vond duidelijk dat ozy overgewardeerd is. Ook kwam ik steeds een gezin uit indie tegen de man moest steeds niesen en op alle "bles you's om hem heen zie hij i need all the blessings i can get".... Bekaf komen we aan 17km en nogal wat hoogte verschillen verder, we ontmoeten daar een stel ouders die de kids (pubers) komen ophalen, ze hadden 20 jaar geelden de wereld roond gereist hij had haar zelfs in spanje ontmoet. M klets wat met ze.... ik concentreer me vooral op het naar binnen halen van zoveel mogelijk O2 ik heb het laatste stuk gerend daar ik me ineens kwaad maakte en toch nog best wat energie overhad, het stuk waar je gemiddeld 2.5 uur over doet deed ik in 1 uur. Dit heft op dat het stuk waar je in het begin 1 uur over doet de stijle klim deed ik in etapes en koste minstens 2 uur. Toen de shuttle bus ons eindelijk bij ons hotel had afgezet aten we wat en vielen al snel in een coma. Wat een dag...heerlijk zondag de 16e 2e paasdag Eerste wat mijn lief vanmorgen mompelde was ik ga nooit meer wandelen, ik voel me knieeen en ik sta niet eens...zelf voel ik me redelijk qua benen, meer in de rug en schouders wat spanning, wat ook met de enorme berg chocola te maken kan hebben (veel suiker) die we ter viering van dit alles en pasen hebben opgesmikkeld. Maar vooral met de rugzak. We waren klaar hier en reden met een gelukkig gevoel weg, wat een wonderen bestaan er toch op deze planeet. De zon scheen nog maar zou na het rond mount doom rijden weer verdwijnen achter een berg wolken, die als een magneet op de bergen afkomen. Het mega meer lake Taupo licht er ook somber bij en de plaats die we bijna als thuis ervaren omdat we er al een paar dagen hebben gewoond en er een huisdier hebben (a cat with no name) laten we snel achter ons. We hadden gisteren tijdens de crossing gehoord van het havermout stel (hyper actieve miljeu actievisten types, in korte broek enzo. dat er ergens een buried village oet zijn aan deze kant dus we gaan op zoek, en vinden het, het wandeld prettig 'rechte grond'en is een aangenaam rustig park. We zien half begraven huisjes, indrukwekkende bomen en wilde forrellen die tegen de stroom inzwemmen. UIteraard is er ook hier een wtareval en na een klim en afdaling (auw auw spierpijn) zijn we toch weer onder de indruk, van het zoveelste maar wederom mooie waterballet. Eenmaal weer terug boven hebben we het over de ramp die hier zoveel jaar geleden heeft plaats gevonden en M reminds me dat we hier 22$ pp voor betalen, en than it hit me, das 2 dollar minder dan wonderworld en daar had ik al moeite mee....we have been ripped of, het gelukzalige gevoel wat me de hele dag aangenaam overkwam (door de mooie ervaringen van de afgelopen dagen) was ineen keer weg, ik was sterker nog: meteen pissed of wat een afzetterij, zo krijgen dit soort dingen een slechte naam, dat ze een bescheiden bedrag vragen voor onderhoud van de padjes en het museumpje..... maar je ziet hellemaal geen ebdolven dorp, (wat we wel hadden verwacht- huisjes in gestolde lava) it's a compleet and utter rip off, ik heb de enquette volledig volgeschreven, en me hart ff gelucht. Verder down the road zou nog een crater wandeling mogelijk zijn, maar hellaas alleen met een tour, dus niet meer vandaag, en tegen een aanzienlijke prijs ongetwijffeld. We wilden na dit drama eerst foto's zien en met de tourist info babbellen. Het zach er op zich mooi uit maar de prijs en het weer maakten dat we er nog ff over na gingen denken....en met de beperkte tijd die we over hebben en de bay of islands in het verschiet besluiten we door te rijden....maar hee wat is dit rok carvings in lake taupo...als dit authentiek is zou ik dat nog wel willen zien...God dank voor het schema zijn ze "modern" we scheuren richting auckland (via cambridge ) ook gaan we niet naar "hobbiton" daar waar de hobitsen hebben gewoond, ook daar is weer een tour naar een stuk van de set die er nog staat..... lets not and say we did denken we beiden. maandag de 17e bay of islands Nu werd ik niet helemaal lekker wakker, had gisteren beetje te veel chocola en koekjes geconsumeerd, had zelfs hard kloppingen van de suggar rush, en voel me nu een beetje wobly. We gaan vandaag een flink stuk rijden helaas zagen we al weer een nieuw lage druk gebied dus we hebben waarschijnlijk weer pech met het weer, maar de tijd is op we hebben geen keus meer we gaan er het beste van maken en hopen op een mooi slot van deze 'onbeschrijffelijke'reis. Algemeen channel ik een of andere radio zendert want achtereenvolgens zijn voorbij gekomen livving next door to alice, het gehele euvre van boudewijn de groot (vooral rond de maouri cultuur dagen m.a.w. wij hebben ook cultuur ? he tante julia, als ie maar geen voetballer word , dag vader en dag moeder ik zie het hier niet zitten ik ga naar america Here comes the sun, misssesipy van pussycat, ja ik schaam me diep, ik vermoed dat dit een trip down memory lane is Vermoedelijk om de sfeer erin te houden hebben we beide behoefte aan muziek, en zingen is (als de gelegenheid zich voordoet) een bezigheid van de ziel ! We gaan richting de beroemde bay of islands, het moet er erg mooi zijn dus we zijn benieuwd. 18 russel Oudste plaatsje van NZ met de oudste kerk en de worlds largest....etc heel heel bijzonder, maar wij vonden het niet zo De kerk was nice de ferry tocht ook en de farm like cabin zo groot als een boerderij was cool, als vooral de sfeer daar: heel nartuurlijk, alleen de heater deed het maar 10 sec \10min. en de tv moest je vast houden om 1 zender te ontvangen (veel regen nog) Op naar de world's most photografed Toilets in hakatapappaa (of zo iets) en onze nieuwe slaapplaats wanganuie . Het wereld beroemde openbaar toilet blijkt overgewardeerd, het schijnt door een beroemde kunstenaar gemaakt maar fungeert vooral als een onterechte touristen trek pleister. Alles om mensen te laten stoppen want dan valt er geld te verdienen...gelukkig is het toilet wel gratis ;O) 19 woensdag wanganoeie (of zo iets) we blijven hier 2 dagen om jawel te swimmen mit die dolfinen leuk plaatsje, met wandelingen langs de kust, en de gelegehneid om te canoeen. Dat wilden we al een tijdje doen (op rustig water) . We hebben verschillende wild water rafting verhalen gehoord en naa we gaan wel op een meer. En dat den we samen in 1 canoe. Wel dat was geen succes, M wilde naar rechts en ik naar links...en omgekeerd. De volgende keer nemen we 2 kanoes ;o) We hebben wel ff lkeker gedobberd rond wat eilandjes, en zolang we niet aan het roeien waren ging het goed. We zijn in totaal 500 mtr van de kust afgekomen, en na 2 rondjes rond het dichtsbijzijnde eilandje wat leuk was om te zien van dichtbij, gingen we weer terug. Net op tijd een grote gevaarlijk golven te trotseren kwamen we droog aan wal. M stapte uit en ik zat nog spullen uit de boot te gooien en ja hoor een knoeperd van een golf, tot aan m'n kin klets nat, en nog en en daar ging de boot....om. De stuurlui aan wal hadden de grootste lol. En terrecht moet er heel komisch uit hebben gezien. Later die dag zo ongeveer toen we weer opgedroogd waren gingen we nog ff met de stoomboot naar cathedral cave (weet ff niet meer hoe z o een snelle heet, Jet boat die een NZ' uitvinding : water straaljager. Nou dat was me de joy ride wel, de capitein met zijn kleine hondje hebben ons de hele baai laten zien en then some. Wederom konden we regelmatig niet nalaten te schreeuwen, het ding kwam regelmatig los van de golven, wat o pzich niet zo erg is het weer neerkomen echter...is een ander verhaal. Tocht duurde niet heel lang dus niemand werd ziek. De cathedraal was lollig, kon de boot in en onder door en weer terug. Leuk verhaal over de plek waar captain cook voor het eerst aan land kwam enz enz. Met zeebenen naar de volgende bestemming de mega kauri trees. We overnachten in een jaren 70 bungalootje op een camping in the middle of no where bij een mevrouw met betoverende ogen. weet niet of ze mauri was maar pokahontas was er niks bij. 20 21 april wandelen langs droom strand We wilden nog ff een flink stuk wandelen en zaten weer bij de kust dus net zolang rechtdoorrijden tot we niet verder kunnen, en verrek ze staan hier gewoon te camperen (paar campers) wat een prachtige plek ..en dat is een van de voordelen die NZ heeft je mag hier overal gewoon camperen en heel veel plekken zijn er perfect voor, en geen gevaren van enge dieren....alleen het weer sucks... afijn heerlijk gewandeld, op naar die mega bomen en dan weer terug naar Aukland. De bomen je raad het al zijn echt indrukwekkend en verder onbeschrijffelijk...jezus mijn god hoe kan het bestaan...echt een wonder van de natuur nu nog meer nieuwsgierig naar de sekoya's in de US. 22 23 april the last days.... We voelen het einde naderen en zijn gevuld met allerlij gevoelens van gemengde aard. We wandelen nog eenmaal langs een sprookjes achtige kust zien daar wederom een nieuwe verassing, een pik en pik blauwe kwal, weird. genieten van het mooie weer en reizen door naar Auckland. Daar crashen we in een veel te duur hotel, met sky movie en gaan de auto inleveren. We betalen ons vervolgens scheel aan public transport maar het boeit niet meer zoveel. auckland is goed voor een paar films, een tocht in de beroemde sky tower (en we zien geen moer want het is al weer slecht weer. een heerlijke wandeling langs de haven en de we gaan heel vroeg inchekken want er wacht ons een reis van 24 uur vliegen. Eerst naar sidney waar we moeten overstappen en daar knelt de schoen, want dan is de inchek misschien niet meer geldig...we kregen nl nooduitgang stoelen in auckland. En ja hoor we zijn screwed, ergens midden in bij het raam. God dank voor M zitten we naast een interessante dame die woont op Tasmanie en uit newzeeland komt. En ik verdiep me in de films die langs komen en probeer te slapen. Ik eet alles wat los en vast zit om maar rustig te blijven want het idee dat ik zo nog 20 uur moet zitten met me kneiien in me nek..... 24 april tahiland We hebben nog 1 stop in thailand. Weird place, ik ben half gedrogeerd door de lange vlucht (het is inmiddels ook iers van 4 uur snachts voor ons) en ik ben erg blij dat ik een sigaret mag opsteken. Dit was toegestaan in een soort rookhol waar opviel dat er een boedha en een ander beeldje stonden met voedsel offerings ervooer (schaaltje rijst, ei, groenten) grapig om te zien. De schoonmaakster van Tai afkomst vind mij niet grappig het lijkt of ze denkt dat ik het niet serieus neem. Kan het haar helaas niet uitleggen mijn thais is een beetje onder de maat. We mogen weer en nemen beide de laatste slaap pil, en de vlucht gaat redelijk snel voorbij. 25 april london again Eindelijk in London, weten we half niet meer waar we zijn, en de ene helft van het lichaam slaapt, de andere zit nog in vliegtuigstoel houding. De geest is uitgerekt tussen newzeeland en Holland. (strechted preaty thin dus) we hebben iets van 8 uur te besteden voor onze easyjet van gatwick wegvliegt, we droppen onze bagae in een kluis, en doen de klassiekers. En daar dit voor mij de eerste keer is ben ik volledig onder de indruk, niet alleen van ome Ben, en de houses of parlement, ook de wachts wisseling en de paleizen zijn erg mooi. Beide beseffen we dat we terug zijn in waar het gemene best is begonnen. We komen zelfs per land een pilaar tegen, west africa doen we volgend jaar wel ;o) Ook het park stikt van de wild life...nou ja wild, eekhoorns echter zie je bij ons niet zo vaak en vreemde eenden ook niet. Best geinig als toetje. west minster abby is dicht vanwege hoge gasten die iets van de 1e w.o. herdenken en wanneer hij later weer open is staat me daar een rij...niet dus van buiten is de cathedral heel heel bijzonder ;o) 26 april back home We landen in de avond en worden door Patrick thuis gebracht. Ton kwam ook weer even langs, leuk door de genen die ons hebben uitgezwaaid worden we ook weer "opgevangen" is het beste woord. Wat voelen we ons vreemd om weer 'hier' te zijn..... En thuis in ons knusse Noordwijk huis is nog vreemder, het is idd veel te klein, en of dat niet erg genoeg is hebben de achter buren er ff een verdieping bij gebouwt, het doet nu aan als een flat. Ons zicht op de lucht wordt steeds kleiner zo. De volgende dagen zijn we flink van slag en weten met onszelf weinig raad. We wandelen veel langs het strand en gelukkig is het mooi weer (gebleven) en gaan spontaan een paar dagen sapvasten, dit voelt erg goed, om even niets te verwerken. (figuurlijk vooral)